Jos en Marja Hamilton kochten twee jaar geleden een oude watertoren in Doorwerth. Pas na talloze juridische processen konden ze deze zomer beginnen met de verbouwing. ‘Ik heb wel eens gedacht, we verkopen de handel, dan zijn wij er vanaf.’

De watertoren van Doorwerth is van top tot teen verpakt in steigers waardoor je niet meteen ziet hoe bijzonder hij eigenlijk is. Deze watertoren mist de gebruikelijke uitstulping van boven en is relatief vrij laag. Hij hoefde ook niet zo hoog te zijn want hij staat bovenop een heuvel, waardoor de druk op het water vanzelf al vrij groot was.

In de gele bakstenen toren komt straks de slaap- en badkamer van Jos (56) en Marja (51) Hamilton, en op de bovenste verdieping, vlak onder het dakterras, de kamer van hun jongste zoon. De begane grond wordt de keuken. Hun oudste kinderen krijgen een kamer in de lage uitbouw die ernaast verrijst en via een glazen corridor met de toren wordt verbonden. Ook komt hier de woonkamer, de garage en de werkkamer van Jos.

Maar voorlopig is het nog niet zover. De binnenmuren liggen nog verscholen achter een dikke zilveren deken van isolatiemateriaal en een koude wind waait door de kieren. Het gesprek vindt daarom plaats in de bouwkeet, verderop op het terrein.

Niet verhuizen
‘Een vriendin, een architect, mailde ons dat de watertoren in Doorwerth te koop stond. Ik antwoordde, wat moeten wij ermee? We woonden in Heveadorp, verderop, gewoon in een modern huis en wilden helemaal niet verhuizen. Toch reden we er maar eens langs en dachten: het is hier best leuk.’

Kosten
‘De toren stond in de vrije verkoop. Na een open dag waren er twintig inschrijvingen. Wij boden 175.000 euro. Achteraf bleek dat sommigen slechts een tientje hadden geboden, maar ook dat er een bod was dat maar een paar duizend onder het onze lag. Het repareren en wegwerken van scheuren en roest kost ons zo’n 250.000. En dan hebben we waarschijnlijk nog 1 ton nodig voor de rest van de verbouwing, die nieuwe aanbouw niet meegerekend. Als we de toren opnieuw hadden laten bouwen, had ons dat 6,5 ton gekost.’

Goedkeuring
‘Vlak voor kerst belde de notaris dat we het beste bod hadden. In februari begonnen we met ontwerpen. We moesten rekening houden met de visie van onze architect, de gemeentelijke, provinciale en rijksmonumentendeskundigen en met de welstandscommissie. Meestal hoor je dat men enorme ruzies met deze commissies krijgt maar omdat wij er wel verstand van hebben (Marja en Jos zijn ingenieurs, red.) kregen we zelfs complimenten dat het ontwerp er goed uitzag.’

Burenruzie
‘De buurt hebben we vanaf het begin geïnformeerd. We hebben ons voorgesteld en gezegd wat onze plannen zijn. Een paar buren protesteerden. Ze vonden het vervelend dat we vanaf de toren en vanuit de werkkamer in hun tuin konden kijken. Alsof we de hele dag de tijd hebben om in hun tuinen te kijken. Ze hebben bezwaar gemaakt, maar de gemeente en ook de bezwarencommmissie waren het niet met hen eens. Eén buurman wilde helemaal niet praten; hij wilde het liefst dat de toren werd afgebroken. Hij had al gezegd: wat jullie ook doen, ik zal altijd naar de rechter stappen. Deze gemeente wordt in de media bestempeld als een grijze gemeente. Je kan je voorstellen dat als mensen met pensioen zijn, ze helemaal niks meer willen veranderen. De meesten hier zijn hoog opgeleid dus ze weten wel hoe ze bezwaar moeten maken. We zijn er bijna twee jaar mee bezig geweest en het heeft ons heel veel geld en energie gekost. Je hoeft maar één ding te vinden waar de rechter niet omheen kan, en het proces moet weer helemaal opnieuw.’

Kerstkaart
‘We hebben wel eens gedacht: we stoppen ermee, verkopen de handel, dan zijn wij er vanaf. Maar ja, dat zeg je wel, maar dan ben je wel al je geld kwijt. Bovendien heb je geen vergunning dus dan wil een ander het ook niet. Bij de buren die bezwaar hebben gemaakt, hebben we een kerstkaart in de bus gegooid met de uitnodiging om eens te komen kijken. We willen met hen weer een goede relatie opbouwen..’

Sfeer
‘De sfeer van de oude watertoren proberen we zoveel mogelijk te behouden. De standpijp, waar het water vroeger doorheen liep, blijft erin, net als het watervat, het trappenhuis en het dakterras. De bakstenen wanden en de betonnen plafonds laten we onafgewerkt. Die industriële sfeer van het pand zie je bij de nieuwbouw ook terug in de stalen loopbrug en de verlijmde bakstenen die we erin laten zetten.’
   
Gas, water en stroom
‘Deze toren uit 1938 is in 1962 buiten gebruik gesteld omdat ernaast een ondergronds waterreservoir werd gebouwd dat meer water kon opslaan. In de jaren daarop hebben er eerst zendamateurs gezeten en daarna allerlei verenigingen, zoals de zangvogelvereniging. Toen wij het kochten, was er geen stroom, gas en zelfs geen aansluiting meer met de waterleiding. Dat hebben we allemaal moeten aanleggen.’

Geluksmoment
‘Een heel speciaal moment was toen onze zoon Thijs samen met vrienden van ons, die speleoloog zijn, zich met touwen in het watervat lieten zakken om te kijken hoe het er van binnen uitzag. Ze hebben er ook foto´s van gemaakt en daar waren we wel heel benieuwd naar. Ook het openzagen van het watervat, een betonnen bak bovenin de toren waar vroeger het water werd opgeslagen, was heel bijzonder. Je stelt je voor hoe het eruit zal zien en dan ineens zie je al dat licht tevoorschijn komen.’

Waarom wel
‘Er is niemand die op zo´n manier kan wonen. Zelfs onder de watertorens in Nederland is dit een buitenbeentje omdat hij zo klein is. De andere torens zijn vaak zo groot dat er een aantal appartementen in worden gebouwd. De omgeving is ook erg mooi en historisch gezien heel bijzonder, zoals de Slag bij Arnhem die hier vlakbij heeft plaatsgevonden. Deze toren is gewoon een leuk ding, punt.’

Waarom niet
‘Het enige nadeel is waarschijnlijk het traplopen. Het trappenhuis blijft onverwarmd dus het zal er ook wel koud zijn. Iedereen vraagt altijd waarom we geen lift laten aanleggen. Nou, we zijn nog niet bejaard.’

Toekomst
‘Ik denk dat we hier voorlopig heel gezellig met ons viertjes gaan wonen, en als de kinderen uit huis zijn met ons tweeën. Als het niet meer gaat omdat we te oud zijn, dan laten we een heel mooi project achter waar de gemeente en de omgeving wat aan hebben. Misschien gaan we later wel waterflessen verkopen met als etiket mis en bouteille en Chateau d´eau. Gebotteld in de watertoren. Dan vullen we die flessen gewoon met kraanwater. Mochten we ons gaan vervelen, dan gaan we dat soort grappen uithalen.’

Woon jij ook op een bijzondere plek of in een bijzonder gebouw in het buitenland? Laat het ons weten! var at = '@'; var dot = '.'; document.write('internet' + at + 'rnw' + dot + 'nl'); ">