Emancipatie en sherry
Expatvróuwen?! Ik geef toe: dit is niet het toonbeeld van emancipatie. Maar alle feministische golven ten spijt, het zijn nog steeds meestal de vrouwen die hun leuke baan opzeggen, hun mannen met hun buitenlandse carrière nareizen en in het land van bestemming vaak geen werkvergunning krijgen.
Je hoeft geen medelijden met hen te hebben. Ze kiezen er meestal zelf voor omdat ze er iets voor terugkrijgen: spanning, onverwachte gebeurtenissen, nieuwe mogelijkheden. Maar... elk voordeel heeft zijn nadeel. Er zitten ook mindere kanten aan het expatvrouwenbestaan.
Zo zit de expatvrouw van de ene op de andere dag in een vreemd land, in een vreemd huis zonder werk, terwijl haar man een veeleisende baan heeft met ellenlange werkdagen. Zij verheugt zich, doordat ze meer inhuizig is, op leuke uitstapjes in het weekend, terwijl hij dan wil uitrusten. Zij heeft in sommige landen opeens dagelijks huispersoneel en klusjesmannen om zich heen, die een andere taal spreken, andere gewoontes hebben en die ze ook nog moet zien te managen.
De zorg voor eventuele kinderen komt ook voor het grootste deel op haar schouders terecht. Dit weet ze allemaal van tevoren, ze kiest hiervoor, ze heeft zich erop voorbereid. Maar ze zal niet de eerste zijn voor wie oefenen op het droge makkelijker is dan zwemmen in de zee. Wat voor type moet je zijn om dit expatvrouwenleven leuk te vinden?
Wie nu denkt: simpel, ze moet van sherry en zwembaden houden, dien ik alvast van repliek. Ik geef eerlijk toe dat ik dit stereotype beeld zelf ook een beetje had voordat ik er zelf een werd. Maar zoals voor elke groep geldt: als je de groep van dichterbij bekijkt, blijken er meer kleuren te zijn dan zwart en wit.
Expatvrouw Miriam Visser (35) stelde lotgenoten de prangende vraag: 'Wat maakt jou de ideale expatvrouw?'
Ik wil niet beweren dat ik de ideale expatvrouw ben. Zo’n vrouw die haar man net zo lief volgt naar Dubai als naar China; die net zo makkelijk haar weg vindt in Brazilië als in India, en die zichzelf net zo goed vermaakt in Zwitserland als in Australië.
Ik word namelijk chagrijnig als mijn man te vaak laat uit zijn werk komt. Ik ga van tijd tot tijd uit mijn dak als een afspraak met een Indiër voor de zoveelste keer geen afspraak blijkt te zijn. En van onze chauffeur en huishoudster krijg ik het regelmatig op mijn heupen vanwege gebrek aan privacy.
Maar aan de andere kant: ik heb diverse interesses waarmee ik me overal ter wereld kan vermaken en van nut kan zijn. Zo studeer ik, schrijf ik en werk ik met kinderen. Daarnaast hou ik van reizen, ben ik geïnteresseerd in andere culturen, kan ik mezelf goed alleen vermaken en maak ik makkelijk contact.
Maar wat maakt een vrouw nu de ideale 'expatvrouw'? Ik vroeg het aan een aantal expatvrouwen in mijn Indiase stad Pune.
Carrièretijger of niet?
Ann (Belgische, 45): 'Het helpt mij dat ik al wat ouder was toen we naar Brazilië en India gingen. Ik had al jaren gewerkt en heb op professioneel vlak voldoening ervaren. Daardoor geniet ik nu zonder gemengde gevoelens van de tijd die ik heb voor mijn gezin, sociale contacten, vrijwilligerswerk en hobby’s.'
Felicia (Amerikaanse, 43): 'Wat mijn grote voordeel is: ik heb Internationale Ontwikkelingen gestudeerd. Daarmee vind ik in het buitenland makkelijk werk dat mijn passie is. En ik heb in India een werkvergunning omdat mijn vader Indiaas is. Ik zou nooit naar een land verhuizen waarin ik niet kan werken. Mijn carrière is net zo belangrijk voor mij als die van mijn man. Ik hou ook van avontuur, nieuwe talen, rituelen en gebruiken. En om de lagen van een cultuur of geschiedenis af te pellen en te begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan. Mijn grootste uitdaging is: hoe hou ik mijn man in het buitenland.'
Offeren en zorgen
Katharine (Francaise, 48): 'Je moet bereid zijn offers te brengen voor het voorrecht dat je hebt om de wereld over te kunnen reizen. Toen we in Turkije woonden, werkte mijn man het eerste jaar zeven dagen per week. Ook nu maakt hij lange dagen en is veel op zakenreis. Ik ben dus vaak alleen thuis en dat vind ik niet leuk. Maar mijn interesse in andere culturen weegt hier tegenop.'
Karine (Belgische, 45): 'Ik heb mijn zorgzame kant leren ontwikkelen en geniet ervan om mijn man tot steun te zijn. Ik zorg dat het huis netjes is, dat hij goed Belgisch eten heeft met een lekker toetje en ik verras hem van tijd tot tijd met een massage. Ik probeer steeds in gedachten te houden dat mijn problemen in het niet vallen bij de uitdagingen waarvoor hij in zijn werk staat. Ik ben hem ook erg dankbaar dat ik door zijn inspanningen, na 22 jaar werken, vrij ben om me op mijn hobby’s te concentreren.'
Make the most of it
Annie (Australische, 43): 'De vereiste kwaliteiten zijn volgens mij: aanpassingsvermogen (het beste van de situatie maken, ook al is het anders dan je had verwacht), onafhankelijkheid (je man is vaak van huis), kansen benutten (neem elke uitnodiging aan om iets of iemand te bezoeken of om nieuwe activiteiten uit te proberen), het niet erg vinden dat je er af en toe de balen van hebt en dit met anderen durven delen, gezelschap van mensen waarderen (het zijn niet allemaal je beste vrienden, maar iedereen die je ontmoet, heeft wel iets te bieden), je thuisland niet idealiseren (dat blijft bovendien wel bestaan en je kunt altijd terug), je kinderen aanmoedigen om positief te zijn (het is een once-in-a-lifetime-opportunity) en 'last but not least': jezelf trakteren op een lekker middagdrankje.'
'Maar... dit is de theorie. In de praktijk ben ik best angstig en gestrest nu ik uit mijn comfort-zone ben, ik vind het lastig om activiteiten te doen gewoon 'voor het doen'; het veelvuldig alleen zijn, is ook best saai,ik mis de mentale focus en de routine die ik door mijn werk had, en ik maak me vaak zorgen of mijn zoons het wel leuk hebben, ook al zeggen ze van wel. Ik ben er, kortom, dus vrij zeker van dat ik niet de ideale expatvrouw ben.'
Conclusie
De conclusie? Dé ideale expatvrouw bestaat niet en niemand voldoet aan alle vereisten. De één redt het met de ene vaardigheid, de ander met de andere. Maar het lijkt er grofweg op dat er drie vaardigheden zijn die in ieder geval goed van pas komen. Ben je zorgzaam, sociaal of ondernemend? Dan zit je sowieso goed.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik heb met interesse het artikel en de reacies gelezen. Wat ik als jonge man van wil benadrukken dat het anno nu evengoed de vrouw kan zijn als de man, die de hoofdcarriere heeft, of de beroepscarriere. Of gedurende een bepaalde tijd. Het gaat erom wie de beste kansen en mogelijkheden heeft, en de ander volgt dan en vervult zijn of haar leven binnen het kader van het (internationale) carrierepad van de partner. Zelf ben ik blij niet in de harde strijd van carrieremaken (in de werksfeer) te hoeven verkeren. Laat mij maar lekker in de luwte. Ontspannen leven van lezen, vrijwilligerswerk en sociale bijeenkomsten.
Wat ook niet aan de orde komt zijn de internationale relaties, waar de mijne er 1 van is. Je bent dan nooit als paar in je eigen land (los van de vraag of het land van herkomst na 5 of X jaar nog wel helemaal jouw land is, het idee is dat je je overal op je plek voelt, en zeker in het land van je partner) Ofwel de een is buiten land van opgroeien of de ander, of allebei.
Een goede expatpartner is voor mij iemand die de ander steunt, dat je er juist voor elkaar bent, zeker in het begin in een nieuw land en je nog niet veel contacten hebt. Verder natuurlijk een eigen leven ontwikkelen, niet alleen partner zijn van en huishouden doen. De taal spreken lijkt me erg handig, een voorwaarde voor prettige integratie, maar dat geldt voor beide partners.
Ik heb dit artikel en de reacties even heel grondig bestudeerd. Mischien
ben ik een ouwe koloniaal en expat, ben precies 52 jaar uit Nederland weg,
Wij zijn weggegaan en in engeland getrouwd, daarna in Ghana, Nigeria, Sierra Leone, Rusland, China en Japan gewoond. In mijn tijd ging de vrouw mee uit! Geen vragen. De pretenties dat men zelf ook een baan moet hebben is iets typisch nederlands. De vrouw is de andere helft van de "expat" Zonder goede ruggesteun gaat het niet. In mijn tijd moest ook mijn vrouw apart voor een interview bij het bedrijf komen en als zij niet geaccepteerd werd ging het gewoon niet door.
Ik weet dat de tijden veranderd zijn, maar of dat het nu zoveel beter is vraag ik mij toch af. Als man zijnde zou het mijn eer te na zijn om thuis te gaan zitten terwijl mijn vrouw zo nodig ergens moet gaan werken!!
Voor mij zet dat de wereld op zijn kop. Dames ik hoop dat het U allen lukt echter ik heb zo'n gevoeld dat de druk van het "werken" en het niet in staat zijn om het bedrijf waarby Uw man werkt to kunnen representerenb toch ergens well zal op breken.
Gelukkig heb ik nu het bijltje er bij neer geled en wij zijn Frankrijk gaan wonedn met veel plezier, zelf na 50 jaar getrouwd te zijn
Ik lees dat je ook in Rusland hebt gewoond en nu dus in Frankrijk woont, DAN begrijp ik je reactie niet ! JUIST Frankrijk en Rusland zijn landen waar vrouwen een BAAN hebben , Nederland huppelt er juist helemaal achteraan, pas de laatste jaren zijn vrouwen ook carrière jagers, Als je nu zou stellen dat ze VEEL fanatieker zijn in Nederland dan mannen en dat ALLES opzij word geschoven voor de carrière van mevrouw, Huishouden , kinderen, familie, En ja hun echtgenoot, Dat doen die Rus en Franse vrouwen een heel stuk beter ! dan kan ik je gelijk geven, maar werkende vrouw is absoluut GEEN uitvinding van Nederlanders ! Het thuis zitten en kindertjes krijgen is in Nederland Jaren en Jaren langer door gegaan dan in welk land dan Ook !! Maar als je in Nederland auto wilt rijden en een normaal huis wilt bewonen JE MOET KOPEN en ook nog veel te duur, want de Nederlandse SCHANDE 60 jaar woningnood is nog steeds niet opgelost en er is de komende jaren ook geen eind in zicht , het word alleen maar erger !! dan moet moeders wel mee werken . Dat vrouwen dan ook een keer langs een baan komen in het buitenland en dat man lief dan mee gaat , ja waarom niet !
Ik weet niet waar de grens tussen expatvrouw of gewoon partner in het buitenland ligt, maar er zijn ook heel veel vrouwen (en mannen) die meegaan met partners naar een land, waar ze niet plotseling tot de upper-class behoren. En gewoon als alle anderen van een doorsnee salaris moeten rondkomen. En daarbij nog de problemen van een niet erkende werkervaring en vooropleiding hebben. Vooral dat laatste heeft mij het meeste gestoord. En dat binnen Europa. In alle gevallen laat je een leven achter je, en moet je een nieuw leven opbouwen. Voor mij is het vertrek uit Nederland met heel veel nieuwe ervaringen, vooral positieve, gepaard gegaan, en we gaan vermoedelijk ook niet meer terug. Maar ik heb ook heel veel stellen na een jaar of 2 tot 3 weer terug zien gaan, gewoon omdat de vrouw niet tegen de 'eenzamheid' kan, en geen zin hadden om nogeens van voren te beginnen. Maar waarschijnlijk had zij dat probleem ook in een ander deel van Nederland gehad. Nu, na 12 jaar kan ik zeggen, dat het een keuze is die je wel overwogen moet maken, en niet alleen voor het geld. Wij voelen ons nu thuis, maar ook dan blijven het altijd nog 2 culturen, waar je niet helemaal bijhoord, en bij de oude ook niet meer. Alzo zulke dingen moet men zich van te voren bedenken. Het leven in een echte expat-gemeenschap ken ik niet en lijkt mij geen oplossing en vooral geen mogelijkheid om het land te leren kennen. Veel succes
Ik ben het hier helemaal mee eens, als ik dit alles lees over expatvrouwen met hun plotseling upper-class status ,hun veelal uitgebreid personeel ,en dan klagen over het alleen zijn ,personeel dat hen niet begrijpt etc.
Ik woon nu 23 jaar in Denemarken, hoor absoluut niet tot de upper-class en moet van een gewoon pensioentje rondkomen! Maar ja, ik ben dan ook geen expact vrouw!
Het blijft een intrigerend onderwerp en zal door de tijden heen veranderingen hebben ondervonden. Ik ben nu ongeveer 8 jaar expat 'vrouw-van' en woon nu in 4e buitenlandse locatie. Ik heb een loopbaan van 12 jaar achter de rug bij zelfde maatschappij waar mijn man werkt. De keuze van mij om te stoppen met betaalde baan en mee te verhuizen is niet alleen vanwege zijn baan, maar zeker ook vanwege mijn behoefte andere opties willen onderzoeken. Overigens zijn werkgevers nog steeds niet goed ingesteld op dual-carrier ondanks de beloftes. De banen en locaties zijn heel duidelijk besproken, gewogen en gedragen door ons allebei. Voor ons is dat essentieel om wat 'minder leuke' kanten van expat leven te doorstaan. Al met al is je man of partner vaak je beste en enige vriend daar buiten. Ik denk dat deze wijze van denken voor veel expat partners geldt waardoor de invulling en waardering de laatste jaren wat veranderd is. Het is helaas dat de thuisblijvers niet altijd begrip kunnen tonen voor het willen verruimen van je horizon. Zeker mijn NL vriendinnen vinden het nodig mij erop te wijzen dat carrière maken toch wel heel belangrijk is voor mij en is je werk je identiteit. "wat doe je nu de hele dag zonder baan ?" Expat partners moeten veel meer inzet tonen om een andere identiteit en tijdsinvulling voor zichzelf te zoeken en een tevreden huis te creëren in het buitenland. Het is een vak op zich !
Het blijft een intrigerend onderwerp en zal door de tijden heen veranderingen hebben ondervonden. Ik ben nu ongeveer 8 jaar expat 'vrouw-van' en woon nu in 4e buitenlandse locatie. Ik heb een loopbaan van 12 jaar achter de rug bij zelfde maatschappij waar mijn man werkt. De keuze van mij om te stoppen met betaalde baan en mee te verhuizen is niet alleen vanwege zijn baan, maar zeker ook vanwege mijn behoefte andere opties willen onderzoeken. Overigens zijn werkgevers nog steeds niet goed ingesteld op dual-carrier ondanks de beloftes. De banen en locaties zijn heel duidelijk besproken, gewogen en gedragen door ons allebei. Voor ons is dat essentieel om wat 'minder leuke' kanten van expat leven te doorstaan. Al met al is je man of partner vaak je beste en enige vriend daar buiten. Ik denk dat deze wijze van denken voor veel expat partners geldt waardoor de invulling en waardering de laatste jaren wat veranderd is. Het is helaas dat de thuisblijvers niet altijd begrip kunnen tonen voor het willen verruimen van je horizon. Zeker mijn NL vriendinnen vinden het nodig mij erop te wijzen dat carrière maken toch wel heel belangrijk is voor mij en is je werk je identiteit. "wat doe je nu de hele dag zonder baan ?" Expat partners moeten veel meer inzet tonen om een andere identiteit en tijdsinvulling voor zichzelf te zoeken en een tevreden huis te creëren in het buitenland. Het is een vak op zich !
Ik sta op het punt met man en kinderen naar Parijs af te reizen. Dank voor de info, ik weet in elk geval wat ik niet zal gaan worden: expatvrouw.
Altijd leuk om meningen en ervaringen van anderen te lezen hierover :) Wel belangrijk voor mensen die nog niet in deze situatie zitten maar het artikel wel lezen; ook al bezit je de "juiste" eigenschappen, ik denk dat je je nooit helemaal kunt voorbereiden op wat komen gaat tijdens de expat opdracht. Jij bent namelijk niet de enige variabele; je man is er ook, en samen maak je de opdracht tot een succes. Je kunt altijd voor onverwachte situaties komen te staan en niemand kan je vertellen hoe je reageert en of je dit aan gaat kunnen. Het beste advies wat ik kan geven als expat vrouw; blijft trouw aan je eigen gevoel en bekijk elke situatie met een frisse blik. Stel je man niet voorop, maar zorg dat jullie beide evenveel op offeren en genieten en wees niet bang te twijfelen aan de keus die je hebt gemaakt om te gaan naar waar jenu bent. Ik geniet van mijn expat bestaan en vind het heerlijk, maar dat wil niet zeggen dat ik niet echt mijn weg heb moeten vinden in mijn nieuwe rol en leven :)
Soms moet je geduld hebben, de mensen zijn hier duidelijk minder stressig en meer behulpzaam. Hoewel in de bijna 4 jaar dat we hier wonen neemt het toe.
De papierkraam voor het laten waarderen van een diploma is onbehoorlijk veel.
Ik werk weliswaar voor minder salaris maar met plezier, het levensonderhoud is hier een stuk goedkoper dan in NL. Verder laat ik het op me afkomen en handel naar de omstandigheden. Terug naar NL wil ik niet de agressie daar in de gezondheidszorg heb ik helemaal gehad.
Soms moet je geduld hebben, de mensen zijn hier duidelijk minder stressig en meer behulpzaam. Hoewel in de bijna 4 jaar dat we hier wonen neemt het toe.
De papierkraam voor het laten waarderen van een diploma is onbehoorlijk veel.
Ik werk weliswaar voor minder salaris maar met plezier, het levensonderhoud is hier een stuk goedkoper dan in NL. Verder laat ik het op me afkomen en handel naar de omstandigheden. Terug naar NL wil ik niet de agressie daar in de gezondheidszorg heb ik helemaal gehad.
Ben geen expat vrouw in die zin. Woon niet bij alle expatters in hetzelfde estate, maar ergens anders. Zoek eigenlijk een goede vriendin, die net als ik niet werk, want alleen is maar alleen. En een NL club is er ook niet. Onderneem vele dingen, maar altijd alleen, is toch wel super saai. Ja geen idee wat te doen eigenlijk. Wie weet een oplosssing?? Bedankt.
Voor anonymous: ik zit ook nooit in een compound situatie en moet mijn sociale contacten zelf vinden. Ik weet niet waar je woont maar ik zoek altijd online naar een International Women's Club of een Newcomers club en de meeste landen hebben die. Anders is een sportclub, cursus, hobby clubjes altijd een goed begin om vrienden te vinden. Of via Meetup.com kun je ook allerlei groepen vinden met interesses die jij misschien deelt.
Bedankt Karin, ga ik uit proberen. Goede tip. Heb gelukkig al vele Zuid Afrikaanse vrienden, maar ja die werken allemaal full time.
Hoi, leuk artikel over expat-vrouwen en gelukkig zijn de geinterviewde vrouwen MEER dan alleen maar "de-vrouw-van". Helaas vind ik het artikel wel vrij eenzijdig. Mijn man en ik wonen nu ruim 8 jaar in het buitenland en dat is nog altijd vanwege mijn baan. De meeste Nederlandse en internationale vrienden-stellen (veelal dertigers) die we hebben, zitten vrijwel allemaal voor de baan van de vrouw in het buitenland. Helaas is het zo dat de traditionele "clubjes" zoals de Diplomatic Spouses Associations, zich nog alleen op (oudere expat-) vrouwen richten, waardoor deze jonge, ondernemende mannen vaak ongelukkig thuis zitten. De keuze om in het buitenland te gaan wonen als stel of gezin moet als basis hebben dat BEIDE partners het naar hun zin hebben en als het bij de werkende OF de thuisblijvende partner niet (meer) gaat, dan zul je als stel daar beslissingen op moeten durven nemen.
Ik hoop dat de dames van het artikel een boeiend leven voor zichzelf kunnen inrichten, en mocht dat toch niet gaan, dan moedig ik ze aan om daarover te praten met hun partner, want het gaat niet alleen om "de baan van de man"!
Zijn er ook Expat mannen voor werkende vrouwen....?
Jawel ik ken er een, die zit de hele dag thuis en dat is geen pretje.
Opgesloten op een kleine compound, vrouw werkt fulltime en kinderen zijn de hele dag naar school?
Leuk???
Dat is in Ukraina niet veel anders hoor ook al is daar geen compound en kan je gaan en staan waar je wilt, maar ik geef lezingen op Universiteiten voor een paar $ per dag alleen om mij niet dood te hoeven vervelen, Mijn vrouw is Arts, Ook geen goed salaris € 200,00 / € 220,00 per maand in overheids dienst ( millitair ) ze is dus Ukrains en had die baan al toen ik haar leerde kennen , Ik zelf heb een lijfrente PRIVÉ dus die vele malen hoger is dan haar salaris. Maar thuis zitten en op de 3 kinderen wachten doe ik dus ook niet , dat is een horror !
Tja, de ideale expatvrouw is natuurlijk de mijne. Maar van de hier gepresenteerde dames scoort Annie goed op mijn lijstje: wat een humor en zelfinzicht!
Bij dit soort artikelen die ik graag lees omdat ikzelf plannen heb om Nederland te verlaten als inmiddels gepensioneerde, vraag ik me steeds weer af hoe veilig voelen die mensen in het buitenland zich, kunnen ze hun huis onbeheerd laten voor een bezoekje of vakantie zonder dat het tussentijds leeggeroofd wordt, alhier neemt het geweld en criminaliteit alleen maar toe door onder anderen de recessie en de open grenzen,
Om iets van een ander land te proeven zou ik mijzelf als basis graag zien als bewaker zonder loon tegen kost en inwoning.
De ideale Expat vrouw is degene die samen met haar man weet te genieten van hun tijd in het buitenland. Hoe je dat invult maakt niet uit. Zoalang je samen lief en leed weet te delen ben je het ideale expat koppel.
Wat is er mis met schrijven om te schrijven of bladvulling? Ik vond het leuk de mening van anderen te lezen hoewel ik het lang niet met alle meningen eens ben. Ieder maakt er op zijn eigen manier het beste van. Flexibiliteit en optimisme zijn naar mijn mening belangrijke eigenschappen voor een expatvrouw. Wees je bewust dat je zelf verantwoordelijk bent om er iets van te maken.
Leuk stukje in het kader Miriam.
Bladvulling, meer heeft dit niet om het lijf, zoveel variabelen dat het nooit te vatten is.
Ben het helemaal mee eens met de vorige inzending dat de ideale expat vrouw gewoon niet bestaat. Het heeft voor en nadelen en je steeds weer als vrouw moet aanpassen. Je man heeft vaak geen tijd om naar jou te luisteren en moet je het vaak zelf oplossen. Hij heeft het al druk genoeg op z'n werk. Als vrouw kan je je vaak behoorlijk eenzaam voelen en probeer je het zelf leuk te maken omdat je vaak ook niet mag werken. Je kan je daardoor ook vaak nutteloos voelen omdat je niet zelf carriere kan maken in de baan die je leuk vond en moest opgeven. Pensioen heb je daardoor ook niet kunnen opbouwen en blijf je afhankelijk van je man.
Ik kan eigenlijk alleen maar een goede vergelijking maken op grond van mijn eigen ervaringen hierover. Ik ben ook een expat maar niet de vrouw van. Ik ben alleen vertrokken en mijn toenmalige vriend had daar grote moeite mee. Te vaak blijken vrouwen in hun huwelijk zich geheel afhankelijk te hebben opgesteld van de goedkeuring van hun man. Dat gaat vaak samen met veel water in de wijn doen van de echtgenote. Die opoffering loont zelden. Want je altijd opofferen voor een ander levert op den duur niets op, behalve verbijstering over eigen kritiekloosheid en gebrek aan inzicht.
Als je alles voor je man doet is dat lang niet altijd voldoende om te voorkomen dat hij kuikentjeskoorts krijgt en jou inruilt voor een frisse jonge versie. Veel Nederlandse mannen van 40 jaar en ouder heb ik hier 'tropenkolder' zien krijgen. Daardoor namen ze terstond en zonder nadenken afscheid van hun gezin vanwege de ziedende hormonen. Menigeen betreurde dat wellicht later ernstig, maar gedane zaken nemen geen keer.
Te onafhankelijk is ook niet goed, want dan verlangt je man naar verzorgende, onderdanige mooie dames die naar hem opkijken en geen kritiek hebben. Daarom is het voor elke expatvrouw van belang dat ze eigen interesses heeft en indien mogelijk eigen bronnen van inkomsten. Gaat het dan mis dan is dat emotioneel een klap maar financieel minder. Een betere financiële situatie verzacht de emotionele ontreddering. Een op de drie huwelijken gaat mis en ook al denk je dat het jouw huwelijk nooit zal zijn, statistisch gezien is die kans groot. Praktische voorbereiding op een dergelijke situatie is altijd nuttig, expatvrouw of niet.
Dit artikel lijkt een beetje schrijven om te schrijven. Open deuren en antwoorden die je zonder onderzoek wel kan geven. Als je in Nederland woont kan je dezelfde vragen stellen: wat maakt jou de ideale huisvrouw in "noem een stad/dorp"? of wat maakt jou de ideale vrouw om te werken?
Wat is de opzet geweest om dit artikel te schrijven?
Zorgzaam, sociaal en ondernemend? Ik ken er genoeg die niet zorgzaam zijn en het prima redden, misschien moet je juist een beetje asociaal zijn om het te redden, ondernemend; noem dat dan openstaan voor andere zaken.
Normaal gesproken reageer ik niet op dit soort artikelen maar kon het deze keer niet laten.
Als vrouwen moeten we elkaar ook wel een beetje behoeden voor publicatie van uitspraken in de trant van: mijn problemen vallen in het niet bij zijn problemen? Dat weet ik nog niet: hij gaat van kantoor naar kantoor, maakt niet uit of dit in Shanghai of Cape Town staat. De partner staat in ieder land weer voor de uitdaging om het daar maar te redden. Problemen dan de partner zijn soms groter en moeilijker op te lossen dat de zakelijke problemen. Op kantoor spreekt iedereen vrijwel dezelfde taal: frans/engels/duits, het thuisfront moet het doen met mensen die zaken komen regelen die niet aanspreekbaar zijn.
Conclusie: de ideale expatvrouw bestaat niet is het enige in het hele artikel waar ik het mee eens ben.
Nieuwe reactie inzenden