Positive Wave

Joshua van Eijndhoven is op 31 juli 2011 met zijn zeilboot Hope vertrokken vanuit IJmuiden voor een reis om de wereld. Wanneer hij weer terug zal zijn in Nederland is nog niet bekend. Twee tot drie jaar schat hij nu. Maar het zou best eens langer kunnen worden. 

Voor de Wereldomroep schrijft Joshua met enige regelmaat een verslag van zijn reis. Op zijn website www.positivewave.nl is meer informatie over Joshua en zijn zeilavontuur te vinden.

Joshua van Eijndhoven vertrok bijna vier maanden geleden met zijn zeilboot vanuit Nederland om de wereld rond te gaan. Hoe het hem vergaat vertelt hij in deel 2 van zijn 'logboek.' 

In Lissabon beginnen Emiel en ik ons steeds meer te realiseren dat we dezelfde zeeën bevaren als de kolonisten in koloniale tijden. In Lissabon spreken we met een Portugees die vol trots vertelt over de koloniale tijd en de landen en bezittingen die Portugal had. We maken kritische opmerkingen over slavernij en imperialisme maar hij wuift het allemaal weg.

'Wat toen is gebeurd is gebeurd, inmiddels gaan we samen met elkaar verder op voet van gelijkwaardigheid.' En we moeten hem nageven, hij heeft gelijk.

De banden tussen Portugal enerzijds en Afrika en Brazilië anderzijds zijn in cultureel en economisch opzicht intiem te noemen. In Lissabon zien we een vorm van samenleven die we in Nederland niet tegenkwamen. Brazilianen, Portugezen en Afrikanen leven samen, maken samen muziek, eten samen en gaan schijnbaar in harmonie met elkaar om.

'Terug naar de VOC mentaliteit'
Onze vorige minister president haalde enkele jaren geleden aan dat we de VOC mentaliteit moesten hervinden. Een rel was geboren. In Nederland overheerst in het publieke debat vooral schaamte voor de koloniale tijd en de slavernij. Maar waarom eigenlijk? Wat voor functie vervult die schaamte?

In hetzelfde publieke debat worden voormalige kolonies als Suriname en de Antillen grotendeels als bananenrepublieken afgeschilderd. Antillianen staan bekend als de tweede groep criminelen na Marokkanen en wat weet de gemiddelde Nederlander nu eigenlijk van de Surinaamse of Antilliaanse cultuur? Nederlandse schaamte lijkt eerder een opvulling voor de diepe culturele en maatschappelijke kloof tussen de overzeese gebieden en Nederland.

Volg de Slaven
Na anderhalve week Lissabon zeilen we naar de Algarve en komen daar aan in Lagos. We vinden er een klein onopvallend gebouw. We lezen in een boekje dat dit de eerste slavenmarkt is van Lagos. Meer dan vijfhonderd jaar geleden werden duizenden slaven vanuit hier verhandeld.

Als zoon van een Afrikaanse moeder en een Nederlandse vader raak ik geÏntrigeerd. Ik realiseer me dat ik de kans heb om dezelfde routes te varen als de slaven. Ik maak een plan om naar Gambia te zeilen. Uit het kleine Afrikaanse land werden miljoenen slaven gedeporteerd. Aan de overkant van de Atlantische oceaan kan ik de landen gaan bezoeken waar de slaven terechtkwamen; Latijns Amerika, Brazilie en het Caribisch gebied.

Op weg naar Afrika
Half september vertrekt in Lagos mijn laatste bemanning. Ik ben alleen. Via couchsurfen kom ik terecht bij een Kroatische studente en haar Duitse en Braziliaanse huisgenoten. Ik blijf een nachtje slapen en het klikt. Ik blijf er terugkomen. Tijdens die tijd gaan we naar het strand, reizen we door het gebied, houden we feestjes en raken we bevriend.

Ik ontmoet een Ukrainer (Max) die mee wil naar de Canarische eilanden en even later meldt ook de Braziliaan (Vini) zich. Met een nieuwe internationale ploeg zeilen we half oktober naar de Canarische eilanden en vliegen daarna terug naar Portugal. Op zee merken Vini en ik dat we veel gemeen hebben met elkaar; een gedeelde Afro-Braziliaanse heritage. Hij nodigt mij uit om naar Brazilië te komen. Ik ben heel benieuwd waar deze zoektocht toe gaat leiden. Maar laten we beginnen bij bij het begin. Samen met mijn broertje ga ik begin december op weg naar Afrika’s Heart of Darkness.

Wordt vervolgd ...