Zijn Nederlandse vrouwen verwende prinsesjes? Deze vraag, gesteld naar aanleiding van een kritisch boek over het arbeidsethos van Nederlandse vrouwen, bleek voldoende om een lawine aan reacties te ontlokken aan de lezers van deze website. Elma Drayer, de schrijfster van het boek Verwende Prinsesjes, raakte met haar oorvijg aan het adres van de Nederlandse vrouw blijkbaar een gevoelige snaar. We vroegen Elma om een reactie op de heftige discussie.
Reactie op discussie rond Verwende Prinsesjes
Interessant, dacht ik toen het bericht op 23 november mijn mailbox binnenrolde. 'Verwende prinsesjes die eens fulltime de schouders onder hun baan moeten zetten: zo ziet journaliste Elma Drayer Nederlandse vrouwen.' Uit de mail begreep ik dat Radio Nederland Wereldomroep die stelling gaarne onder de aandacht van zijn sitebezoekers wilde brengen.
Daar keek ik van op. Al enige tijd ga ik onder de naam Elma Drayer door het leven, en recentelijk publiceerde ik een boek dat Verwende prinsesjes heet. Ook klopt het dat ik daarin de 'madido-vrouw' beschrijf: mijn seksegenoten die de buitenwereld laten weten uitsluitend te werken op maandag, dinsdag en donderdag. Die uitsluitend een baantje willen als dat 'leuk' is of bijdraagt aan hun 'persoonlijke ontwikkeling' – zelfs als ze hoogopgeleid zijn en zelfs als ze geen of al grote kinderen hebben. Die kennelijk veronderstellen dat hun nóóit iets kan overkomen (echtscheiding, man onder de tram, werkloos). Die verwachten dat er altijd wel iemand zal zijn die voor ze zorgt. Vanwege een mysterieus geboorterecht. Net als echte prinsesjes doen.
Alleen, waar haalde de Wereldomroep toch de bewering vandaan als zou ik de vrouwen van Nederland 'fulltime' de arbeidsmarkt op willen hebben? Letterlijk schrijf ik immers in dat boek: 'En nee, dat betekent niet dat iedereen (m/v) fulltime buitenshuis moet werken. Het betekent dat iedere volwassene (m/v) genoeg verdient om zichzelf in leven te houden. Simpelweg, omdat zoiets hoort bij het grotemensenbestaan.' Lijkt me toch op z’n minst in lichte tegenspraak met het voorafgaande.
Maar ja. Zo gaan die dingen. Wie welbewust een polemisch werkje op de markt brengt, wéét dat menigeen een rood waas voor ogen krijgt – zeker als je zo’n open zenuw raakt als het arbeidsethos van de Nederlandse vrouw. Zodat de tijd om te lezen wat er werkelijk staat er lelijk bij in schiet, en de pointe van het betoog navenant uit zicht raakt.
De bezoekers van deze website concentreerden zich in de dagen die volgden vooral op de kwestie of de auteur wel besefte dat vergelijkbare buitenlanden stikjaloers zijn op het deeltijdmodel dat hier zo wijdverbreid is.
Nu wil het geval – zo'n boek brengt je nog eens ergens – dat ik onlangs te gast was op een Europees vrouwenseminar in Brussel. Ook daar bleek Nederland bekend te staan als een waar damesparadijs, een lichtend voorbeeld voor de beschaafde wereld. Dankzij de deeltijdcultuur, wisten de deelneemsters, is ‘de combinatie’ nergens zo doenlijk als bij ons.
Grappig genoeg bleken zij niet te weten dat ‘deeltijd’ in Nederland doorgaans iets heel anders betekent dan in eigen land: geen werkweken van 30, 35 uur, maar van twaalf, vijftien, 24 uur. Bovenal bleken ze niet te weten dat ruim de helft van de volwassen Nederlandse vrouwen (drie miljoen) nog steeds met geen mogelijkheid op eigen benen kan staan. Eén miljoen omdat ze weliswaar buitenshuis werken, maar te weinig uren maken om boven de 900 euro per maand uit te komen – de norm voor 'financiële zelfredzaamheid'. Bijna 800.000 omdat ze leven van de goedgeefsheid van man of familie. En ruim een miljoen omdat ze volledig afhankelijk zijn van deze of gene uitkering. Gegevens die, laten we zeggen, een wat schriller licht werpen op het veelgeprezen Dutch model.
Na afloop kwam een van de deelneemsters naar me toe. Waarom, vroeg ze verbaasd, vertellen jullie dit er nooit bij?
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Wat een onzin. Ik werk partime maar we krijgen echt niets extra's van de overheid hoor! We krijgen gewoon betaald waarvoor we werken, dus mijn man voor 32 uur en ik voor 24 uur. Straks gaan we fifty-fifty werken (over enkele maanden) hij 28 en ik 28 uur. Waarom niet? We kunnen er mooi van rondkomen en onze kinderen komen niets tekort. We zullen alleen tot ons 67 jaar en misschien nog langer moeten werken. Dat is even slikken omdat we allebei al werken vanaf 18 jaar. Ik ben toen begonnen met een HBO opleiding gedeeltelijk werken en leren.
Worden we in de watten gelegd? Nee, we krijgen de gelegenheid om keuzes te maken. Naast werk ligt nog een heel belangrijke taak of eigenlijk meerdere taken nu ik dit even overdenk. Wat te denken over kinderen opvoeden, vrijwilligerswerk, mantelzorg. Al deze dingen doe ik naast mijn baan van 24 uur. Zijn die niet belangrijk??
Ik vind hier sommigen maar allemaal kortzichtig en ondoordacht en een voorbeeld hoe snel er veroordeeld kan worden. Men denkt te weten maar weeet eigenlijk niks!
Bijna 800.000 omdat ze leven van de goedgeefsheid van man of familie. En ruim een miljoen omdat ze volledig afhankelijk zijn van deze of gene uitkering. Gegevens die, laten we zeggen, een wat schriller licht werpen op het veelgeprezen Dutch model.
Hallo zeg! volgens mij besluit je nog altijd samen hoe er gewerkt wordt. Hoezo de vrouw kiest voor partime??? Dat dient anders gezegd te worden, de man en vrouw kiezen ervoor dat de vrouw partime gaat werken. Doen ze dit bewust dan weten ze ook dat de de vrouw inlevert vwb financiën en carriere en dat de man door kan gaan met carriere en niet inlevert op financiën. Beiden zien er dus blijkbaar voordelen in en kan er -tig bedenken. Goedgeefsheid van de man????? Wat te denken van de goedgeefsheid van de vrouw omdat zij degene is die inlevert op carriere en financiën.
Wanneer dan blijkt dat de vrouw na scheiding niet meteen op eigen benen kan staan dan zijn beiden daar verantwoordelijk voor en is het niet meer dan normaal en fatsoenlijk dat de man bijdraagt totdat ze wel op eigen benen kan staan. Zeker wanneer zij degene is die merendeels voor de kinderen zorgt wat meestal het geval is na een scheiding.
Daarbij het merendeel van gescheiden vrouwen zijn zeer goed in staat op eigen benen te staan en maken vaker niet dan wel gebruik van een aanvullende uitkering.
Oh..trouwens werkt meer als 75% van de nederlandse vrouwen. Dat is het hoogste in europa. In landen waar bijna niet partime gewerkt wordt is het aantal vrowuen wat werkt lager. En hoe noem je dat dan Emma?? Die vrouwen in het buitenland die niet werken? Zijn dat vrouwen die ook leven van de goedgeefsheid van hun man???
Inderdaad, wat is belangrijker dan dat beide partners 'op eigen benen kunnen staan', want toch een gerede kans op een toekomstige echtscheiding! En laten we vooral niet zeuren over de voordelen van het zelf opvoeden van kinderen, want er zijn tegenwoordig toch goede, betrouwbare mogelijkheden voor kinderopvang. Weet nog wel een leuk adresje in Amsterdam!
Ik geloof dat het hier weer eens uitsluitend gedacht wordt vanuit de hogere en middenklasse, net zoals vroeger in het damesfeminisme..
Uit mijn eigen (arbeiders)klasse weet ik niet anders dan dat vrouwen ALTIJD werken, betaald en onbetaald, getrouwd of verweduwd. Naast het schoonhouden en opruimen van de paleisjes van de Dames & Heren tegen een schandalig lage fooi - want meer is het niet - draaien we volledig voor ons eigen huishouden, de kinderen en de familie op - zowel onze eigen familie als die van 'hem' (v/m). Waar heeft die verwende troel van Drayer het over? Ga 's rondkijken buiten je eigen knusse klasse!
Groet, Kaat S.
Hoe belachelijk is het dat een vrouw niet kan werken ondanks dat ze kinderen heeft. Ik ben gescheiden in 1976 toen ik een luizeleventje had omdat mijn echtgenoot een prachtige baan had, hij was fransman en ik hoefde nooit meer iets te doen, afgrijselijk. Ik ben gescheiden en wilde geen geld van hem, alleen voor de kinderen en wist dat ik naar een flatje op de derde etage ging zonder lift met een kind dat astma had, maar heb ervoor gekozen en vond dat ik een hoofd en handen had om te werken. In die tijd was dat bijzonder. Het is me gelukt en ik ben nog steeds trots daarop. Vrouwen kunnen veel als ze maar willen en kinderen hoeven daar niet onder te lijden. Mijn kinderen zijn zelfstandige mensen geworden daardoor.
Ziet iedereen dit stukje dan over het hoofd?
"Bovenal bleken ze niet te weten dat ruim de helft van de volwassen Nederlandse vrouwen (drie miljoen) nog steeds met geen mogelijkheid op eigen benen kan staan............ En ruim een miljoen omdat ze volledig afhankelijk zijn van deze of gene uitkering."
Dus voor het grootste deel van deze vrouwen is het niet zo dat manlief of familie hen financieel bijstaat, maar is het de Nederlandse belastingbetaler die voor hun kosten opdraait. (Gelukkig hoef ik daar niet langer aan mee te betalen.)
Zelf wil ik financieel niet van mijn man afhankelijk zijn. Want ik zie het inderdaad hier in de expat-wereld ook dat vrouwen wel willen, maar niet kunnen scheiden van hun man omdat ze dan geen cent meer te makken hebben.
Op het moment is het in mijn gezin zo dat ik veel meer verdien dan mijn man, en dat hij (nu de werkster ontslag heeft genomen) het huishouden doet en de bouw van ons nieuwe huis overziet, terwijl ik werkweken van gemiddeld zo'n 50 uur maak. Onze zoon van 6 blinkt inmiddels ook uit in afwassen, kleding opvouwen en andere huishoudelijke taken zodat hij nooit bij een vrouw hoeft te blijven omdat hij geen zin heeft in een rommelig huis.
In jouw geval is het dus zo dat nu je man niet op eigen benen zou kunnen staan, omdat hij thuis (onbetaald) werkt .... is hij nu een prinsje?
Natuurlijk niet. Zoals bij de meeste mensen is het een kwestie van evenwicht vinden, en dat doen vrouwen (en ook mannen) in Nederland door minder te gaan werken, omdat dat kan en omdat ze het belangrijk vinden zoveel mogelijk zelf voor hun kinderen te zorgen. Ze hebben dan minder geld (geen werkster bijvoorbeeld) maar meer kwaliteit.
Even voor de goede orde, mijn man heeft ook gewoon een baan buitenshuis. Maar omdat hij Laotiaan is, verdient hij er veel minder geld mee.
Als hij zou stoppen met zijn betaalde baan, zouden we financieel hier nog steeds prima kunnen rondkomen, maar werken is zoveel meer dan alleen maar geld verdienen. Mijn baan is echt een stukje van mijn identiteit en ik haal er veel voldoening uit. Onze zoon is trots op wat zijn papa en mama doen en buiten het werk om brengen we zo veel mogelijk tijd samen door.
En ik vind het prima dat mensen er voor kiezen om minder te gaan werken om voor de kinderen te zorgen, ik zou zelf ook wel wat minder willen gaan werken als dat mogelijk zou zijn. Alleen vind ik het niet eerlijk als ze dan wel een beroep doen op de overheid voor geld. En ik moet eerlijk bekennen dat van alle gezinnen die ik ken met maar 1 werkende ouder (en dat zijn er in de expat-wereld hier heel wat) de extra tijd lang niet altijd in de kinderen wordt geinvesteerd. Dus meer kwaliteit??? Zeker niet automatisch...
Vergeet bovendien niet dat expatgezinnen niet kunnen terugvallen op hulp van opa's en oma's voor van alles en nog wat. Het meest ideale zou zijn man en vrouw fifty fifty. Of de vrouw fulltime en de man parttime en dan hij grotendeels de zorg voor de kids en het huishouden en alles wat daarbij komt kijken als je het goed wilt doen.
Ik zou wel eens willen weten hoe die moeders dat allemaal doen, man fulltime baan, (jonge) kinderen, huishouden, als je zelf ook een fulltime baan zou hebben. Het zal wel aan mij liggen, maar ik trek dat niet. Bovendien voed ik liever mijn eigen kinderen op, dan ze uit te besteden (is tevens nooit 100% betrouwbaar).
Het hangt er gewoon helemaal vanaf of je het hebt over vrouwen (en mannen) met opgroeiende kinderen of niet. Als in dat geval een van beiden deeltijd kan werken bespaard dat heel wat stress. Dus is mijn conclusie, dat wanneer die optie er is (zoals in Nederland; hier in Spanje heeft een enkeling een deeltijd baan) dat een vooruitgang is. Het gaat er toch om dat het gezinsleven enigszins aangenaam blijft. Ik zie hier in Catalonië weinig gezinnen die een beetje kunnen genieten van elkaar: veel ouders zien hun kinderen 1 uurtje per dag, de rest zitten de kinderen op school, op clubs of zijn ze bij opa en oma . Natuurlijk is het goed om op eigen benen te kunnen staan, maar dan kun je aan werken voor je kinderen hebt of als ze groter zijn. Ik zie mijn nederlandse vriendinnen helemaal niet als verwend; ze hebben het geluk in een land te wonen waar je (tijdelijk) minder kunt gaan werken, als je dat wilt en het financieel kan.
Hoewel de schrijfster haar onderwerp probeert te relativeren en met de vinger wijst naar de media die het een en ander uit zijn verband zouden hebben getrokken, blijkt er toch een een zekere frustratie te blijven bestaan naar vrouwen toe die verkiezen part-time te werken in haar stukje. Haar quasi grappige toon verhult toch niet het venijn in de staart . Wat moet er nu precies bewezen worden? Moeten Ned vrouwen zich schuldig gaan voelen en 'volwassen worden', want dat wordt eigenlijk bedoeld als je tussen de regels leest. Misschien zijn Ned vrouwen juist volwassen door bewust afstand te doen van de status ' financiele zelfredzaamheid' . Wie zegt dat vrouwen zich niet bewust zijn van hun situatie? Vind het allemaal nogal aanmatigend.
Ik herinner mij van de Nederlandse vrouwen dat ze geen zin hadden in werken, maar ook niet konden of wilden koken. Het liefst werden de gerechten bijna kant en klaar bij groenteman of slager gehaald.
wat een gezeur allemaal .Laat iedereen zelf beslissen wat ze willen werken of thuis blijven .Moet je je kinderen in een kinderdagverblijf stoppen en dat het dan sexueel misbruikt word door een goed gekeurd omtrent het gedrag gek???
nee daar word je lekker vrolijk van als vader en moeder .
er zijn zat moeders prinsesjes die ook zorgen voor hun ouders elke dag naar verzorgings huizen moeten omdat pa en ma aan hun lot worden overgelaten.
dat eeuwige bemoei van anderen en een schrijfster die dat soort dingen schrijft , ja als je zulke shit leest dan heb je tijd over en dan ben je misschien een prinses of als je dat allemaal kan bedenken dan.
GOEDGEEFSHEID VAN DE MAN ..... Waar haal je het vandaan?
Heel vaak is het een bewuste keuze van het gezin om de ene partner fulltime te laten werken en de andere partner parttime (laten we voor het gemak aan nemen dat een de man is en de ander de vrouw). Dit omdat de man toch nog altijd meer verdient dan de vrouw of omdat de man simpelweg geen zin heeft in gezeur en het fijn vindt als de vrouw het huishouden draaiend houdt. Daarnaast kunnen veel mannen juist de carriere maken die ze willen omdat de vrouw thuis zorg dat alles loopt en hier ook gewoon voor uitkomen. Heel veel vrouwen vinden dit prima en zijn te kloekerig om het huishouden of de opvoeding aan de man over te laten. Waar zeuren we over: Zo krijgen beide partners exact wat ze willen.
Tuurlijk is het een luxe, maar laten we ervan genieten zolang het kan!!!
Hoe kom je erbij, dat de man altijd meer verdient dan de vrouw? Volgens mij is dat allang niet meer zo. Waarom vinden de meeste vrouwen het dan zo belangrijk dat hun (potentiele) partner een goed betaalde baan heeft? Ik ben op dit moment vrijgezel en loop hier regelmatig tegenaan als ik kennismaak met een vrouw. Ik werk als oproepkracht, ben niet leidinggevend maar in een eerste gesprek weet een vrouw het onderwerp altijd aan te sturen op het soort werk en vervolgens krijg ik allerlei tips hoe het "beter" zou kunnen of moeten. Blijkbaar zijn de verwachtingen van vrouwen ten op zichte van de status van mannen nog erg hoog. In die zin zou je veel vrouwen wat mij betreft best als verwende prinsesjes kunnen bestempelen.
Ik werk in Frankrijk bij een heel vrouwvriendelijk bedrijf waar de meeste vrouwen 'parttime' gaan werken na een kind te hebben gehad. Zelfs een aantal van de vrouwen in het management team werken parttime. Maar parttime betekend hier inderdaad 4 dagen werken ipv 5, oftewel 30 uur. En zeker niet minder dan 24 uur. Ik ben het wel behoorlijk eens met Elma Drayer, maar droom soms ook wel van een leven als 'prinsesje' lekker veilig in Nederland dichtbij mijn familie. Maar uiteindelijk ga ik hier voor geen goud weg en heb er zin in om straks als ik een kindje heb nog 4 dagen te blijven werken.
Helemaal mee eens, dat diegene , JA,JA kan ook de man zijn , thuis blijft en de huis en kinder taken op zich neemt. Probleem even bij de naam noemen dan maar, het bedoelde begint pas als ze niet meer bij elkaar kunnen of willen wonen, Dan blijft de thuis zitter nog steeds geld van de werker vragen en in onze wetgeving lukt dat ook nog , Dus klopt het verhaal van , NIET op eigen benen kunnen staan, wel !
Dat is in Oost Europa HEEL anders, wat je niet meer """gebruikt "" hoef je ook niet meer te betalen !! Kinder alimentatie is er wel , maar partner alimentatie NIET , gewoon ZELF gaan werken , PRIMA, systeem , moeten ze hier ook doen !!! En dan kom je bij Trudy terecht , vrouwen emancipatie is er niet en ook nooit geweest , elke EERSTE weg van een gescheiden vrouw is richting advocaat om man leeg te trekken , Noem je dat EMANCIPATIE !????
Goedgeefsheid van man en familie? Wat is het toch met nederland dat je wel 'goed bezig bent' als je betaald wordt voor het oppassen op andermans kinderen (medewerker kinderopvang), het huishouden bij een ander doen (thuiszorgmedewerkster) ed maar niet als je datzelfde werk in je eigen huis met je eigen kinderen doet en ervoor kiest vervolgens samen te leven van één inkomen? En ik maar denken dat vrouwenemancipatie stond voor het mogen maken van eigen keuzes. Helaas, het blijkt maar weer dat het niet stond voor keuzes maar voor moeten.
Alhoewel ik het grotendeels wel met de schrijfster eens ben, vind ik de typering dat veel vrouwen leven van de goedgeefsheid van hun man of familie wel wat erg neerbuigend gebracht.
Wat is het bezwaar als een echtpaar gezamelijk besluit dat 1 persoon voor het inkomen zorgt en de ander voor de zorg voor de kinderen? Dat zijn individuele keuzes die mensen moeten mogen maken. Mensen kunnen er toch voor kiezen zelf hun kinderen groot te brengen in plaats van dit door de kinderopvang te laten doen. Nog los van het feit dat dit in een groot aantal gevallen financieel waarschijnlijk weinig uitmaakt.
Ik had graag gewild dat mijn moeder dit boek had kunnen lezen ! Altijd aanwezig met theekopjes, bemoeide zich overal mee, enige ambitie werd in de kop gesmoord en nooit ondersteund want ze had het zelf ook niet mogen doen... de beperkingen van hààr jeugd.........blablabla. Gevolg : ik ben op m'n 19e naar Frankrijk vertrokken met een netjes Atheneum diploma want ik mocht niet op 40 km op kamers, ik moest maar met de bus. Maar het mocht wel op 1000 km ! Terwijl ik naar mijn studentenleven in Groningen snakte. Nu, boven de 50, gescheiden, moet ik hier keihard werken om toch nog iets als pensioen op te bouwen, en ik vind het echt moeilijk want ik heb niet geleerd voor me zelf op te komen, te vechten. Ik weet helemaal niet of het hier moeilijker is dan in Nederland want ik ken Frankrijk beter, en langer. Maar ik begin er een beetje achter te komen hoe het werkt, en mooier nog : ik krijg er lol in ! Mijn moeder was een echt prinsesje, nou, als dochter krijg je dan niet veel mee.
Graag zou ik met u in contact komen om ervaringen uit te wisselen, want ik ben bijna gescheiden, 16 jaar in Frankrijk en als huishoudelijke hulp bij bejaarden aan het werk gegaan om inderdaad nog iets van pensioen op te bouwen. Maar ik weet nog niet of ik hier wil blijven als de kinderen over 2,5 jaar "het huis uit zijn".
Nieuwe reactie inzenden