Nathalie, Suzanne en Barbara wonen en werken al jaren in het buitenland. Voorlopig willen ze niet terug naar Nederland. Ze zien op tegen een minder interessante baan, het verlies van luxe en comfort, en een verwaterd sociaal leven. 'Vroeger zei ik dat ik nooit eeuwig expat wilde zijn.'
Nathalie de Nijs (40) woont sinds 2,5 jaar met haar gezin in Casablanca. Daarvoor zat ze 5 jaar in Nigeria. Voorlopig hoeft ze niet terug naar Nederland. Gelukkig, want ze heeft er nog geen zin in.
'Ik ben niet bang dat ik in Nederland geen werk kan vinden. Maar een belangrijk verschil is dat je in Nederland maar een klein radertje bent in een groter geheel. In de meeste niet-westerse landen heb je echt een toegevoegde waarde, omdat het niveau van de lokale mensen meestal lager ligt.
En er speelt nog iets mee, zegt Nathalie. 'De levensstandaard die je hier geniet, een groot huis met zwembad en huishoudelijk personeel bijvoorbeeld, zul je in Nederland niet gauw bereiken.'
Parttime werken
Voor haar eerste buitenlandavontuur in Oekraïne gaf Nathalie een goedbetaalde baan bij de KAS-Associatie op. Ze werd financial controller voor Artsen zonder Grenzen in Kiev, en daarna in Abuja. Haar man volgde haar, vond zelf werk bij de Ierse ambassade, waarna hij een baan kreeg aangeboden in Lagos.
Nathalie werd in Nigeria financieel consultant bij een helikopter- en vliegtuigmaatschappij. Vervolgens werkte ze in Casablanca bij een soft- en hardwarebedrijf, en tegenwoordig voert ze online accountancy-opdrachten uit voor de Universiteit van Tilburg. 'Binnenkort ga ik lesgeven aan de Universiteit van Casablanca. Daar kan ik, als moeder van 3 kinderen, parttime werken.'
Flexibel
Suzanne (35) woont al 12 jaar in het buitenland. Volgende zomer moet ze met haar gezin voor minimaal 4 jaar terug naar Nederland. Ze is bang dat ze moeilijk een baan zal vinden: 'Mijn concurrentiepositie is in Nederland slechter, omdat het opleidingsniveau daar hoger ligt.'
De afgelopen 12 jaar was de baan van Suzanne's man bepalend voor haar carrière. 'Je ziet op mijn cv dat ik me niet in de diepte heb ontwikkeld, maar flexibel, in de breedte. Dat kan een nadeel zijn wanneer je binnen Nederland solliciteert.'
Huisvrouwtje
Suzanne was 23 toen ze haar man volgde naar Costa Rica. 'De eerste 5 jaar voelde ik me wel eens onzeker. Ik had net mijn studie Planologie afgerond. Mijn vrienden kregen hun eerste, tweede, derde baan, een lease-auto. Ik dacht: Ze vinden me vast een huisvrouwtje.'
Maar dat gevoel veranderde toen Suzanne in San José vrijwillig ging werken als urban planner en een website ontwikkelde voor een taleninstituut. Daarna werd ze assistent voor ontwikkelingsbeleid bij de Nederlandse ambassade. In Sint Petersburg was ze vervolgens designer en adviseur voor een Russisch mediabedrijf, en in Angola viel ze in als finance officer bij een Ierse ngo. Tegenwoordig werkt ze als freelance studiofotograaf.'
Ook Barbara Balm (35)volgde haar man - die werkt bij Air France-KLM - naar het buitenland en keert volgend jaar met haar gezin noodgedwongen terug naar Nederland. Net als Suzanne denkt zij dat haar verblijf in het buitenland (Abuja, Teheran, Milaan, en nu Rome) niet goed is voor haar cv. Toch heeft ze diverse banen gehad, eerst als vrijwilliger, later als brand manager en als global brand development manager bij diverse bedrijven.
Golfbaan
'In het buitenland is je commitment aan een bedrijf altijd heel kort, dus willen bedrijven minder in je ontwikkeling investeren. Bovendien heb ik geprobeerd mijn carrière te combineren met het op de wereld zetten van 3 kinderen. Daar staat tegenover dat mijn persoonlijke ontwikkeling wel heel intensief is geweest.'
Barbara verwacht wel dat ze in Nederland een baan zal vinden, zeker nu de markt aantrekt. 'Veel hangt af van hoe je jezelf verkoopt. Ik heb niet jarenlang in het buitenland op de golfbaan gestaan. Ik hoor niet bij de overgrote meerderheid van de Nederlandse vrouwen die met hun partner meereizen en - vaak noodgedwongen - zonder baan thuiszitten.'
Eeuwige expat
Maar dat wil geenszins zeggen dat Barbara staat te springen om terug te keren naar Nederland. 'Ik zie er behoorlijk tegenop, maar de ongeschreven KLM-policy is dat je na drie buitenlandse posten teruggaat. Vroeger zei ik altijd dat ik nooit een eeuwige expat wilde zijn; ik kon me niet identificeren met mensen zonder roots. Maar we voelen ons zo thuis in het relaxte Italië.'
'Bovendien ga je er financieel absoluut op achteruit,' beseft Barbara. 'Een bepaald comfort valt weg. Maar daar stel je je op in. Daarbij kun je in in het buitenland wat sparen, dus zo zielig zijn we niet.'
Vriendschappen
Ten slotte is terugkeren voor de Nederlandse expats ook moeilijk op het sociale vlak. Suzanne: 'Sommige vriendschappen ebben weg, de aandacht vanuit Nederland verslapt. Vrienden kunnen zich simpelweg moeilijk voorstellen hoe ons leven er in het buitenland uitziet, en vragen er na verloop van tijd ook niet meer naar.'
Ook Barbara heeft gemerkt dat de intensiteit van vriendschappen veranderde, hoewel die vanuit een land als Italië relatief makkelijk te onderhouden zijn. 'We verheugen ons op de oude kern, maar staan in ons eigen Nederland ook open voor nieuwe vriendschappen en avontuur. Maar het staat niet vast dat we in Nederland blijven. Daarvoor heeft het expatvirus ons te zeer te pakken gekregen.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Wij hebben midden in de Namib Desert een 23 ha groentefarm, geen zwembad, geen huishoudelijke hulp en ik geef mijn kinderen zelf home-schooling. Ik verkoop 2 ochtenden per week onze verse groenten in het dichtstbijzijnde (25 km) dorp. Dus ook ik weet absoluut wat werken is. Maar zal iemand die niet werkt, niet wil of niet kan werken niet veroordelen. Ik zou niet zonder kunnen. En ja, ik zal de ruimte die mijn kinderen hier op de farm hebben en die ze zeer waarderen! heel erg missen. We zijn gelukkig nog niet weg, maar het zal er toch eens van komen. Luxe kennen we hier niet. We behoren niet tot de 'blanke elite', hoewel we het natuurlijk 1000 maal beter hebben dan de zwarte bevolking. Ik voel me bevoorrecht. Maar ik zie wel erg tegen het 'ruimteverlies' op.
Tja, dat zinnetje "De levensstandaard die je hier geniet, een groot huis met zwembad en huishoudelijk personeel bijvoorbeeld, zul je in Nederland niet gauw bereiken." was even een schok, maar gelukkig was dat niet het enige thema en de enige zorg in het artikel. Ik ben bij terugkomst in Europa elke keer juist blij dat ik even niet het gevoel heb tot een sociaal-economische elite te behoren en dat ik zelf het huishouden moet (= kan) doen. Een beperktere ruimte (zelfs buiten je eigen heg) is wel vaak vervelend, zoals ook 'Oranje Hoewe' vreest.
Voor iemand met veel ervaring in het buitenland is het absoluut niet moeilijker om in Nederland aan een baan te komen, vooral als je ook in Nederland bereid bent breed i.p.v. diep te kijken. Het grootste twijfelpunt voor bedrijven zal zijn "voor hoelang gaat deze persoon blijven?"
Het laatste punt aangaande de moeilijkheden op sociaal vlak kan ik heel goed begrijpen. Men heeft vaak niet hetzelfde begrip en gevoel van dingen en als expat ben je ook lange tijd afwezig geweest in een stukje geschiedenis van familie, vriendengroepen en buurten. En een cultural shock bij terugkomst, ja die zal niet te voorkomen zijn.
Wat hebben Nederlandse vrouwen toch met " zonder baan thuis zitten" ? Is "thuis zitten " soms iets verschrikkelijks ?
Ik behoor tot die groep expat-vrouwen die zonder baan thuis "zitten" en die ook geen moeite doet om een baan te vinden. Voor mij dus absoluut geen respect, ik ben zo'n "loser".
Wij zijn voor 5 jaar uitgezonden naar Denemarken en onze kinderen gaan naar een Deense school vanwege taal en sociale contacten. Onze kinderen moeten ooit weer instromen in het Nederlandse onderwijs. Daarom geef ik mijn kinderen 's middags Nederlands onderwijs: taal/rekenen voor de jongste en Frans/economie/Nederlands voor de oudste.
Omdat iedereen hier fulltime werkt, is het voor mij moeilijk om werk (alleen ochtenden) te vinden als ik dat zou willen. maar vooralsnog heb ik het veel drukker dan toen ik in Nederland woonde....(hier geen personeel en ook geen kabouters die het werk doen...)
Verder geef ik een cursus Nederlands aan een aantal collega's van mijn man. Dat is op vrijwillige basis en dat heeft natuurlijk ookl geen status.
Nee, ik ben een uitvreter van een expat-vrouw....., een luie donder....
Alle sarcasme even terzijde. Ergens las ik op deze site een reactie van iemand: waarom moeten wij Nederlanders altijd iemand veroordelen als die bijv. fulltime of helemaal niet werkt. Die keuze is voor een ieder persoonlijk.
Daar sluit ik me graag bij aan.
Een goede 'huis'vrouw, moeder en partner van een kostverdiener met een drukke baan is op zich al een dagtaak. Ik 'doe ook niets' en mis de (in mijn geval) extra stress van een baan buitenshuis en thuis alles vlug vlug maar half doen echt niet. Sterker nog: ik vraag mij geregeld af hoe andere vrouwen al die ballen elke dag weer hooghouden (misschien heb ik zojuist zelf het antwoord al gegeven).
Goed commentaar Caat!
Ik verbaas me een beetje over sommige reacties. In het artikel staan hooguit twee zinnen over personeel en zwembad, de rest gaat voornamelijk over de carrières die de dames tijdens hun periode in het buitenland hebben gemaakt en wat de mogelijke consequenties daarvan zijn bij hun terugkeer in Nederland. Dat is toch juist iets respectabels? Ik ken meer dan genoeg vrouwen die niet eens hun best doen om werk te zoeken in het buitenland!
Inderdaad. Daar wordt erg gemakkelijk overheen gelezen terwijl dat juist de kern van het artikel is. Alle drie de dames hebben gewoon hard gewerkt en zich nuttig gemaakt in de landen waar ze verbleven.
En wat die zwembaden en huishoudelijke hulp betreft, ik denk dat er weinig mensen na een lange werkdag nog zin hebben om het hele huishouden te doen bij een temperatuur van dertig graden. Bovendien wordt huishoudelijke hulp over het algemeen door expats beter behandeld en betaald dan door de locale elite.
Great to read about other "Dutch" expats. Myself have lived in my short 26 years of existence on this planet, in Canada, Argentina, Spain, USA and currently residing in England where I study.
I left in 2005 with a work & holiday visa, and ever since been traveling, working and living in different part of the world. However, I simply do not see myself 'for now' returning back to the Netherlands. These expats are older than me, have families, a steady job, for me all this is about to start.
Once I'm graduated with a BA degree from the UK, i will look forward what next will bring to me, a new adventure. Although I totally agree with what they said, about settling down, social life, honestly i can say that is the biggest downfall of being an expat or as i say, a nomad. But then again, you live for yourself, not for others. People often look up to me, and say they envy me for leaving everything behind. Saying they couldn't do that, why?, because they are scared, not because they cannot do it.
I applaud those others who followed the same path as me in life, who do not simply want to be stuck in the same old box, but rather explore other opportunities elsewhere.
Great to read about other "Dutch" expats. Myself have lived in my short 26 years of existence on this planet, in Canada, Argentina, Spain, USA and currently residing in England where I study.
I left in 2005 with a work & holiday visa, and ever since been traveling, working and living in different part of the world. However, I simply do not see myself 'for now' returning back to the Netherlands. These expats are older than me, have families, a steady job, for me all this is about to start.
Once I'm graduated with a BA degree from the UK, i will look forward what next will bring to me, a new adventure. Although I totally agree with what they said, about settling down, social life, honestly i can say that is the biggest downfall of being an expat or as i say, a nomad. But then again, you live for yourself, not for others. People often look up to me, and say they envy me for leaving everything behind. Saying they couldn't do that, why?, because they are scared, not because they cannot do it.
I applaud those others who followed the same path as me in life, who do not simply want to be stuck in the same old box, but rather explore other opportunities elsewhere.
Great to read about other "Dutch" expats. Myself have lived in my short 26 years of existence on this planet, in Canada, Argentina, Spain, USA and currently residing in England where I study.
I left in 2005 with a work & holiday visa, and ever since been traveling, working and living in different part of the world. However, I simply do not see myself 'for now' returning back to the Netherlands. These expats are older than me, have families, a steady job, for me all this is about to start.
Once I'm graduated with a BA degree from the UK, i will look forward what next will bring to me, a new adventure. Although I totally agree with what they said, about settling down, social life, honestly i can say that is the biggest downfall of being an expat or as i say, a nomad. But then again, you live for yourself, not for others. People often look up to me, and say they envy me for leaving everything behind. Saying they couldn't do that, why?, because they are scared, not because they cannot do it.
I applaud those others who followed the same path as my in life, who do not simply want to be stuck in the same old box, but rather explore other opportunities elsewhere.
Idd ook de reactie van Otto uit Praag spreekt mij het meest aan. Ook ik ben expat vrouw, maar heb zelf een baan gevonden in het land van uitzending van mijn man en heb geen zwembad of huishoudelijk personeel. Zit ik ook helemaal niet op te wachten, maar ook ik wil niet terug om het politieke klimaat in Nederland. Elke keer als ik weer eens terug ben in Amsterdam zie ik dat het mijn stad niet meer is, door culturen waar ik respect voor heb maar zij niet altijd voor mij als vrouw. Het woord h..r is mening niet onbekend om te onpas te roepen. Ik volg de politiek aandacht en geef deze nieuwe regering graag een kans. Het woord extreem-rechts en zelfs fascistisch vind erg overtrokken en niet op zijn plaatst. Ik ben nu ook buitenlander en pas mij aan, en dring mijn manier van "Hollandse" mentaliteit niet op. Daar gaat het om. Ten slotte even terugkomend op het onderwerp van dit dit verhaal: nee, ik wil ook niet terug maar niet om al deze luxe reden die de dames benoemen. Ik vind het een persoonlijke uitdaging om zelf ook elke keer een baan en sociale omgeving te vinden.
Interessante reacties tot nu toe, op een interessant artikel. Terugkeer naar Nederland, voor de een een bange droom, voor de ander een nieuw avontuur.
Persoonlijk spreekt de reactie van Otto ( 10:00) mij het meest aan, zeker wat betreft het politieke klimaat in Nederland. Het land is enorm verrechtst en verrunderd. Ik heb misschien geen echt scherp beeld van het huidige NL, aangezien ik al 9 jaar in Thailand woon en werk (zonder groot huis of zwembad of huishoudelijke hulp) en NL alleen volg op diverse fora in de Nederlandse media. En het lezen van de berichten van de Hollandse kemphanen stemt bepaald niet vrolijk.
Nederland lijkt steeds meer in zichzelf gekeerd te worden waarin de bewoners de "bigger picture" steeds meer uit het oog verliezen, m.a.w. Nederland is een piepklein, tamelijk onbetekenend landje en dat wordt alleen maar erger wanneer elke scheet die Wilders laat de volgende dag weer HET gespreksonderwerp is van miljoenen mensen.
Dat de wereld groter is dan de Benelux wordt door steeds meer mensen vergeten. Het is een land van navelstaarders geworden. Ik generaliseer enigszins natuurlijk, maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt ooit nog terug te gaan. Voor diegenen die dat wel doen; sterkte en veel geluk...
Ook wij gaan na 10 jaar Afrika terug naar Nederland. Mijn man heeft het wel gezien hier. We hebben in die bijna 10 jaar een bloeiend bedrijf opgezet en nu wil hij weer iets anders. Ik zie er vreselijk tegenop weer in dat benauwde Nederland te moeten wonen. Niets ten nadele van Nederland, hier zijn geen sociale voorzieningen en is veel chaos, maar wij gaan vreselijk veel vrijheid en ruimte verliezen.
We wonen midden in de Namib woestijn, hebben geen nabije buren en onze 4 kinderen kunnen hier doen en laten wat ze willen. Ze hadden op hun 12e al een eigen auto en crosten ermee over ons eigen land en door de woestijn. Ze sbraaien wanneer ze willen ergens in de bergen en gaan met elk hun eigen hond op pad. ze rijden quadbike en gaan als het nodig is (teveel wild) op jacht.
Ik zie er vreselijk tegenop om terug te gaan, en hoop dat we binnen een jaar of 2 Nederland weer kunnen verlaten om in een ander land opnieuw iets te beginnen. Natuurlijk heeft Nederland ook zeer aantrekkelijke kanten. Er is tenminste iets te beleven, je kunt eens ergens heen.(geschiedenis/cultuur)
We zullen zien hoe we het er vanaf brengen.
Vind de houding van deze dames een beetje kortzichtig. Woon zelf al meer dan 20 jaar als expat vrouw in verschillende buitenlanden en het is me nog nooit gelukt om een baan te vinden, kreeg doodgewoon geen werkvergunning, dus heb me nuttig gemaakt met veel vrijwilligerswerk, niks mis mee.
Het klinkt of deze dames hun roots een beetje vergeten zijn, Nederlanders hebben altijd de "Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg" mentaliteit gehad. Een hulp in de huishouding voor een paar uur per week en op de fiets naar het zwembad, wat is daar mis mee? Zoals je je moet aanpassen in het gastland waar je tijdelijk woont moet je je dus ook weer gewoon als Nederlander gedragen als je "thuis" komt. Of zijn ze vergeten hoe ze zijn opgegroeid? En Nederland is inderdaad veranderd, maar vergeet niet dat je als expat zelf ook bent veranderd.... Steek je hoofd niet boven het maaiveld uit, dat is nergens goed voor.
En dít is nou precies de reden dat wij nooit meer willen terugkeren naar Holland, deze bekrompen Calvinistische mentaliteit die zo tekenend is voor de meeste Nederlanders.
Mijn man en ik willen juist wèl onze kop boven het maaiveld uitsteken, gelukkig wordt dat buiten Nederland ook juist wel aangemoedigd, zo ook hier in Hong Kong!
We hebben een groot huis, drie man personeel in dienst (die het zeer goed hebben bij ons) en werken allbei hard en met veel plezier. Work hard, play hard.
Heel veel sterkte voor diegenen die noodgedwongen moeten terugkeren naar het benauwende, bekrompen en Calvinistische kikkerlandje!
Wat een verwende sikken! Je kunt in Nederland ook personeel inhuren, nee dan maar een laagbetaalde inheemse. Met de gedachte dat je deze persoon ook nog helpt. Bah!
Wat een koloniale sfeer wasemt er uit dit artikel! Die arme mensen moeten hun zwembad en huispersoneel opgeven, waar ze in een derde-wereldland aan gewend zijn geraakt!
Ik wil ook niet terug naar Nederland, maar ik heb daar heel andere redenen voor: toen ik uit Nederland vertrok was het een tolerant land, waar geen fatsoenlijk mens iets met extreem-rechts te maken wilde hebben. Nu wordt er geregeerd met steun van een fascistische partij. Voor iemand die in het buitenland gewoond heeft (dus zelf in de positie van buitenlander is geweest) is dat moeilijk te verteren.
Nieuwe reactie inzenden