Volgens mij heeft het wel of niet vinden van een nieuwe baan niet zozeer met je buitenland ervaring te maken, maar meer met het feit dat je slechts vrijwilligerswerk hebt gedaan. Natuurlijk staat een werkgever dan sceptisch tegenover je werkervaring, en kijkt men naar wat je daarvoor als "echt werk" gedaan hebt. Dat kun je oneerlijk vinden, maar zou net zo goed gebeuren als je in NL 2 jaar alleen maar vrijwilligerswerk gedaan had. En laten we eerlijk zijn: zo moeilijk is het ook weer niet om in het buitenland te werken en te wonen, dus hoezo zou je dan automatisch over een aantal super-kwaliteiten beschikken die thuis gebleven NLers niet hebben?? Ik kom zoveel expat vrouwen tegen die alleen maar vrijwilligerswerk doen, en dan verwachten dat ze bij terugkomst op handen gedragen zullen worden.... Sorry dames, had je maar een echte baan moeten zoeken!

na een jaar in het buitenland te hebben gewerkt voor een nederlands bedrijf kwam ik terug was de directie gewijzigd en was er geen plaats meer voor mij ... en dan was er gelukkig een oplossing : vervroegde op pensioenstelling met nog amper 30 % van oorspronkelijk inkomen . Een bedankje voor al mijn inspanningen . hasta la vista .

Als terugkeerder in betere tijden kreeg ik zowel afwijzingen als oproepen voor een eerste gesprek die ik totaal niet verwachtte. Uiteindelijk duurde het 6 maanden en dat lijkt me een normale tijd (ook voor thuisblijvers die wat anders/beters zoeken). Je moet geluk hebben en een klik kunnen maken bij de vraagpartij. Ze vinden het buitenland allemaal interessant, maar daar zitten ze niet op te wachten; sterker nog, dat houdt risico's voor ze in. Het gaat erom wat je nu voor ze kunt betekenen, hoe snel, hoe je ligt in de cultuur en hoe betrouwbaar je bent. Dus verplaatsen in wat men zoekt en dat zien in te vullen met alle creativiteit. Dat is reuze moeilijk voor terugkeerders. En dat lukt pas als je zelf de knoop het doorgehakt om definitief in Nederland te blijven en te werken aan 'New Options'. Twijfelaars vallen gauw door de mand.

Zelf heb ik ruim drie jaar in Azië gewerkt. Na terugkomst in Nederland moesten mijn echtgenote en ik zo'n zeven jaar ontwennen. Waaraan vooral? Een vorm van onbegrip, onbekend maakt onbemind, bij werkgevers. Toen ik zelf vanaf 2000 als consultant werving & selectie aan de slag ging, heb ik mij daarin vooral ook gericht op de competenties van internationale ervaring. Zo heb ik diverse expats aan nieuwe uitdagingen kunnen helpen. Vraag maar aan Peter en Wiesje de Bruin, met wie ik al vele jaren op een aangename manier contact onderhoud.
Leermoment: Je moet begripvolle kruiwagens hebben die jou kunnen en willen helpen. Samen met jou de ijzers uit het vuur halen of (ook) het vuur uit de sloffen rennen. Peter en Wiesje de Bruin met hun New Options zijn daar een markant voorbeeld van.
Succes & groeten, Bert

Beste Miriam,
Er zijn op dit moment in Nederland vele duizenden wachtenden (baanloze eindeloos solliciterende neder- en medelanders) vóór u... Het vinden van een redelijk geschikte baan(iets anders dan een "passende") is dus een kwestie van geduld en geluk. Of je nu expat bent of niet... Heb geduld dus...

Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik ooit nog in Nederland naar een baan wil solliciteren!

Het is zoals "meme"zegt; Nederlandse werkgevers zijn moeilijk in staat om in te zien wat een buitenland ervaring vraagt (lef, doorzettingsvermogen, anticiperen etc.)Dat heeft vooral te maken met hun eigen belevingswereld en ervaringen die vaak beperkt zijn tot groene Hollandse weiden. Die beperking levert kramp op in beslissingen. Dat komt ook terug in reacties als: zou je niet liever daar gebleven zijn (note: nee ik ben terug en niet voor niks). heel veel succes bij het vinden van een baan.

Het is of ik bijna mijn verhaal lees na zo'n jaar in Zuid amerika te hebben verbleven en daarvoor enige tijd in de USA. Waar ik denk dat ik met mijn brede ervaring, aanpassingsvermogen, omgaan met andere culturen en zo meer voor veel bedrijven een aanwinst zou zijn blijkt dat in de praktijk tegen te vallen. Sinds oktober 2010 krijg ook ik de ene na de andere afwijzing "we denken dat je eigenlijk liever weer naar het buitenland gaat", "het salaris is waarschijnlijk te laag voor je" (ehm... newsflash.. ik heb nu niets), "je bent te breed georienteerd" en ga zo maar door.
Alles bijelkaar zorgt er inderdaad voor dat ik nu op het punt sta om te zeggen dat ik liever naar het buitenland ga, om tenminste te kunnen werken.
Succes Miriam, hopelijk vind je snel een passende baan!!! :D

Ook al ben ik niet meer woonachtig in Nederland, ik merk dat de buitenlandervaring van terugkerende Nederlanders inderdaad minder wordt gewaardeerd. Ik hoor dit regelmatig van andere Nederlanders die om verschillende redenen terugkeren en moeite hebben. Zelfs verschillende multi-nationals met een Nederlandse vestiging kunnen heel Nederlands zijn en ook lang niet iedereen met in mgt. van een bedrijf heeft buitelandervaring, waardoor men na terugkeer of niet wordt begrepen of juist als een bedreiging wordt gezien. Mijn eigen ervaring is, als je eenmaal weg bent uit Nederland wordt de drang om terug te keren moeilijker. Wij zouden er na bijna 20 jaar buitenland (3 verschillende landen) niet meer kunnen wonen en werken.

Bestaat dat bekende gezegde nog: ´´OPGESTAAN IS PLAATS VERGAAN ?´´ Dus niet zeuren als je opgestaan bent,jou stekkie houden ze echt niet open voor je.Één troost je hebt leuke herinneringen aan India, toch ¿

Kom zuid en proef de gelegenheden hier in Mexico and laat die ouwe duimerlaars maar rustig in hun vet braaien in in Nederland. De mensen dear zijn zo ouderwets, van hier is dat niet the begrijpen, Aju, success!

Buitenlandse werkervaring levert weinig tot geen concurrentievoordeel op en kan zelfs een beperking vormen. Dat is ook logisch: mensen kunnen zich niet verplaatsen in de buitenlandse belevingswereld en je moet binnen de NL zakelijke cultuur functioneren. Lessen uit het buitenland voegen in die context dan ook weinig tot niets toe.