Onbekenden legden een dode kat voor zijn deur. Hij belandde met hartklachten in het ziekenhuis. En naar eigen zeggen werd bij zijn huis een automatisch wapen leeggeschoten. Voor Jan van Eijndhoven begon met de koop van een woning in Turkije een waar horrorverhaal.

Het contact is al maanden geleden gelegd. Jan van Eijndhoven (72) wil potentiële kopers waarschuwen met zijn verhaal voor 'maffia-praktijken' binnen de Turkse vastgoedsector. Nu de rechtszaken naar het einde lopen en zijn Turkse compagnon steeds vaker wordt bedreigd, vindt hij het tijd voor een gesprek.

Maar wel zonder gefotografeerd te worden. En zonder vermelding van zijn huidige woonplaats. Want Jan is bang dat zijn openheid anders wel eens nare gevolgen zou kunnen krijgen. Wrang genoeg heet het fotoboek waarmee zijn verhaal begint 'Happy Holiday in Kuşadasi'.

Redelijke koopsom
In het boek staan beelden van goedgeklede en sympathiek ogende dames en heren die in een zaaltje een verkooppresentatie houden. Het is 1996. Een paar foto's later gaat de eerste schop al in de grond. Maar niet voordat er een schaap is geofferd voor de Nederlander, die er na zijn pensionering hoopt te gaan wonen.

De liefde voor Kuşadasi is begonnen tijdens een aantal vakanties aan de Turkse Rivièra. Als Jan de kans krijgt om zich in te schrijven bij een bouwcooperatie, aarzelt hij dan ook niet. Er moeten 47 woningen komen. De koopsom van omgerekend 42.500 euro lijkt op het eerste gezicht een heel redelijke.

Niets klopt
Jan volgt de bouw zo goed en zo kwaad als hij kan vanuit Nederland. Maar na verloop van tijd krijgt hij argwaan. 'De woning zou volledig afgewerkt worden opgeleverd. Dat werd opeens teruggedraaid tot casco.' Gealarmeerd door de gebrekkige communicatie gaat hij naar het Tapu, het Turkse kadaster.

Daar blijkt niets te kloppen van de vergunningen en de eigendomsbewijzen van de grond waarop het complex wordt gebouwd. 'Ineens kwam aan het licht hoe illegaal het eigenlijk was. De muren stonden op de grond van een ander,  de huizen stonden niet zoals ze moesten staan en het bouwplan was gewijzigd.'

Gevaar van chantage
Zelfs het zwembad was niet in orde. 'En dat is allemaal gedaan door de projectontwikkelaar. Met medeweten van de gemeente, de politie, de makelaar en de vorige burgemeester.'  Als Jan er toch was gaan wonen, zegt hij, dan had hij het risico gelopen van chantage.

'Dat er opeens iemand voor de deur staat die zegt: geef me geld of ik maak bekend dat jij illegaal woont.' Jan besluit een rechtszaak te beginnen en de gebeurtenissen raken in een stroomversnelling. Hij bivakeert er toch af en toe en zegt dat er 's avonds en 's nachts meerdere malen is geschoten bij zijn woning. En dat is nog niet alles.

Urenlange verhoren
Hij wordt van de weg gereden, onbekenden leggen een dode kat bij zijn terras en meermaals moet Jan mee naar het politiebureau voor urenlange verhoren. De ene na de andere inbraak wordt gepleegd en de intimidatie richting zijn Turkse vriend en helper Ihsan neemt toe, bevestigt deze.

Toch zet Jan door. Volgens zijn informatie beslist de Turkse Hoge Raad in 2010 dat de bouw inderdaad illegaal is. Van de 47 woningen moeten er 35 gesloopt worden. De rest wordt in beslag genomen, inclusief het huis van de Nederlander zelf. 'Daar maak je geen vrienden mee.'

Eerlijk einde
De gevolgen van het vastgoedavontuur zijn ingrijpend voor de vitale zeventiger. De strijd voor schadevergoeding en eerherstel beheerst zijn dagen. Zijn pensioen gaat grotendeels op aan reiskosten, adviseurs en advocaten. En ook zijn zijn persoonlijke omgeving zorgt de kwestie voor spanningen.

Maar aan opgeven denkt hij niet. 'Ik wil iedereen recht in de ogen kunnen kijken. Andere deelnemers, onder wie ook Nederlanders, zijn in de afgelopen tien jaar afgehaakt. Ik zag ze pijn lijden door hun verlies. Dat wil ik niet meemaken. Ik wil een eerlijk einde.'