Een opschepster. Dat was Fiona Stoop in de ogen van haar Nederlandse klasgenoten in Assen. Fiona had tot haar twaalfde in het buitenland gewoond. En dat maakte haar anders dan andere kinderen.

Fiona keerde vlak voor het begin van haar middelbareschooltijd terug naar Nederland, samen met haar ouders en jongere zusje. “Er was nog even sprake van dat ik naar een internaat zou gaan. Geïnspireerd door Pitty en andere heldinnen uit kostschoolboeken leek me dat wel wat,” vertelt Fiona (38). “Gelukkig is het niet zo ver gekomen.”

Cultuurschok
In Assen kreeg Fiona een grote cultuurschok te verwerken. “Ik zat opeens tussen kinderen die nooit verder dan de grens van Assen waren geweest. Als ik vertelde over onze Sinterklaasviering het jaar daarvoor in Venezuela, vonden ze dat opschepperig. Ik heb daar wel geleerd mijn mond te houden.”

Haar zusje had het na terugkeer naar Nederland ook niet gemakkelijk, vertelt Fiona. “Ze kwam op de lagere school in een groep die zich al gevormd had. Het was moeilijk voor haar om daar tussen te komen.”

Wereldkinderen
Zesentwintig jaar later heeft Fiona het idee dat haar leven als expatkind bepalend is geweest voor haar verdere ontwikkeling. “Ik ben een typisch Shellkind, opgegroeid in Indonesië, Venezuela en Oman. Daardoor heb ik bepaalde eigenschappen ontwikkeld, zoals nieuwsgierigheid, een groot aanpassingsvermogen, maar ook een grote onrust.”

Fiona hoorde van andere volwassen expatkinderen dat zij last hebben van het basisgevoel dat relaties toch maar even duren, dat vrienden komen en gaan. Fiona: “Voordeel is weer dat zij een bredere blik op de wereld hebben dan de meeste kinderen die enkel in Nederland opgroeien; wij zijn echte wereldkinderen.”

Fiona’s keuze voor een vervolgopleiding, de hogeschool voor toerisme in Breda, was ongetwijfeld een gevolg van haar jeugd. Dat gold ook voor de beroepskeuze van haar zusje, die stewardess werd. Fiona: “Ik vind niets leuker dan samen met mijn zusje op reis gaan.”

Nieuwsgierigheid
Fiona zelf kwam terecht in human resource management (HRM). Maar ze vond het moeilijk om ergens langer dan twee jaar te werken. “Na anderhalf jaar kreeg ik steeds weer de kriebels. Pas nadat ik vorig jaar een coaching cursus had gevolgd bij De Baak dacht ik: nu ga ik mijn onrust en nieuwsgierigheid gebruiken om voor mezelf te beginnen. Nu werk ik als loopbaanbegeleider. Ik ben goed in het mensen aanzetten tot verandering.”

Tegelijkertijd is Fiona nog steeds bezig met haar expatverleden. En ze is benieuwd naar de loopbaan van andere voormalige expatkinderen. “Ik wil graag weten waar mijn leeftijdgenoten uithangen die ook in het buitenland zijn opgegroeid, wat doen zij voor werk?”

Expatkid@work
Om die reden heeft ze op LinkedIn een groep opgericht: expatkid@work. “Ik hoop dat als mensen zich hierbij aansluiten, er ook een wij-gevoel ontstaat. Misschien dat we dan ook in het echt bijeenkomsten kunnen organiseren.”

Fiona zelf heeft overigens nooit de drang gevoeld weer naar het buitenland te gaan. “Nu heb ik zelf twee kinderen, van drie en van vijf jaar. Ik wil ze een veilige basis geven. Om de twee jaar verhuizen, vind ik toch wat veel van het goeie. Maar ik ben wel van plan grote reizen met ze te gaan maken.”

Links
Fiona over haar leven als expatkind
Shellkinderen op Hyves
Stichting de Vliegende Hollanders

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat Nieuwsbrief