Dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Iedereen skiet! Zo ongeveer schat ik mijn kansen in voorafgaand aan mijn skivakantie. Mijn nieuwe vriendje I. blijkt een fanatiek wintersporter, dus de skiweek met vrienden is snel geboekt. Door die vrienden, die naar eigen zeggen ‘zo ongeveer op de latten geboren zijn’ (lijkt me een pijnlijke gebeurtenis) word ik al warm gemaakt; knisperverse sneeuw, lange tochten in de natuur, genieten van de zon en ’s avonds keihard feesten. Dat belooft wat!

Skischoenen
Skidag 1: Op een zonnige en windstille dag ziet deze plaats middenin de Franse Alpen er ongetwijfeld net zo pittoresk uit als in de folder. Helaas, vandaag is niet zo’n dag. Een gure wind en grote vlokken sneeuw teisteren mijn wangen, zo ongeveer het enige niet bedekte deel van mijn lichaam. En noem het onnadenkend, maar voor deze vakantie heb ik er nooit bij stilgestaan dat bij skiën ook het dragen van onwelriekende skischoenen hoort. Deze staan gelukkig al vrolijk geurend op mij te wachten in de hal van het verhuurbedrijf.

Teamspirit
Het aandoen van de schoenen blijkt een bijna bovenmenselijke opgave. De aanwezige vrienden hebben al hun hele leven kunnen oefenen. Zij helpen met duwen, porren en trekken aan achtereenvolgens mijn benen, armen, lijf en schoenen. Badend in het zweet en trillend op mijn benen kan ik na een half uur concluderen dat het ons is gelukt (goed voor de teamspirit, die inmiddels al wat was ingezakt.) Mijn voeten voelen als in beton gegoten. En dan blijk ik op dit wankele schoeisel ook nog te moeten lopen…

Michelinman
Voorzien van skikleding, skischoenen, skibril en skimuts ben je er overigens nog niet. Als kers op de taart moet de Michelinman, die ik inmiddels ben geworden, ook nog worden opgetuigd met een paar ski’s en twee stokken. I. coacht mij richting de lift. Daar aangekomen moeten de onhandelbare latten aan de onhandelbare schoenen worden vastgemaakt. (‘Mag ik ze echt niet vasthouden in de lift?’ ‘Nee dat mag niet, je gaat toch skiën?’ ‘Oh ja…’)

Mantra
Een angstig piepende lift blijkt de volgende uitdaging. Ik krijg instructies over het verlaten van het gevaarte. ‘Door de knieën, kijk waar je naartoe wil en vorm een v-tje met je ski’s.’ Als een mantra herhaal ik de aanwijzingen in mijn hoofd. ‘Nu!’ roept I. als we bovenop de berg zijn aangekomen. ‘Alle trossen los’, denk ik nog, maar al snel maakt die gedachte plaats voor blinde paniek. Mijn ski’s raken het sneeuwoppervlak met een harde klap. Om mijn evenwicht te bewaren maak ik een klapwiekende beweging met mijn armen. Dat helpt niet, ik word juist nog meer uit balans gebracht. Een windvlaag biedt uitkomst en blaast me op weg.

Overal benen
Jammer maar helaas voert de wind me in de richting van een groep Franse toeristen! Ik probeer te sturen, maar in plaats daarvan besluiten mijn ski’s allebei een andere kant op te glijden. Een seconde later voel ik een doffe klap. Als ik mijn ogen weer open doe, zie ik dat ik nog leef en in een woud van benen en stokken ben beland. Daarboven kijken zes paar ogen me meewarig aan. I. is al weer toegesneld. Als een ware ridder in nood helpt hij me omhoog .‘Ze mogen daar helemaal niet staan, zo vlak voor die lift!’ (‘Zie je wel het was helemaal niet mijn schuld!’)

Beginnersclubje
Ondanks zijn heldhaftige optreden heeft I. het natuurlijk allemaal gedaan. Dankzij hem zitten we hier op deze godvergeten berg in een sneeuwstorm! Hij heeft me hier naartoe gelokt om te laten zien dat hij iets kan waar ik niks van bak! Het zijn ook zijn skivrienden, niet de mijne. En zo raas ik nog even door. Dat I. uitermate rustig reageert heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat zijn vrienden even verderop al staan te wachten bij de volgende lift. Zij willen dolgraag beginnen in hun gevorderdenklasje. Ik word richting het beginnersclubje aan de rand van de piste geloodst en vrolijk uitgezwaaid.

‘Ze snowplow’
Skileraar François staat al ongeduldig te wachten. Hij geeft mijn zes lotgenoten al uitleg over ‘ze snowplow.’ Ik volg de aanwijzingen van de kleine Fransman maar op. Ik duw de tipjes van mijn ski’s naar elkaar toe, verlies mijn evenwicht, maar ik glij uiteindelijk toch redelijk ontspannen naar beneden over het vals plat. Na een half uur intensief oefenen, waag ik me zelfs op de blauwe piste, inclusief angstig piepende lift. Ik durf al een tandje harder! En dan opeens dringt er een stralend zonnetje door het wolkendek heen. De stralen verwarmen mijn verkleumde gezicht. Ik voel een glimlach vormen rond mijn lippen. MENSEN…. IK SKI!!!

Laat hieronder weten: hoe was jouw eerste keer wintersport?
 

Foto: Maar het uitzicht is wel goed (RNW/Judith Popken)

Meer wintersportartikelen>