Correspondenten aan het Woord
Onze wekelijkse serie Expat aan het Woord wordt normaal gesproken geschreven door jullie, onze bezoekers. De komende weken doen onze correspondenten het. Het zijn persoonlijke verhalen over hun leven in het buitenland.
Eerdere bijdrages waren van Arne Doornebal (Uganda), Lia van Bekhoven (Groot-Brittannië), Daisy Mohr (Libanon), Bram Vermeulen (Turkije) Angelo van Schaik (Italië), Elles van Gelder (Zuid-Afrika), Kees Elenbaas (Colombia), Geert Groot Koerkamp (Rusland) en Aletta André (India).
Daisy Mohr is correspondent in Libanon. Hoewel het leven er soms lastig is en de verschillen in leefstijl groot zijn, peinst ze er niet over te vertrekken.
Ik woon nu alweer meer dan tien jaar in Beiroet. Dit is de stad waar zelfs McDonald's valet parking heeft en de klokkentoren in het centrum door Rolex gesponsord wordt. De contrasten zijn enorm. De afgelopen jaren zijn voorbij gevlogen want saai is het hier geen moment.
Libanon - 'het Parijs van het Midden-Oosten' of ook 'het land van melk en honing' - heeft mijn hart gestolen. Het is een dynamisch land vol paradoxen waar zeventien verschillende religieuze groeperingen naast en met elkaar proberen te leven. Die grote verschillen kun je makkelijk vermijden door in je eigen bubble te blijven of je kunt ze juist ontdekken door erop uit te gaan.
Op hetzelfde moment dat verwende Libanese dames met twee dienstmeisjes door de supermarkt flaneren, wringen vrouwen in Palestijnse vluchtelingenkampen zich in duizend bochten om rond te kunnen komen.
Niet in een tent geboren
Beiroet, gelegen aan de Middellandse Zee, is een kruispunt van Oost en West. Libanezen zijn bereisd – er wonen drie a vier keer zoveel Libanezen buiten Libanon als in het land zelf - , ze spreken vaak drie talen (Arabisch, Frans en Engels) en we hebben meestal weinig problemen om elkaar te begrijpen. Misschien dat ik daarom ook wel met een Libanees getrouwd ben.
Onze kinderen switchen met het grootste gemak tussen de verschillende talen en culturen. Ze zijn niet anders gewend omdat ze hier geboren zijn – niet in een tent zoals sommige kennissen geschrokken aan mijn zusje vroegen - maar in een fantastisch ziekenhuis, de medische zorg is hier voortreffelijk.
Pluk-de-dag
De internationale gemeenschap mengt zich hier heel makkelijk met de lokale. Bij vrijwel alle feestjes en etentjes mixen buitenlanders met Libanezen. De mensen hebben een 'pluk-de-dag'instelling: Libanezen weten als geen ander hoe ze van het leven moeten genieten.
Ze houden van uitgaan, zijn dol op show en geld lijkt daarbij geen rol te spelen. Krenterigheid is hier geen gewaardeerde eigenschap. Op zijn Nederlands de rekening opsplitsen in cafés of restaurants levert hier gênante taferelen op.
Ook de Libanese vrouwen stralen die feestelijkheid uit. Overdressed bestaat hier niet en zonder geföhnde haren en keurig gelakte nagels gaan ze hier de deur niet uit. Zien en gezien worden, dat is de sport. Zondagochtend om 10 uur huppelen moeders in pikante jurkjes en op naaldhakken achter hun opgedofte kroost in de richting van de kerk. In een spijkerbroek met gympjes, haar in een staartje, voel je je dan soms wel wat slobberig.
Gehavend straatbeeld
Die flanerende levensgenieters trekken zich weinig aan van het decor: het soms nog zwaargehavende straatbeeld, souvenir van de 15 jaar durende, heftige burgeroorlog die in 1990 was afgelopen. Op sommige plaatsen is de stad nogal snel en rommelig herbouwd.
Maar de inwoners concentreren zich liever op de riante mogelijkheid die Libanon biedt – en die door reisbureaus enthousiast wordt gepropageerd - om op dezelfde dag te skiën en in zee te zwemmen. Deze maand is dat inderdaad mogelijk.
Hoewel ik in een ander deel van de wereld woon, is mijn leven hier niet drastisch anders dan het in Europa was. Hoewel...achter de mooie Libanese façade werken veel dingen minder soepel dan je verwacht. Ik heb per dag zes uur geen elektriciteit (maar wel een generator), water is in de zomer schaars (maar kan je in grote wagens laten thuisbezorgen), het internet is trager dan op vrijwel elke andere plek ter wereld (hééél lang wachten als je iets moet versturen), en de mensen hier rijden als gekken.
Misschien is het daarom voor veel buitenlanders een onmogelijk en irritant land, maar Libanon en ik vinden elkaar wel een uitdaging. Ik blijf!
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik kom net terug uit Libanon. En ik moet zeggen, dat ik zeer prettig ben verrast door dit land. Het is vele malen schoner dan b.v. Jordanië, de mensen (op de taxichauffeurs van Beiroet na) zijn zeer aardig. Je hebt diverse uitgaansmogelijkheden en typen restaurants. Tevens diverse bezienswaardigheden om te bekijken. EN, ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Ga er zeker weer heen.
Beste Daisy, een leuk en herkenbaar verhaal - al moet ik toevoegen dat het leven buiten de 'bubble' van Beiroet vaak wel drastisch anders is dan in Europa. De vervuiling, militarisering en corruptie maken de 'pluk de dag' mentaliteit niet zozeer een positieve keuze als wel een overlevingsstrategie. Groeten uit Zuid-Libanon!
Met al onze vrienden gaan we altijd Dutch, dan heb je meestal nog wat geld in de bank, en niet straatarm zijn zoals in Lebanon en Suriname het geval is.
Wat een idiote opmerking nou weer! En waar komt dat Suriname nou vandaan?! Haal die oogkleppen eens weg!
Waarom Anonymous.??Ik schaam me dood voor de Nederlanders.
Eerst zeggen ze !Ik betaal!. en daarna wordt je gevraagd ze terug te betalen. En zodoende komt meestal de betaler(grootdoener)ook aan zijn eetentje voor niks, want meestal wordt er te veel betaald. een Nederlander zegt nooit echt wat hij bedoeld! Hier zeg je in Israel "IK BETAAL" en dat meen je echt. Olga Bego. uit Eefraat in Israel.
He wat leuk en wat toevallig dat dit stukje hier nu instaat! Ik ben net terug van een vakantie in Libanon en vond het geweldig! Het leeft, het bruist! Het heeft ook een rijke historie die terug gaat tot voor onze jaartelling.
Ik kom er zeker snel weer terug!
Leuk en herkenbaar, ik heb zelf met plezier een jaar in Beiroet gewoont en een jaar op en neer gereisd voor werk. Enige feit dat nog in het verhaal ontbreekt is de fantastische Libanese keuken, wereldberoemd en helemaal in het Midden Oosten uiterst populair. Ik heb in veel landen in de omgeving gewerkt, maar niets gaat boven Libanon. Het is een heel trots volk, maar daar is alle reden toe. Jammer van de voortdurende politieke instabiliteit.
Heb je ooit weleens een "vluchtelingenkamp" gezien.Deze term voor niet bestaande "kampen" wordt alleen maar gebruikt om donorgeld aan te trekken.
Heb een half jaar gewoond en gewerkt in Beiroet t.b.v. gezondheidszorg voor de nakomelingen van de in 1948-1950 gevluchte Palijstijnen en bijna alle "kampen"bezocht. Het waren veelal afgegrendelde delen van de stad met veel beperkingen om daar o.a b.v. bouwmaterialen binnen te brengen.
Heel herkenbaar stukje. Alhoewel ik aan de andere kant van de wereld zit zijn er veel overeenkomsten. "Pluk de dag", genieten en ook hier heel traag internet.
Inderdaad een leuk stukje! En ook ik snap dat van het delen van de rekening niet zo goed. Ik vind dat juist zoiets positiefs aan Amerika. Je betaalt gewoon voor jouw deel en verder geen gezeur of scheve gezichten. Wij gaan ook vaak uit eten, en misschien dat dat er ook mee te maken heeft.
Eindelijk eens iemand die niet zeurt over onbelangrijke zaken, bravo ! Heel geestig, je opmerking over staartdelende landgenoten over de gezamelijke rekening in een openbaar etablissement: daar zijn Nederlanders inderdaad berucht voor. Maar dat zij zich alleen in Libanon belachelijk maken is een misvatting. 350 jaar vaderlands bewind over Indonesia heeft ook hier gezorgd voor een reputatie van enorme krentenkakkers, en terecht.
Toen wij nog in Syrië woonden was het feest als we een lang weekend naar Libanon gingen. Wat een heerlijk land. Geweldig tolerante mensen. Ik kon als vrouw (1.80, blond) in Beiroet normaal in m'n eentje op straat lopen en lunchen in een gezellig restaurantje. Wat een verademing na Damascus. Beiroet is een echte stad, Damascus een opeenhoping van vier miljoen boeren.
Wat een leuk stukje!
Ik vraag me alleen af waarom het splitsen van een rekening in een restaurant als Nederlandse krenterigheid gezien wordt. Amerikanen gaan vaak met elkaar uit lunchen of dineren in plaats van bij elkaar op bezoek te gaan en dan is het heel normaal dat de rekening gesplitst wordt. Dat is makkelijker dan dat één persoon voor iedereen betaald en je in de gaten moet houden dat je iemand terug uitnodigt omdat jij nu aan de beurt bent om te betalen.
Sophia, jouw reactie en van iemand anders uit de USA geeft al aan dat het iets specifieks Nederlands is. De Amerikanen spreken ook van "going Dutch". Jullie begrijpen het niet en zullen het ook nooit begrijpen. Je hoeft niet in de gaten te houden wie betaald heeft om zeker te zijn dat je hem ook een keer uitnodigd om het terug te doen. Daar gaat het de betaler helemaal niet om. Het is iets dat je gewoon doet. Een andere keer betaal je misschien weer of een ander betaald. het is gewoon niet belangrijk. Ik heb ook jaren in Suriname gewoond en daar gaat het precies zo als in Libanon. Als je wilt betalen blijkt dat er al betaald is en niemand weet vaak wie er betaald heeft. Dit rekeningen delen gedoe zorgt in Suriname voor veel hilariteit en bevestiging van de krenterigheid van de Nederlander. Vaak is bij dit delen ook de kelner de dupe, want voor het gemak vergeten de delers een tip te geven, of die moet ook gedeeld worden.
Come on, live life and enjoy it.
Nieuwe reactie inzenden