Journalist Brigitte de Lange vertrok bijna vijftien jaar geleden uit Nederland. Drie jaar woonde ze in Costa Rica, tropisch paradijs in Midden-Amerika, en vervolgens acht jaar in Panama, bekend van het Kanaal. Drie jaar bracht ze vervolgens door in Argentinië, in het wonderschone zuidelijke Patagonië. En nu vertrekken ze weer.

Patagonië is een naam die tot de verbeelding spreekt. Weidse steppen met schapen, harde wind en ijzige kou zijn de beelden die opkomen bij mensen in Nederland.

Patagonië is het einde van de wereld ‘en ik heb altijd zo’n idee dat je er daarna af valt’, zei een collega, toen hij hoorde dat we vanuit het tropische Panama naar het Argentijnse deel van Patagonië gingen verhuizen. Want dat je in Patagonië zou kunnen wonen, ook als je geen schaapherder bent, leek net zo vergezocht als verhuizen naar de maan.

Goed bewaard geheim
Dat een stuk van Patagonië bestaat uit indrukwekkende oerbossen, diepblauwe meren en bergen met besneeuwde toppen, is een goed bewaard geheim. De lucht die je er inademt, is zo zuiver dat je die voelt prikkelen in je longen. En de gigantische ruimte is zeer indrukwekkend voor iemand die uit het dichtbevolkte Nederland komt. Vele tientallen en soms enkele honderden kilometers kom je geen ander mens tegen.

In het begin is dat zelfs een beetje benauwend, want natuurlijk heeft de mobiele telefoon ook geen signaal in grote delen van het gebied. Even iemand bellen, als je pech hebt met de auto, is er niet bij. Wegen zijn er wel –twee smalle banen, vele honderden kilometers rechtuit-, maar benzinepompen bijna niet. Dus je moet goed voorbereid op reis gaan.

Van alle gemakken voorzien
Hoe bijzonder is het dan dat je daar ‘in the middle of nowhere’ in een dorpje kunt wonen van alle gemakken voorzien. In een normaal huis waar drinkbaar water uit de kraan komt en negen van de tien keren het licht gaat branden als je de schakelaar indrukt.

Dat het de tiende keer niet lukt, komt doordat takken van bomen afbreken onder het gewicht van de fikse hoeveelheden sneeuw die er vallen, en op elektriciteitsleidingen terecht komen.

Alleen een telefoonlijn en de daarbij behorende, voor mijn werk als journalist onontbeerlijke internetverbinding zijn niet zomaar te krijgen. We laten dan onze rechtschapen Nederlandse instelling even thuis en maken gebruik van de corruptie die zo intens verweven is met de meeste samenlevingen in Latijns-Amerika.

Een medewerker van de telefoonmaatschappij heeft een bijbaantje in zijn vrije tijd. Hij legt tegen betaling kabels en telefoon aan op plaatsen waar dat volgens de telefoonmaatschappij niet kan.

Heel veel vlees
Ook in Patagonië maken de Argentijnen hun faam waar: ze eten veel vlees, heel veel vlees. Zowel bij het middageten als bij avondeten hoort vlees. In Patagonië is dat vaak schapenvlees.

Voor de broodnodige balans bestaat het ontbijt uit koffie of de kruidendrank mate met zoete croissants en om een uur of vijf/zes komt er weer heel wat zoetigheid op tafel bij de ‘merienda’, vergelijkbaar met de Engelse high tea. Dat extraatje is wel nodig, want het avondeten is pas ruim na negen uur ‘s avonds aan de beurt. Een Argentijn kan pas aan z’n diner beginnen, als het donker is.

Ze zijn stomverbaasd als je vertelt dat men in Nederland al om een uur of zes, zeven aan tafel gaat. Hoe dat dan moet in de zomer, want dan is het toch nog licht? Toen de overheid om energie te sparen de zomertijd invoerde en het dus nog een uur later donker werd, regende het dan ook klachten.

Wijn van het eind van de wereld
Bij het vlees hoort natuurlijk een lekker wijntje. De Argentijnse wijnen hebben inmiddels enige naam opgebouwd in de wereld. De eerste keer dat we een wijn proefden gemaakt in Patagonië, deden we dat heel voorzichtig. Een fatsoenlijke druif zou hier toch niet kunnen groeien. Maar we werden positief verrast.

Bepaalde delen van Patagonië zijn kennelijk uitstekend geschikt voor de druiventeelt. Het opkomende wijngebied beroemt zich er op de meest zuidelijke wijnen ter wereld te produceren. Een van de bodega’s heeft de toepasselijke naam Del Fin del Mundo, van het eind van de wereld.

Dobberen met babywalvis
Een reis naar Puerto Madryn aan de kust van de Atlantische Oceaan is onze kennismaking met ‘pura Patagonia’, zoals de Argentijnen het noemen. Duizend kilometer dwars door eindeloze steppen, gortdroog met alleen wat dorre begroeiing.

Hoe de vele schapen die er lopen te grazen, in vredesnaam nog iets van voedsel kunnen vinden, is ons een raadsel. De meeste zijn dan ook broodmager. Uiteraard hoort bij dit pure Patagonië ook wind en die raast er in volle kracht over de vlaktes. Als je de autodeur bij het opendoen niet vasthoudt, rukt de wind die gegarandeerd uit de scharnieren. Dat is pas een wind met hoofdletters.

De walvissen die we op onze eindbestemming zien, maken de barre tocht meer dan goed. Het is een onvergetelijke ervaring als je in een kleine rubberboot op de oceaan dobbert en er een babywalvis van toch al bijna tien meter lengte op aai-afstand speels langs en onderdoor zwemt.

Toch hebben we na drie jaar Patagonië onze koffers gepakt, want we misten het menselijke contact. In de miljoenenstad Santiago de Chile hebben we daar zeker geen gebrek aan.

Meer over onze avonturen in Panama, Argentinië en Chili op mijn website