'In Nieuw-Zeeland ben ik hoger opgeklommen dan ik in Nederland ooit was gekomen', zegt Maarten Kleintjes, hoofd e-crime bij de Nieuw-Zeelandse politie. Hij bleek de juiste man op de juiste plek op het juiste moment. En hij wist van aanpakken.

Op de tiende verdieping van het gebouw van de Nationale Politie in Wellington rinkelt de telefoon van Maarten Kleintjes. Het is de KLPD in Driebergen, Ton Holtslag. 'Hi Ton, hoe laat is het nu bij jullie?' Ze praten even; je kunt horen dat deze mannen al twintig jaar samenwerken.

Mensen en kennis
De Nieuw-Zeelandse en de Nederlandse politie wisselen regelmatig mensen en kennis uit. Dat zijn band met Nederland ooit zo hecht zou worden, had Maarten wellicht niet gedacht toen hij met zijn vrouw in 1983 de sprong waagde naar Nieuw-Zeeland.

De baan waarop hij had gesolliciteerd als ingenieur bij de Nieuw-Zeelandse spoorwegen, ging niet door. Op de dag dat hij in Wellington aankwam, kreeg hij te horen dat de spoorwegen geprivatiseerd werden en dat ze hem bij nader inzien niets konden bieden.

Digitale revolutie
Dan maar improviseren. Maarten en zijn vrouw hadden allerlei banen. Hij werkte zelfs ergens twee weken gratis in de hoop op een baan. Uiteindelijk kon hij bij de politie aan de slag als verbeteraar van audio-opnames bij verhoren, telefoontaps en ander geluid.

Toen volgde de digitale revolutie. Geen misdrijf meer zonder dat er een pc, laptop, gsm of ander digitaal spoor aan te pas kwam. Werkte Kleintjes in '84 nog in zijn eentje, anno 2011 heeft hij een team van 33 medewerkers. 'Natuurlijk heb ik geluk gehad, maar ik vind ook dat ik er wat van gemaakt heb, hier in Nieuw-Zeeland. Ik heb niet zitten afwachten wat mijn baas me opdroeg. Ik ben zelf gaan aanpakken.'

Platteland
De samenwerking met de Nederlandse politie was er waarschijnlijk nooit gekomen zonder Kleintjes. Regelmatig zijn 'zijn' mensen in Nederland te vinden. Forensisch audio- en video-analist Georgina Turner bijvoorbeeld. Zij begroet Kleintjes met een 'Goedemorgen! Hoe gaat het?'

Georgina verbleef een paar maanden in Maarn om daar bij de politie ervaring op te doen. 'De omgeving was prachtig, maar in de steden en op de wegen vond ik het heel druk. Den Haag vind ik een mooie stad, maar ik houd meer van het Nederlandse platteland.' De Nederlanders zelf kon ze ook wel waarderen. 'Ze geven je snel en eerlijk hun mening en staan open voor nieuwe dingen.'

Nederlands accent
Maarten Kleintjes zelf is altijd Nederlander gebleven in Nieuw-Zeeland. 'Je moet je Nederlandse accent nooit kwijtraken', zei een rechter zelfs een keer tegen mij tijdens een proces. 'Het maakt je interessant en doet je klinken als iemand die gestudeerd heeft.'

'Ik weet niet of dat zo is, maar ik ben het nooit echt kwijtgeraakt,' vervolgt Maarten. 'Je blijft toch Nederlander. Ik heb de eerste dertig jaar van mijn leven in Nederland gewoond. Dat is mijn cultuur, mijn vaderland. Ik wilde dat blijven onderhouden.'

In de jaren 80 betekende dat nog dat Maarten met een wereldontvanger de heuvels achter zijn huis opging en drie weken oude kranten las op de ambassade in de stad. 'Later kwam daar BVN bij en dat was 'amazing', een bijzonder moment.'

Jagen op herten
Maarten en zijn vrouw Ria, die cardiologisch verpleegkundige is, kregen twee dochters in Nieuw-Zeeland, Fiona (26) en Emma (24). Thuis spreken ze Nederlands en soms eten ze boerenkool uit eigen moestuin, maar de familie is helemaal geïntegreerd in Nieuw-Zeeland.

Zo gaat Maarten soms jagen op herten met zijn collega's van de politie. 'We hebben een paar huisjes in de heuvels boven de stad samen gekocht. Je kan daar drie weken zitten zonder een andere ziel tegen te komen. Heerlijk vind ik dat.

Degelijke fietspaden
Of hij Nederland mist? Daar moet Kleintjes lang over nadenken. 'Familie mis ik wel eens, maar het land nooit. Ik heb ook nooit heimwee gehad en voel niet de behoefte om er weer te gaan wonen. Het enige waarvan ik wel wel eens wou dat het hier was, zijn degelijke fietspaden!

Elke dag fiets ik naar mijn werk, en dan moet ik het gevaarlijke autoverkeer van Wellington trotseren. De auto is hier echt koning, fietsen is een sport. Gelukkig wordt de fiets wel steeds populairder in Nieuw-Zeeland. Misschien volgen de fietspaden dan nog.'