Nannette Ripmeester
Nannette Ripmeester is expert op het gebied van de internationale arbeidsmarkt. Ze is oprichter van Expertise in Labour Mobility (ELM). Dit bureau adviseert bedrijven over de communicatie met hun expatpopulatie, geeft trainingen ter voorbereiding op werken over de grens, en publiceert boeken over het zoeken naar werk en de cultuurverschillen die je daarbij tegenkomt in meer dan 40 verschillende landen. Nannette heeft zelf in 17 landen gewerkt op projectbasis en werkte 7 jaar op het gebied van arbeidsmobiliteit voor de Europese Commissie in Brussel.
Heb jij een vraag voor Nannette Ripmeester? Mail:
Meer informatie: www.labourmobility.com
Op LinkedIn was onlangs een discussie over third-culture kids, kinderen die in een ander land dan hun ouders geboren zijn en hun jeugd doorgebracht hebben in verschillende landen.
Op een platform als LinkedIn zijn meestal 'deskundigen' aan het woord, mensen die zich professioneel met het onderwerp bezig houden, maar de discussie veranderde van toon toen de echte deskundigen aan het woord kwamen: Mensen die als third-culture kid opgegroeid waren.
De boodschap van oud-third culture kids was: mijn jeugd in het buitenland heeft me veel opgeleverd. Valérie Derbaudrenghien verwoorde het als volgt: 'Meertalig opgevoed worden is het meest dierbare cadeau dat ik ooit van mijn ouders heb ontvangen.'
Toch worstelen zowel ouders als organisaties met vragen rondom een buitenlandse verhuizing: Welke leeftijd is het meest geschikt om te verhuizen? Kunnen kinderen zich later in hun leven wel hechten aan mensen én plekken? Zullen ze een echte thuishaven hebben? En zoals met veel belangrijke vragen in het leven … is er geen passend antwoord. Het is namelijk afhankelijk van het kind zelf. Ja, zult u denken en wat nu …
Richtlijn 'Kid Abroad'
Natuurlijk zijn er wel een aantal algemene richtlijnen te geven waar ouders zich aan vast kunnen houden. Een van de belangrijkste adviezen is: betrek je kinderen bij een internationale verhuizing, geef ze het gevoel dat ze meedenken en meedoen in het hele proces van de beslissing om naar het buitenland gaan.
Kleinere kinderen (tot een jaar of 6) hebben vaak hele grote oren en vangen veel gesprekken op, maar vinden het moeilijk om de consequenties te overzien. Praat het hele verhuisproces met ze door, vertel wanneer de verhuizers komen, hoe het inpakken gaat, wat mee gaat en wat niet (en waarom). Laat foto’s zien van de nieuwe omgeving, eventueel van hun nieuwe school – dat helpt ze om een beeld te vormen.
Bedenk dat deze leeftijdsgroep vaak hele praktische vragen heeft: 'Ga ik op voetbal?' ... 'Moet Flappie in een doos tijdens de verhuizing?'Probeer al dit soort vragen te beantwoorden en als ze niet vanzelf komen, vertel bijvoorbeeld een verhaal over een jongetje dat ging verhuizen en wat hij allemaal meemaakte.
Huisdieren
Bedenk van te voren goed of huisdieren mee gaan verhuizen en wat daar de consequenties van zijn. Voor kinderen is het vaak erg fijn als Flappie of de hond meeverhuist – het is vaak een van de weinige constanten in hun leven. Maar zorg wel dat eventueel huishoudelijk personeel ook op de hoogte is dat Flappie een huisdier is!
Kinderen die nog op de lagere school zitten (6-12 jaar) zijn vooral bezorgd over hun nieuwe school en of ze daar wel vriendjes gaan maken. Ook het missen van hun huidige vriendjes is vaak iets van grote zorg. Gelukkig is het nu iets makkelijker om contact te houden dankzij e-mail en Skype. Zorg dat ze voordat ze vertrekken een eigen e-mailadres hebben zodat ze de contacten met hun oude omgeving op peil kunnen houden.
Wees niet verbaasd als opeens een afgedankte knuffel absoluut mee moet – laat kinderen zelf hun keuze maken over voor hen essentiële zaken die moeten meeverhuizen. Deze leeftijdsgroep heeft soms wel een jaar nodig om een beetje vertrouwd te raken met hun nieuwe omgeving.
Erbij horen
Tieners zijn vaak het meest recalcitrant als het om verhuizen gaat. Voor hun is 'erbij horen' het meest belangrijke in hun leven en dan opeens komen die (toch al stomme) ouders met het idee om in een ander land te gaan wonen. Bespreek waarom de keuze wordt gemaakt, benadruk het avontuur en de voordelen en geef ze van begin af aan praktische taken die ze mee moeten helpen organiseren.
Soms kan het helpen om te vertellen dat je het als ouder ook best spannend vindt. Verwijs ze naar internet – daar is veel informatie te vinden en kunnen jong volwassenen ook met elkaar contact leggen over dit onderwerp. Social Media zijn natuurlijk bij uitstek geschikt om contact met te houden met vrienden en vriendinnen. Een facebook account (mogelijk vanaf 13 jaar) is een eerste stap.
Home sweet home …
'Zoals het klokje thuis tikt …' – er zijn voldoende spreekwoorden die laten zien dat mensen graag in een vertrouwde omgeving zijn en willen blijven, maar vertrouwd kan ook op een andere manier dan door een locatie worden gecreëerd. In al mijn gesprekken met expatfamilies - die van de ene naar de andere locatie zijn verhuisd - valt altijd een constante op: rituelen.
Het kan gaan over een speciaal familieritueel rondom het ontbijt op zondag; het kan een bepaalde verzameling van spullen zijn die in ieder huis opnieuw op een strategische plaats wordt uitgestald; het kan een geheim familie gebaar zijn – iets wat de eenheid en 'anders zijn' van jullie familie benadrukt.
Kind in actie
Ik begon dit artikel met een quote van een inmiddels volwassen third-culture kid. Dus wat is een mooier einde dan de mening van een 14-jarig Nederlands meisje over de voorgenomen verhuizing naar Los Angeles? 'Spannend!' zegt Isabelle vol overtuiging. 'Ik ben een paar keer op vakantie geweest naar Amerika en ik vind het een heerlijk land.'
Haar ogen twinkelen en dan opeens enigszins bezorgd 'vakantie is natuurlijk wel iets anders. Eigenlijk vind ik het ook best wel eng om naar de andere kant van de wereld te gaan. Ik ga natuurlijk veel mensen missen.'
Haar vriendinnetje Anna kijkt wat somber. 'Ja, ik zal je zeker missen, maar het is natuurlijk ook leuk dat je zo lang zomervakantie hebt, want dan kan jij naar mij in Nederland komen en ik naar jou in Amerika!'
Rare accent
Isabelle knikt instemmend. 'Ja dat is een voordeel! Eigenlijk vind ik het heel leuk – alleen die eerste schooldag lijkt me echt dramatisch. Argh, ik vind eerste schooldagen afschuwelijk! Allemaal nieuwe mensen, wat moet je aan, welke kleren zijn in, en straks praten ze ook allemaal nog Engels ook. OoK ik krijg nu wel extra taallessen, maar toch. Ik ben straks wel dat meisje met dat rare accent …'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
in 1960 getrouwd met een turkse schrijver, helaas door de wet van 1892 - notabene - automatisch turkse geworden al wist ik (en ook mijn vriendinnen in soortgelijke huwelijken) niet - anders was ik zeer waarschijnlijk helemaal niet getrouwd - ben ik sinds 1967 in istanboel wonende en heb voor het eerst een turkse pas want tot verleden jaar werd mij toch altijd een nederlandse pas door het consulaat in istanboel verleend. een vergissing zoals mij werd medegedeeld. dat deze regeling tot 1964 alleen voor vrouwen werd toegepast die met buitenlanders trouwden, maar niet voor mannen die met buitenlandse vrouwen trouwden, weet niemand - het is al zo lang geleden en hoeveel vrouwen die dit verschrikkelijk vinden zijn nog in leven ?
woon dus al 45 jaar in turkije waar ik een exclusieve kunstgalerie leid. nog steeds is nederland niet alleen mijn geboorteland maar ook mijn heimat. ik heb weinig familie in nederland en kom er niet veel meer maar heb een diep verlangen naar de polders, de parken, de boerderijen en de heerlijke koeienlucht. nee een oranjeloper heb ik nooit ondervonden. als ik naar het buitenland ga doe ik dat met mijn finse visum een land dat mij als een mens behandelt en mij direct een visum verleende en niet naar mijn bankrekening vroeg. mijn thuis : nederland natuurlijk !
Ik ben geboren in Suriname van Nederlandse ouders die met de hele familie immigreerden. Dit was in 1948, geboren in 1949. Mijn ouders zijn met mij en zusje naar Nederland gegaan in 1953. Ik was nog 3 + jaar maar mijn eerste winter kan ik mij nog goed herinneren. Koud en al die lagen van kleren, vreselijk. We zijn in 1964 weer geëmigreerd en dit keer naar Texas. Leeftijd, net 15 jaar. Leuk en spannend en op school en sociaal meteen aangepast. Vriendinnen...in Nederland....brieven schrijven en heel veel.
Dus dat kan ook zonder internet..
Een jaar kostschool in Zwitserland, mijn ouders zetelden in België en verder overal gewoond. In 5 steden in Nederland en toen vertrokken naar Afrika voor 6 jaar, als verpleegkundige alleen. Nooit heimwee gehad. Terug naar Nederland met mijn buitenlandse man. (2 koffers en 2000 gulden) Geen werk in de gezondheidszorg (1984-85)Om geschoold voor de horeca en voor 14 jaar een horeca bedrijf gehad. Verkocht en voor 4 maanden naar de Canarische eilanden met 2 koffers en 2 katten. Door naar Portugal en gewerkt in de gezondheidszorg op ieder gebied.
Alles aanpakken wat er voorbij kwam.
Mijn nationaliteit is Nederlands, mijn taal is Nederlands, mijn educatie is gedeeltelijk Nederlands maar ik mis Nederland niet.
Er is hier een Nederlandse club en ik ben lid voor het tijdschrift met informatie. Ga nooit naar bijeenkomsten zoals Koninginnedag, alleen naar haring happen. Ik ken niemand want de meesten zitten in west Algarve en als ik alleen ga naar haring happen dan is er geen een Nederlander/se die mij uitnodigt bij hun tafeltje. Nederlanders zijn eigenlijk een ongastvrij rot volk, met Portugese feesten krijg je wijn en eten als je niets bij je hebt.
In Suriname ben ik "een van hen" omdat mijn navelstreng daar begraven is maar Hollanders in de vreemde zijn vreselijk. Ons kent ons en de rest kan stikken, inclusief Nederlanders die ze niet kennen. De expat Engelsen zijn veel gastvrijer en daar word ik wel uitgenodigd en men praat met je. Het is toch belachelijk dat ik moest zoeken naar een tafeltje om mijn haring te eten. Het is dat ik gek ben op haring en paling en Hollandse garnalen maar anders zal ik nooit meer gaan.
Het is een kliekjes geest, iets wat ik verafschuw. Mijn leukste avonden zijn hier, in oost Algarve met allerlei nationaliteiten, zonder dat er een clubje is.
Eigenlijk is Suriname het meest aantrekkelijkste land...ik ben een van hen.
Nog nooit gehoord in Nederland.
Wat leuk om nu eens het kind bij ons als expets (experts) te belichten.
Een Nederlandse vader wil zijn 2 Nederlandse kinderen in het buitenland geboren EN in een volslagen(voor de vader)"omgekeerde wereld", Nederlands opvoeden.
Veeeeeel wordt er geschreven over hoe WIJ nederlanders zaken als verhuizing
aan zouden kunnen pakken, met veel nuttige en voor ons zo welbekende tips.
Vaak echter is er in veel gevallen een echtgenoot of genote, die ons gedachtegoed volkomen vreemd is.
zo gauw als ik 65 wordt ga ik er een boek over schrijven........
cultuur en gezin.
ik KAN er een boek over schrijven, ik ben namelijk de hoofdpersoon.
Nieuwe reactie inzenden