Als gehandicapte sportster won Monique van der Vorst meerdere Europese en wereldtitels handbiken. Ze haalde twee keer zilver op de Paralympische Spelen in Peking. Maar het afgelopen jaar gebeurde iets ongelooflijks: ze leerde weer lopen. En ze heeft weer een nieuwe droom.

Monique van der Vorst belandde in 1998, op dertienjarige leeftijd, in een rolstoel na een enkeloperatie waarbij complicaties optraden. Een jaar later, ze lag nog in het revalidatiecentrum, ontdekte ze de handbike, een fiets die met de handen kan worden voortbewogen.

'Ik gebruikte de handbike om naar school te fietsen, maar ook mentaal, om me af te reageren. Het heeft mij veel eigenwaarde gegeven. Ik kon laten zien dat ik nog wel iets kon.'

Ze bleek talent te hebben, begon veel te trainen en wedstrijden te rijden en werd in 2001 (voor het eerst) Europees kampioen. Daarna volgde succes na succes. Ondanks een ernstig ongeluk in 2008, toen Van der Vorst tijdens een trainingsstage in het Amerikaanse Tampa werd aangereden door een auto. Ze raakte in coma en liep een incomplete dwarslaesie op.

Zilveren medailles
'Daarna moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Maar ik had één doel: vijf maanden later waren de Paralympische Spelen in Peking. Zodra ik uit het ziekenhuis kwam ben ik weer in mijn handbike gestapt. En toen stond ik daar dus echt in 2008, in Peking. Met twee zilveren medailles. Ik denk niet dat ik ooit nog zo’n succes zal halen. De Paralympische Spelen hoop ik in ieder geval nooit meer te halen.'

In maart 2010, tijdens een handbike-training in Spanje, sloeg het noodlot opnieuw toe. 'Ik startte iets later dan de rest en sprintte naar mijn trainingsgroep toe. Op het moment dat ik afremde, knalde er van achteren een wielrenner op mij. Ik kreeg gelijk een spasme, een beetje het gevoel alsof iemand een defibrillator tegen je aan houdt en je geëlektrocuteerd wordt. Dat ging non-stop door en was heel eng.'

Tintelingen
Na een periode in een Spaans ziekenhuis werd Van der Vorst overgebracht naar Nederland. 'Het ging heel snel bergafwaarts. Ik verloor meer lichaamsfuncties en viel enorm af. Ik kon alleen nog maar liggen, had zelfs geen kracht meer om te eten. Een lastige periode met veel pijn, frustratie en onzekerheid. Tot het moment kwam dat ik ’s nachts een keer in mijn hand kneep en mijn vingers spreidde en ik opeens een tinteling in mijn linkervoet voelde. Ik voelde niets als je mijn been aanraakte, maar die tintelingen voelde ik wel. Dat was heel gek.'

Geen enkele arts had er een verklaring voor. Maar voor Van der Vorst was het een sein om hard te gaan trainen.

'In het begin had ik een paar centimeter beweging in mijn benen. Maar op een gegeven moment kon ik mijn bovenbenen optillen, en kon ik op de brug in de lucht lopen. Met die drive in mijn achterhoofd ging ik nog eens twee keer zo hard trainen. Het was een gevecht tegen mijn eigen lichaam. Ik was totaal niet bezig met de toekomst of het verleden. Het was één grote euforie. Ik wilde gewoon steeds meer en meer en meer.'

Terug in de sport
In maart 2011 kreeg Van der Vorst haar eerste racefiets. 'Ik ben toen gaan trainen, puur voor de lol. Het ging zo goed dat ik ook toertochten ging doen. In de zomer ben ik in drie weken van Italië naar Nederland gefietst. Alle bergen over, ruim 3000 kilometer. In mijn eentje, omdat ik rust aan mijn hoofd wilde om alles te verwerken. Toen realiseerde ik me dat ik graag terug zou willen in de sport.'

Verschillende wielrenploegen wilden Van der Vorst inlijven, vanwege haar talent en mentaliteit, maar voor een deel vermoedelijk ook vanwege haar ongelooflijke verhaal en de publiciteit die dat teweeg brengt. Uiteindelijk koos ze voor de Rabobank-ploeg. 'Het is de meest professionele wielerploeg. En het is natuurlijk fantastisch om met olympisch kampioene Marianne Vos in een team te zitten.'

Inspirerend
'Het is moeilijk te bevatten om ineens zo populair te zijn. Ik krijg interviewaanvragen uit Japan, Brazilië, de Verenigde Staten en Engeland. Op internet en Twitter wordt veel over me geschreven en ik krijg veel emails van mensen die mij inspirerend vinden. Dat is best wel even wennen.'

Door hard te trainen en het nodige (on)geluk wist Van der Vorst het afgelopen jaar een revolutie in haar leven te bewerkstelligen. 'Een jaar geleden kon ik nog geen 5 minuten lopen, nu de hele dag. Een jaar geleden kon ik nog niet fietsen, nu fiets ik alle bergen over en ben ik profwielrenner. Een jaar geleden was ik eigenlijk helemaal niks. Ik was mijn passie kwijt, mijn sport en zelfs mijn werk. Het was een grote zoektocht naar wie ik eigenlijk ben. Uiteindelijk heb ik met de dag geleefd en is het allemaal goed gekomen.'

Nieuw doel
Nu heeft Monique van der Vorst een nieuw doel: de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro. 'Het is een heel hoog doel. Ik ben nog lang niet op dat niveau, ik moet nog heel veel trainen en leren. Maar tot 2016 heb ik nog even de tijd.'

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine! www.wereldexpat.nl