Monique Derrez en haar vriend Leon van Enckevort werken in een dorpje in Tanzania aan verschillende hulpprojecten. De bevolking is blij met hun komst, schrijft Monique in deze Expat aan het Woord, maar cultuurverschillen maken het werk ook wel eens lastig.

Jaren geleden ruilden Leon  en ik onze vakantie in om de inwoners van Peramiho, in het zuiden van Tanzania, te helpen. Peramiho ligt op 14 uur rijden van Dar es Salaam, midden in de bush.

Onder de indruk
Het begon allemaal toen ik in 2008 als fysiotherapeut aan de slag kon in het missieziekenhuis van Peramiho. Tijdens mijn eerste bezoek aan Peramiho was ik behoorlijk onder de indruk van de situatie. Mensen die in Nederland door hun huisarts zouden zijn behandeld, stierven daar gewoon.

Het jaar erop besloot mijn partner Leon ook mee te gaan naar Peramiho, om computerlessen te geven.

Ghandi
'Wees de verandering die je in de wereld wil zien'. Deze uitspraak van Ghandi is nu ons motto. De verandering waarover Ghandi spreekt, willen wij zijn. Want er is meer nodig dan vier weken per jaar een helpende hand. Daarom hebben we de Stichting Peramiho opgericht.

Het kostte ons die eerste jaren veel tijd. Naast onze fulltime baan staken we ieder nog zo'n 20-30 uur per week in de stichting.

Hans van Breukelen
Het begon ermee dat we een website en een brochure nodig hadden, en natuurlijk ook sponsors. We moesten leren hoe we een persbericht moesten schrijven en vooral hoe we publiciteit konden krijgen. In 2010 besloten we maar meteen flink uit te pakken met onze eerste benefietavond. Oud-keeper Hans van Breukelen wilde wel komen spreken en dankzij hem werden we in onze omgeving in één klap bekend.

Daarna ging het balletje rollen. Makkelijk is het niet om boven alle andere goede doelen uit te springen. Maar op een of andere manier lukt het ons. Het heeft ons (en onze relatie...) veel bloed, zweet en tranen gekost, maar achteraf was het iedere druppel dik en dubbel waard.

Onbetaald verlof
We wilden de ontwikkeling van onze projecten graag van nabij volgen en daarom besloten we voor een half jaar, op eigen kosten, naar Peramiho te verhuizen. Leon nam ontslag en ik vroeg een half jaar onbetaald verlof aan en afgelopen zomer vertrokken we naar Peramiho.

Nu we hier zijn, kunnen we voor onze sponsors zelf foto's maken van al onze projecten, en dat werkt goed. Bovendien heeft Hans van Breukelen ons weer verrast. Onlangs was hij te gast in het televisieprogramma Sterren op het doek, waarin hij werd nageschilderd door drie kunstenaars. Eén schilderij mocht hij mee naar huis nemen, de overige twee werden geveild en de opbrengst was voor onze stichting. Zo heeft Van Breukelen ons ook landelijk op de kaart gezet.

Grote verschillen
Tanzania is geen Nederland. Het gaat er hier heel anders aan toe. Soms is dat een voordeel, soms een nadeel. Na vier jaar weten we ons aardig staande te houden in de Tanzaniaanse cultuur. We doen ons best de lokale taal te leren. De mensen zijn erg gastvrij en waarderen het enorm als je ze in hun eigen taal aanspreekt.

Met de cultuurverschillen moet je leren omgaan. Dat is soms best lastig en frustrerend. Op zo'n moment moeten we even tot 10 tellen. Wij weten nu dat we dan een stap terug moeten doen om er vervolgens weer twee naar voren te kunnen zetten.

Waterput
Inmiddels hebben we in het nabij gelegen dorpje Likuyufusi, met zo'n 2100 inwoners, 10 waterputten aangelegd. Iedere put wordt in nauwe samenwerking met de bewoners gemaakt. Zij moeten meebetalen aan de bouw ervan en ze beslissen zelf ook wat voor soort put er komt, een traditionele of een duurdere met bijvoorbeeld een pomp of een kraan.

Een duurdere put betekent dat ze zelf ook meer moeten bijdragen. De meeste mensen kiezen voor traditionele putten. Niet alleen omdat ze goedkoper zijn, maar vooral omdat ze vaak beter werken.

Natuurlijk willen we graag dat iedereen water in huis krijgt, maar we moeten realistisch blijven. De kosten zijn te hoog en de gemiddelde burger kan dat gewoonweg niet betalen. Een put gratis weggeven, is ook geen optie. Het moet hùn put worden. Zij moeten zich erbij betrokken voelen en dat gaat alleen als ze er aan meebetalen.

Watertank
We zijn ook bezig met de bouw van een watertank bij het lokale ziekenhuis in Peramiho. De tank krijgt een opslagcapaciteit van 60.000 liter water. Aan het einde van de droogteperiode heeft het ziekenhuis, met 420 bedden, vaak dagen geen watertoevoer en dat zorgt natuurlijk voor de nodige problemen.

En dan is er nog een project dat we graag van de grond willen tillen, een kleuterschool. Het stuk grond hebben we al, de tekeningen zijn klaar en de bouwvergunning is verleend. Helaas kregen we afgelopen jaar de financiering niet rond. Maar we hebben nog enkele grote sponsoraanvragen lopen en ik weet het zeker: in 2012 gaat ons dit lukken.