Het is weer tijd om te zomervakantie te boeken. Vindt u de Spaanse Costa’s en Zuid-Frankrijk belegen en voorspelbaar? Ga dan eens naar voormalig oorlogsgebied, want dat is hip!

Maurice Laparlière deed op de vakantiebeurs 2010 een rondje langs (voormalig) obscure landen.

Tsjechov en tanks

Ja, de recente beelden van schietende Russische tanks en het drama van de gesneuvelde Nederlandse cameraman schieten me eerder te binnen dan de naam van de hoofdstad. Dondert niet, Georgië en buurlanden zijn trots aanwezig op de Vakantiebeurs. En trekken geïnteresseerden.

“De dame met het hondje van Tsjechov! Zij liep in de negentiende eeuw rond op de Krim. Die vrouw verbijsterde iedereen met haar schoonheid. Nu weet ik wel dat zij er niet meer is, maar misschien haar kleindochter wel,” aldus een potentiële klant van Sovjet Reizen. De standhouder bezingt overtuigend de mystiek van zijn landen en garandeert veiligheid. De heer wil met name weten of de naambordjes nu wel of niet in cyrillisch schrift zijn.

Het imago tegen
“Welcome to Bosnia Herzegovina!”, wordt me een eindje verderop vrolijk toegeroepen. De voornaamste link tussen dat land en het mijne vormt Srbrenica. Verdere toelichting overbodig, vrees ik. Gelukkig is er een vrolijker ontwikkeling, zo wordt me verteld, want Nederlandse toeristen hebben het Balkanland ontdekt.

Vooral camperrijders genieten van de ongerepte natuur en de buitensporten. De directeur van de VVV uit Sarajevo zegt voortdurend te moeten vechten tegen het imago: “Wat gebeurde was verschrikkelijk, maar ook vijftien jaar geleden. Sarajevo is weer opgebouwd en schitterend als vanouds. Kom toch kijken, ik nodig iedereen van harte uit op mijn kantoor. Ik wijs jullie het allerbeste van mijn land.”

Liegende media
Beroering bij de stand van Ethiopië. Een journalist! Wat blijkt: de minister van Cultuur zelf bemant de stand. We kennen het land van verschrikkelijke hongersnoden en grote wereldwijde hulpacties als Band Aid, maar de tafel wordt snel bomvol gezet met plaatselijke heerlijkheden. Op het butagasje pruttelt geurige gitzwarte koffie.

De minister is zo blij dat hij het nog eens kan vertellen. “Alsjeblieft, vertel de wereld dat het niet waar is. Er is bij ons geen honger meer, maar een sterk stijgend Bruto Nationaal Product. Altijd maar weer 1984 en Bob Geldof. Ik word gek van die beelden. Het strookt niet meer met de werkelijkheid. We willen zo graag dat de wereld naar ons land komt. Op vakantie in Ethiopië zie je geen stervende kinderen, maar prachtige natuur, open en spontane mensen en veel wilde dieren.” Overigens wordt zijn verhaal later wat genuanceerd door een reisleider van Koning Aap. De honger is er nog wel degelijk, maar inmiddels veel beter onder controle.

Wat anders
Tja, waarom zou een weldenkend mens op vakantie gaan naar Birma of nota bene Rwanda? Twee docenten toerisme van Hogeschool InHolland lichten een tipje van de sluier op. “Landen die we in het nieuws zien, kunnen we nu ook echt bezoeken. Soms zelfs kun je er meehelpen aan wederopbouw, tijdens je vakantie doe je dus goed werk. En vervolgens twitteren we de wereld onze bevindingen. Maar vooral: je doet iets wat niemand anders doet. Je gaat letterlijk grenzen over.”

Dat wordt bevestigd bij de stand van het Afrikaanse Rwanda. Een echtpaar dat net uit de kinderen is weet dat het land (bekend van de genocide) zowat geen enkele andere bron van inkomsten heeft. De vrouw: “De wouden zijn enorm en ik wil graag de vele gorilla’s zien. Het schijnt er veilig te zijn nu. Het is mooi als je een land op die manier kunt steunen.” Haar wederhelft vult aan: “Dan heb je nog eens wat te vertellen op een verjaardag.”

Zou ik zelf?
Mijn persoonlijk gevoel na een middagje ‘oh ja, die ken ik uit het journaal!’: deze landen komen uit een achterstandspositie en zijn waarschijnlijk tot op het bot gemotiveerd om zich te bewijzen. Bij de minste of geringste misstap gaan ze voorgoed op de zwarte lijst van de vakantieganger. Het is sympathiek om te kiezen voor de underdog.

Doen dus.

In principe.

Want met twee kleine kinderen eindig ik toch voor de zekerheid maar bij de stand van het Franse natuurpark Morvan in de Bourgogne.

Misschien later nog eens.