Verkiezingen in Afghanistan
18 september: verkiezingen voor het Lagerhuis (wolesi jirga)
Het Lagerhuis telt 429 zetels. Daarvan zijn 68 gereserveerd voor vrouwen
Er zijn 6835 stembureaus, waarvan er zeker 1019 gesloten blijven omdat de veiligheid van de kiezers niet gegarandeerd kan worden
In Herat zijn in augustus 5 campagnemedewerkers van een vrouwelijke kandidaat doodgeschoten
Deze verkiezingen kosten 150 miljoen dollar, voornamelijk met buitenlands geld gefinancierd
Zaterdag staat de Afghanen een zware taak te wachten. Ze moeten een keuze maken uit bijna 2500 kandidaten voor het parlement in dit roerige land. Op die lange lijst staan ook 406 vrouwen. RNW sprak met Shinkai Karokhel die knokt voor een goede uitslag op 18 september. En met Zarghuna Kakar, voor wie de politiek een te zware keus bleek te zijn.
In 2005 won Zarghuna Kakar een zetel in de provinciale raad van Kandahar, een regio waar de Taliban nog altijd sterk is. Ze wilde de politiek in om de abominabele positie van Afghaanse meisjes te verbeteren. Bedreigingen weerhielden haar er niet van om zich verkiesbaar te stellen.
Geen reden tot bezorgdheid
En eenmaal gekozen dacht Kakar: mij kan niets meer gebeuren, ik word beschermd door het provinciale bestuur. Maar de bedreigingen gingen door.
'Eerst werd ik vooral telefonisch bedreigd. Maar later kreeg ik ook dreigbrieven door het raam gegooid. Of ze schoven ze onder de deur door. Toen die telefoontjes begonnen, was mijn echtgenoot natuurlijk wel bezorgd. Ik kon hem dan wel geruststellen. Of ik ging praten met de burgemeester of andere autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de veiligheidssituatie. En zij overtuigden me dat er geen reden voor bezorgdheid was.'
Een jaar later werd haar man doodgeschoten in de deuropening van de auto waarin Kakar en haar twee dochters inzaten. Ze raakte gewond aan hoofd en handen, de kinderen bleven ongedeerd.
Naar Kabul
Op deze aanslag volgden nog drie pogingen om Zarghuna te vermoorden. Maar pas toen een vriendin vlak voor haar voordeur werd doodgeschoten, besloot Kakar dat er echt iets moest gebeuren.
Familieleden brachten haar naar Kabul en daar is ze gebleven met haar gezin. Ze leeft er behoedzaam, slechts enkele mensen hebben haar telefoonnummer. 'Als ik door een onbekend nummer wordt gebeld, neem ik niet op. Ik neem gewoon niet op.'
Was het allemaal de moeite waard? 'In deze situatie? Nee! Wanneer het zo onveilig is, zo gevaarlijk, dan kan je niemand helpen. Een normaal leven is als moeilijk genoeg.'
Kakar heeft er genoeg van, ze stapt de politiek uit en wil zo snel mogelijk naar het buitenland om betere tijden af te wachten.
Concurrentie
Zo niet Shinkai Karokhel, die zich elders in Kabul voorbereidt op een ontmoeting met aanhangers in haar gastenkamer. Karokhel komt uit Kabul en heeft 405 concurrentes voor de 68 zetels in het parlement die gereserveerd zijn voor vrouwen. De afgelopen jaren zat ze al in het parlement, maar ze wil nog een termijn.
Shinkai Karokhel benadrukt dat ze prima kan rondreizen door Kabul. In de buitenwijken wordt het gevaarlijker. Maar in regio's als Kandahar zijn de risico's levensgroot, beaamt ze. Bovendien hebben vrouwen daar nog veel minder te zeggen.
Zwart geld
De verkiezingsstrijd is dit keer extra lastig. 'De hoeveelheid zwart geld en de warlords die daar beschikking over hebben is een grote uitdaging voor mij.' Als vrouw heeft ze het al moeilijker in Afghanistan, en 'dit is dubbel zo erg'.
'Deze mannen kochten voor vier dollar een stem, dat is inmiddels 30 geworden. Zo kan ik echt geen kant op.' Maar ze geeft niet op: 'Wij hebben het hier dubbel zo zwaar, maar dat is reden voor mij om te blijven vechten.'
Voor haar campagne bezoekt ze veel buitenwijken van Kabul waar ze vrijwel uitsluitend mannen te woord staat. Daar zou ze haar vier kinderen nooit mee naar toe nemen. 'Dat is te gevaarlijk.'
Tweede vrouw
'Weet je wat ook heel zwaar is voor mij?', voegt ze er aan toe. 'We hebben het over Taliban, over warlords en de afnemende veiligheidssituatie. Maar mijn kinderen zijn nu niet bij me omdat mijn man heeft gekozen voor een tweede vrouw in Dubai.'
Even valt ze stil. Op de achtergrond zit haar visite te wachten tot ze hen toe gaat spreken. Dan herpakt ze zich weer. 'Dat is elke dag een uitdaging voor mij. Dat mijn man er voor gekozen heeft niet genoeg aan mij te hebben, is elke dag vreselijk. En dat hij zelf kan beslissen dat hij mijn kinderen meeneemt naar Dubai. Daar wil ik tegen blijven vechten.'

















Nieuwe reactie inzenden