'De klusjesman van Amsterdam heeft weer tijd voor al uw reparaties.' Zo adverteerde Willem Snapper jaren terug in de Amsterdamse stadskrant Het Parool. Veel is er eigenlijk niet veranderd. Nou ja, op de locatie na dan. In 2006 verhuisde de nu 63-jarige Snapper van de Amsterdamse Pijp naar Sévaré, een kleine stad aan de rand van de Sahara in het oosten van Mali.

In het West-Afrikaanse land voelt Snapper zich thuis. 'Ik ga hier niet meer weg,' zegt de voormalig computerreparateur resoluut. 'Ik ben zelfs aan het onderzoeken of ik de Malinese nationaliteit kan aannemen.'

Snapper is een handige sleutelaar. In de dertig jaar dat hij in Amsterdam woonde, werkte hij als kunstenaar, badkamerbouwer en had hij zijn eigen computer reparatieservice. Nu beheert hij Stichting Mopti, genoemd naar de vissersstad aan rivier de Bani. Mopti ligt twaalf kilometer van Snappers woonplaats Sévaré. Daar woont Snapper in wat hij zelf 'le petit palais' noemt, het kleine paleis.

Met behulp van donaties van familie, vrienden en zijn oude klantenkring wist Snapper met Stichting Mopti twee dorpen in de omgeving blij te maken met een groentetuin, voorzien van waterpompen op zonne-energie. De vrouwen uit de 'vergeten dorpen' Sangubaka-Djénerie en Sarédera leerden een zaaibed aanleggen en beheren nu kleine veldjes, waarvan de oogst is bedoeld voor de markt en voor eigen gebruik.

Streng
'Williami' en 'Grootvader', zoals Snapper in de dorpen wordt genoemd, is streng voor de vrouwen. Er moet elke maand worden vergaderd en een bijdrage van 200 CFA in de gezamenlijke kas worden gestort. 'Wij leveren de hardware,' aldus Snapper, zijn verleden als computerexpert niet verhullend. 'Maar het is aan de vrouwen om ermee te werken. Uiteindelijk moeten ze het op eigen houtje redden.'

Snapper doet meer dan het aanleggen van tuinen. Zijn kleine paleis staat vol met opengeschroefde computers, printers en faxapparaten, die hij repareert voor de politie, een ngo, de technische school, maar ook voor particulieren. Ook onderzoekt hij de mogelijkheden om in Sévaré een cultuurcentrum op te zetten. Snappers tuin fungeert in elk geval al twee dagen in de week als bioscoop. Op vrijdag en zaterdag projecteert hij Franstalige films op een wit geschilderd vlak op de muur. 'Dan zitten er 350 man in de tuin,' aldus Snapper.

Eeuwige files
'Ik had helemaal genoeg van Nederland,' zegt hij over zijn emigratie. 'Het politieke klimaat, de eeuwige files, nooit een parkeerplek.' Snapper besefte dat hij gezien zijn leeftijd actie moest ondernemen. 'Ik dacht: het moet nu gebeuren, want over tien jaar ben ik misschien te oud en kan ik het warme klimaat wellicht niet aan. Nu kan ik nog wat voor elkaar krijgen.'

Zijn gedachten dwaalden steeds vaker af naar Mali en in het bijzonder naar de Dogon-regio, met zijn authentieke West-Afrikaanse cultuur en indrukwekkende natuur. 'In 1965 zag ik een documentaire over de Dogon,' zegt Snapper. 'Toen dacht ik al: daar kom ik ooit terecht.' Verschillende keren reisde Snapper met zijn auto door de Sahara en West-Afrika. 'Zo ontstond mijn passie voor Afrika en de woestijn in het bijzonder,' zegt hij.

Pleegzoon
In 1979, tijdens een reis met vrienden door het Land van de Dogon, had een bijzondere ontmoeting plaats. Snapper en zijn vrienden trokken bekijks van ruim dertig kinderen, die zich rond hun kamp verzamelden. Met het vallen van de schemering, vertrokken ze allemaal, op één na: de dertienjarige Bakary.

'Het was een schat van een jongen,' zegt Snapper. Hij vertelt hoe Bakary door zijn oom van school werd gehaald om hout te sprokkelen. Snapper: 'Het was duidelijk ook een intelligente jongen. Als enige van de Dogon-kinderen sprak hij Frans.' Snapper en zijn vrienden besloten ervoor te zorgen dat Bakary terug naar school kon. Nu heeft hij een goedlopend internetcafé in Mopti en noemt Snapper hem 'mijn pleegzoon'.

Familie
Huize Bakary is niet het enige adres waar Snapper warm wordt ontvangen. Voor zijn bewaker Sékou liet hij een huis op zijn erf bouwen. Sékou's kinderen lopen dagelijks bij hem binnen om te vertellen hoe het op school was en Snapper neemt ze iedere zondag mee naar het centrum van Mopti voor een straatoptreden op de ballofoon, een Afrikaans slaginstrument. 'Ze zijn als familie voor me,' zegt hij. Sékou en zijn gezin denken er zelf ook zo over. Hun pasgeboren dochtertje noemden ze Saskia, naar Snappers zus. Snapper: 'Als het een jongetje was geweest, had hij Willem geheten.'

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine