"Letterlijk en figuurlijk tegen de stroom in," zo omschrijft regisseur Ben Sombogaart de gedachte achter zijn nieuwste film. 'De storm' vertelt het verhaal van een alleenstaande moeder die tijdens de watersnoodramp van 1953 haar baby kwijtraakt. Terwijl de andere getroffenen het rampgebied verlaten, gaat zij terug om haar baby te zoeken.

"In de aanloop naar de film heb ik daar wel nachtmerries over gehad hoor," vertelt Sombogaart. "Dan vroeg ik me af of het grote drama van de watersnoodramp voelbaar kon maken via één karakter: Julia. Zij moest symbool staan voor de strijd, het overleven en de zoektocht. Is dat wel geloofwaardig, dacht ik dan en blijft het anderhalf uur spannend?"

'De storm' vertelt niet het verhaal van de combinatie van het springtij en de noordwesterstorm die een groot deel van Zeeland in nacht van 31 januari op 1 februari 1953 trof. De film draait om Julia, gespeeld door Sylvia Hoeks, die als alleenstaande moeder door haar omgeving wordt buitengesloten. "Dat verandert ook na de ramp niet," zegt Sombogaart.

Zonde
"Je zou denken dat een gesloten, behoudende gemeenschap na een dergelijke ramp zegt 'laten we de zonde maar even daar laten en elkaar helpen'. Maar dat gebeurt niet en dat geldt niet alleen voor Zeeland in 1953, dat gebeurt nog steeds overal. Mensen houden vast aan wat anderen vinden en zijn zo bang dat ze later van Onze Lieve Heer op hun donder krijgen, dat ze iemand die hulp nodig heeft gewoon links laten liggen."

Sombogaart zelf noemt die dieper liggende verhaallijn een "interessant aspect", maar juist in die lijn schuilt de kracht van de film. 'De Storm' is geen overdonderende rampenfilm. "Het is een persoonlijk verhaal tegen de achtergrond van een ramp," legt Sylvia Hoeks uit. "We wilden dat het onder je huid zou kruipen, dat de kijker meegaat in de hoop, wanhoop, het verdriet en de teleurstelling van Julia."

Bulldozer
"Een bulldozer," zo omschrijft Hoeks het karakter Julia. "Scenarioschrijver Rik Launspach noemt haar zo en ik denk dat dat heel treffend is. Elke keer wordt die motor weer aangezwengeld, vanaf het moment dat ze na haar redding ontwaakt, gaat ze er vol voor. Ze wil haar baby terugvinden, de oerkracht van een moeder."

Sombogaart: "En dat bedoel ik met letterlijk tegen de stroom in. Iedereen verlaat het rampgebied, maar Julia trekt er juist in." Ze overtuigt marineofficier Aldo (Barry Atsma) elke keer opnieuw. "Voor de rol van Julia was ik dan ook op zoek naar een actrice met een innerlijke drive, iemand die fysiek breekbaar was, maar wel haar mannetje staat."

Hoeks noemt haar koppigheid als belangrijkste reden voor het krijgen van de rol van Julia. "Ik heb de wilskracht om dingen te doen waar ik in geloof, ook al zeggen andere mensen dat ik ze beter niet kan doen."

Ingrijpend
"Ik heb me ook goed voorbereid op mijn rol." Zo las zij 'De ramp' van Kees Slager en bekeek Hoeks een documentaire van de NPS. "Het is heel ingrijpend wanneer mensen vertellen dat ze hun familie of geliefden zijn kwijtgeraakt. Je probeert wel om het 'iets' van jezelf te maken, maar uiteindelijk kun je toch alleen maar uit jezelf putten."

Er is vooraf dan ook veel gerepeteerd. "Waarom dat was, begreep ik pas toen we aan het draaien waren. Tijdens het repeteren hebben we een basis gelegd en het was fijn dat ik daarop terug kon vallen toen ik eenmaal in het water lag en de windturbines aan gingen."

Echt gebeurd
"Het moest realistisch zijn, geloofwaardig," aldus de regisseur. "We hebben geprobeerd om duidelijk te maken hoe de mensen zich toen voelden. Het is geen fantasy. Het is echt gebeurd." Al bij de eerste voorvertoning wist Sombogaart dat hij op het juiste spoor zat. "Vooral ook door de manier waarop jongeren op de film reageerden. Zij waren zich er van bewust dat ze naar een film met een historische achtergrond zaten te kijken.

"Tijdens 'De storm' komt de watersnoodramp van 1953 dichterbij dan tijdens de geschiedenisles," besluit Hoeks, die zelf dertig jaar na de overstroming werd geboren.