Eelco Keij volgde zijn Amerikaanse vriendin Tracey naar New York, waar hij bij de Verenigde Naties ging werken. Inmiddels heeft hij die baan verruild voor stroopwafels en chocola, die hij onder de naam Dutch Moon Cookies in negen Amerikaanse winkels en online verkoopt. In deze Expat aan het Woord vertelt hij over zijn ervaringen als vrijwilliger bij de Paralympics, afgelopen week in Vancouver.

Zoals gebruikelijk vinden direct na de Olympische Winterspelen de kleinere maar niet minder interessante Paralympische Winterspelen plaats. Als Volunteer ben ik hier in Vancouver om mee te helpen achter de schermen, inmiddels de vierde Spelen waar ik actief ben. Iedere keer merk ik dat de Paralympische Spelen bij mensen een reactie oproept van “Hee, dat lijkt me leuk, hoe ben je daar terecht gekomen?”

Kwaad maken
Om eerlijk te zijn ben ik bij de Paralympics beland doordat ik me als vrijwilliger bij de Olympische Spelen (Athene, 2004) een keer enorm kwaad heb gemaakt. Ik werkte toen samen met IOC-medewerkers bij de sectie protocol – dus alles wat te maken heeft met de ‘diplomatieke’ zaken van het IOC.

Er was een blinde mevrouw die niet werd geholpen. In verband met haar iets lagere status moest ze tijden wachten, terwijl andere mensen wel voorrang kregen. Ik geloof dat ik toen zeker op drie plaatsen het protocol heb gebroken, maar ik heb haar probleem wel ter plekke opgelost.

Deze mevrouw bleek Lilo Ljubisic te heten en een vijfvoudig Paralympische atlete te zijn, met een gouden medaille en een wereldrecord in de categorie kogelstoten. Bovendien was ze bestuurslid van het International Paralympic Committee (IPC). Twee jaar later vroeg ze of ik haar begeleider wilde zijn tijdens de Winterspelen in Turijn, en de rest is geschiedenis.

Kat en muis
Bij de Spelen ben ik actief in het UBC Thunderbird Stadium, waar alle Ice Sledge Hockey wedstrijden worden gehouden, met stip de meest populaire sport tijdens de Paralympics. In Canada is ijshockey overigens verschrikkelijk populair, of het nu op een sleetje is of niet.

Ik werk in en om de Paralympic Family Lounge, waar zo’n beetje alles samen komt wat met protocol, pers en hoogwaardigheidsbekleders te maken heeft. Je helpt er mensen te ontvangen, tijdig naar hun plaatsen te krijgen en probeert het hun verder naar de zin te maken.

Het leuke is dat men overal doorheen probeert te sneaken, terwijl ze er de juiste accreditatie niet voor hebben. Het is een soort kat en muisspel. Het aantal symbolen, nummers en kleuren op de accreditatie en de mogelijke combinaties hiervan, maakt het er voor ons trouwens niet makkelijker op om duidelijk te krijgen wie waar hoort en wanneer.

Dus enerzijds moet je bepaalde mensen tegenhouden, terwijl je in vergelijkbare situaties toch tot een andere beslissing kunt komen. Hoort deze chauffeur bij iemand die begeleiding nodig heeft? Heeft deze fotograaf een bepaalde deal gesloten met een ander persbureau? Alles hangt af van de omstandigheden.

Het verhaal áchter de atleet
Uiteindelijk heb ik voor de Paralympics gekozen omwille van het verhaal achter het succes van de atleet – niet op sportniveau, maar op persoonlijk, mentaal niveau. Elke atleet heeft op zijn of haar eigen wijze een ongeluk of gebrek weten te overwinnen, er mee leren om te gaan en uiteindelijk ook nog eens de top bereikt.

De Poolse atlete Katarzyna Rogowiec, die beide armen mist, schiet het geweer tijdens de biathlon door met haar tanden aan een touwtje te trekken dat aan de trekker is bevestigd. Ook de Nederlandse atleet Kees-Jan van der Klooster (verlamd tot aan de heup sinds 2001) heeft met volharding als enige een plek weten te veroveren in de Nederlandse Paralympische ploeg (uitkomend in verschillende onderdelen van zitskiën).

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine