Bloembollenboer Lou Cuypers is een van de laatste Nederlanders in de Afghaanse provincie Uruzgan. 'Ik ben verrast hoe het hier nu gaat, na het vertrek van de Nederlandse militairen.'

De Limburger Lou Cuypers (49) is een opvallende verschijning tussen de soldaten en de Afghanen die in lange gewaden door het stoffige militaire kamp in Uruzgan lopen. Zijn blonde haar is achterovergekamd in wetlook-stijl, zijn overhemd fris gestreken en onder zijn vale spijkerbroek draagt hij steevast Van Bommels.

Sinds 2007 woont en werkt hij in een van de honderden gepantserde containers op het terrein dat nog altijd 'Kamp Holland' heet. Hij gaf zijn kwakkelende bloembollenhandel in Nederland op en legde met Nederlandse subsidie 100 hectare saffraanvelden aan. Om boeren een alternatief te geven voor de wiet- en papaverteelt.

Dure stampertjes
De Nederlandse militairen vertrokken in augustus 2010. Maar Cuypers blijft, zegt hij terwijl hij ons rondleidt op zijn werkterrein met door de Hollanders gedumpte jeeps en containers. Het contract met Buitenlandse Zaken loopt nog, maar hij heeft al een deal gesloten met de Amerikanen, de nieuwe 'lead-nation' in Uruzgan.

Voor hen gaat Cuypers boeren opleiden uit alle hoeken van de provincie. Daarnaast heeft hij een contract met een Nederlandse specerijleverancier, voor een nieuw saffraanproject van 60 hectare. De dure, oranje stampertjes van de saffraankrokus komen nog dit jaar in de schappen van Nederlandse supermarkten.

Toenemende corruptie
Het is voor Cuypers wel lastiger werken nu. De Australische militairen op het kamp zijn nogal gesloten en eerst wilden ze 'die rare Nederlander' uit het kamp zetten uit veiligheidsoverwegingen. Daar wist Cuypers een stokje voor te steken. Maar ook de toenemende corruptie zit de Limburger dwars.

Hij moest 7 maanden wachten op 2 containers met landbouwmachines en onderdelen uit Nederland. Bij zowel de Pakistaanse als de Afghaanse grens vroegen ze duizenden dollars aan steekpenningen. Ook werden er onderdelen gestolen. Maandenlang lagen zijn saffraanprojecten in Uruzgan stil.

Nederlandse erfenis
Terwijl Cuypers in zijn jeep rondrijdt door Uruzgan, staat hij uitgebreid stil bij de erfenis van de Nederlanders. Hij is verrast dat het relatief rustig is gebleven. Net als veel anderen had hij verwacht dat met de komst van de Amerikanen als lead-nation de hel zou losbreken.

'Ik verwachtte een ruwere aanpak', legt hij uit. 'Maar voor zover ik het kan zien valt dat wel mee. Ze pakken het wel anders aan, maar Nederland heeft het fundament gelegd.' Maar rust in Afghanistan is betrekkelijk. Kort na onze ontmoeting ontploft er een brandstoftruck aan de poort van het kamp.

Aan de slag
Als Cuypers de vuurbol de lucht in ziet schieten, racet hij naar de parkeerplaats waar het gebeurde. Daar staan ook de containers waarop hij zo lang heeft gewacht. Het zál toch niet, denkt hij. Maar de vuurzee bereikt zijn vracht niet. Na 2 dagen worden de spullen vrijgegeven. Cuypers kan eindelijk weer aan de slag.