Vanwege de nieuwe eisen loopt het aanvragen van drie paspoorten voor de kinderen van Tiziana uit de VS behoorlijk uit de hand. Niet de vingerafdrukken maar de foto's blijken een probleem.

Drie kinderen, varierend in leeftijd van twaalf tot en met twintig jaar, kijken me vragend aan. Manlief zit voor zijn werk in Peru. “Voelen jullie wat voor een road trip?” Ze zijn direct enthousiast. “We gaan op vakantie?” “Ja, wij gaan op reis,” zeg ik, omdat ik lang geleden al leerde dat je als moeder maar beter postitief kunt zijn.

Hun blije gezichten maken me onrustig. Ze praten opgewonden door elkaar heen. De jongste wil naar de oceaan, de middelste naar een grote stad met musea en de oudste stelt Europa voor. “Chicago,” zeg ik. “Chicago ligt aan het water, het heeft veel musea en het doet vrij Europees aan.” Dat laatste is een leugen en mijn zoon schudt terecht zijn hoofd. “Waarom Chicago?” “Vanwege de pasoorten die we moeten verlengen.” Ze proberen in te schatten hoe leuk precies een ‘vakantie’ is naar het Consulaat.

Reis overnieuw?
Tot mijn schrik lees ik dan pas dat de regels vanaf 21 september 2009 gaan veranderen. Dat van die vingerafdrukken maakt me niet uit, wel dat we de paspoorten persoonlijk moeten ophalen. Het zal toch niet dat ik die reis van twee dagen over twee weken wéér moet maken?

In de VS kan het wel
Omdat ik net voor de jongste, die een dubbele nationaliteit heeft, pasfoto’s heb laten maken voor zijn Amerikaans paspoort, ga ik terug naar dezelfde drogist waar een kassajuf tussen de kauwgom en de tandpasta een scherm naar beneden trok en uit de losse hand een foto van hem maakte. Met zo’n piepklein vakantietoestelletje en een Kodak-computer die precies twee foto’s uitspuugt. Zeven dollar vijftig en drie weken later lag er een nieuw paspoort op de mat. Gewoon via het postkantoor in vijf minuten geregeld.

Schieten uit losse heup
Diezelfde kassajuf knikt als ik vraag of ze ook foto’s kan maken voor Nederlandse paspoorten.
“A picture is a picture, isn’t it…”Weer schiet ze uit de heup vier snelle foto’s. Ik vraag of ze kan controleren of de maten kloppen. Dat kan ze niet. Ik hoef de foto’s niet af te nemen als ik twijfel, zegt ze.

Als je haar maar goed zit
Ik heb veel twijfels, dus rijden we door naar een echte fotograaf. Ik leg uit dat we allen van oor tot oor minimaal 16 mm en maximaal 20 mm breed moeten zijn. Aan de hoogte kom ik niet toe, want hij verzekert me dat hij in zijn leven wel eens vaker een pasfoto heeft gemaakt. Na tien minuten zijn ze klaar. Mijn jongste zoon ziet er leuk uit, maar zijn oren zijn niet te zien. Dat ligt aan zijn haar, volgens de fotograaf, niet aan de foto.

Auf wiedersehen
Mijn andere zoon is oranje uitgeslagen (dat kan hij eventueel overdoen, mompelt de fotograaf met tegenzin) en hoe hij het voor elkaar krijgt om mij met tas en al op een pasfoto te zetten, is me een raadsel. Als ik ook hem vraag om alles eens na te meten, wordt hij nijdig. Hij doet persoonlijk niet aan millimeters en hij vindt ons er ‘best goed’ op staan. We zijn de eersten die moeilijk doen, begrijp ik.
Ik bedank hem voor zijn tijd en loop zonder te betalen de studio weer uit. “Auf wiedersehen,” roept hij kwaad.

Ik maak een afspraak bij fotograaf nummer 3. Ook hij doet niet aan millimeters, maar na wat gerommel in een la houdt hij triomfantelijk een verfrommeld lintje van Ikea omhoog waarop zowel inches als millimeters staan. Zorgvuldig meet hij de afdrukken op. Van oor tot oor voldoen we exact aan de nieuwe eisen.

Vingerafdruklezers in plastic
Na zeven en een half uur rijden staan we bij het Consulaat. De boel wordt verbouwd en in de kleine ruimte is het vooral lawaaierig en kaal. Twee nieuwe vingerafdruklezers zitten nog in plastic. De mevrouw achter het raam is uiterst zakelijk. Ze bestudeert de stapel meegebrachte papieren zorgvuldig en zegt dan dat er formulieren ontbreken. Nu ben ik een nogal georganiseerd mens, dus ik kijk haar verbaasd aan. Er moet een kopie komen van de zogenaamde ‘kinderpagina’ uit het paspoort van mijn man. Evenals een kopie van het geboortebewijs van mijn oudste zoon.

Die glimlach, die bril!
“Volgens uw website heeft u alleen de geboortebewijzen nodig van minderjarige kinderen. Mijn zoon is 20,” merk ik op. “Uw zoon was in zijn oude paspoort nog minderjarig,” zegt ze. Ik begrijp dat je dus ook papieren moet meenemen waar niet om wordt gevraagd. Behulpzaam schuif ik haar onze pasfoto’s toe. Ze schudt meteen haar hoofd. “Hier ben ik niet blij mee. Die glimlach...die bril...”

Het gaat over mijn dochter die met gesloten mond vriendelijk glimlachend op de foto staat. Ze pakt een paspoort evaluatie formulier. Met grote letters en uitroeptekens schrijft ze : NO GLASSES! NEUTRAL EXPRESSION!

Nieuwe 'vakantie'
Als we 1200 km later bij dezelfde fotograaf op de stoep staan, tuurt hij lang naar de afgekeurde foto. Hij mompelt iets en pakt zijn camera. Op de nieuwe foto heeft mijn dochter haar bos krullen voor alle zekerheid hoog boven haar oren gespeld en kijkt brilloos de lens in. Ze ziet er uit als een voortvluchtige met donkere kringen onder haar ogen. Het goede nieuws is echter dat we de paspoorten niet persoonlijk hoeven op te halen! Ze worden aangetekend thuis bezorgd. Mijn kinderen voorbereiden op een nieuwe 'vakantie' naar Chicago is gelukkig van de baan.

 Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat Nieuwsbrief