Positive Wave

Joshua van Eijndhoven is op 31 juli 2011 met zijn zeilboot Hope vertrokken vanuit IJmuiden voor een reis om de wereld. Wanneer hij weer terug zal zijn in Nederland is nog niet bekend. Twee tot drie jaar schat hij nu. Maar het zou best eens langer kunnen worden. 

Voor de Wereldomroep schrijft Joshua met enige regelmaat een verslag van zijn reis. Op zijn website www.positivewave.nl is meer informatie over Joshua en zijn zeilavontuur te vinden.

De komende jaren ga ik de wereld rond zeilen op mijn eigen schip. Onderweg geef ik workshops om in contact te komen met de lokale bevolking. Verder wil ik met volle teugen genieten van het avontuur en de vrijheid.

De bemanning die ik opscharrelde bestaat uit een bont gezelschap van vrienden, kennissen en mensen die zich aanmeldden via de website. De lange stukken varen we met zijn tweeën en bij eilanden soms met meer. Hoe lang de reis gaat duren? Geen idee: 2 jaar, 3 jaar?

Afscheid
Voordat Bart en ik de trossen los kunnen gooien, moet ik misschien wel het moeilijkste tot nog toe doen. Na twee jaar voorbereiding, hard werken en praten is het tijd afscheid te nemen van vrienden, familie en supporters.

Op de laatste dag van juli zijn ze naar IJmuiden gekomen om ons op de pier uit te zwaaien. Enorme schepen glijden langzaam de haven in terwijl we op de kade champagne drinken uit plastic bekertjes. Het moment voelt totaal onwerkelijk. Ik knuffel iedereen en de tranen stromen over mijn wangen.

Maar dan is het echt tijd om te gaan. Jaap -kapitein en mentor- maakt de trossen los en geeft ze aan ons. We varen tussen de pieren door naar zee en zwaaien totdat we de zeilen hijsen en zuidwaarts gaan.

Op zee
Ons eerste tochtje op zee is een eitje. Het weer is rustig en we gaan naar Scheveningen om een paar dagen bij te komen. Maar het langzaam kleiner zien worden van IJmuiden is wel erg emotioneel. Gelukkig zien we Den Haag al snel in de verte liggen en laat de zon zich zien. Onze blik richt zich op wat komen gaat. In Scheveningen vermaken we ons erg goed op het strand en in de kroeg. Ook komt er nog een groepje vrienden langs voor een gezellig maar weer emotioneel afscheidsetentje.

Na een paar dagen gaan we beginnen aan de eerste serieuze oversteek. We varen van Scheveningen naar Eastbourne (UK), ongeveer 200 zeemijl varen. We doen er twee dagen en een nacht over. Ondanks uitgebreid rekenwerk komen we precies om 01.00 uur 's nachts aan bij de drukste scheepvaartroute ter wereld. Enorme schepen, vaak vijf tot zeven keer sneller dan wij, navigeren door verkeersbanen die slechts herkenbaar zijn aan een lange rij kleine scheepslichtjes.

Gelukkig betalen opleiding en voorbereiding zich uit en steken we, op een enkel kritisch momentje met een verdwaalde visser na, veilig over. Na de spannende nacht worden we in de ochtend verrast door een school prachtige dolfijnen en even later varen we langs de White Cliffs of Dover. Zeilend op reis zijn is echt werelds!

Eastbourne UK
In de UK doen we eerst Eastbourne aan, omdat de wind hard tegen begint te staan. Eastbourne is een wat slaperige kleine stad ten westen van Dover. We maken er kennis met de Britse keuken en eten gerechten als Steak & Kidney Pie (lees: drekkige gemalen rundernieren met rundvlees in een pastijtje).

Bart laat zich van zijn beste kant zien door zelfverzekerd 10 pond fooi te geven aan de ober; een dikke goedzak die bijna in tranen is van dankbaarheid. Ik probeer de beteuterde Bart later uit te leggen dat, in tegenstelling tot de VS, obers hier niet hoeven te leven van hun fooi.

Wandelend door Eastbourne en later ook op andere plaatsen valt ons op dat de ober niet de enige is met een overgewichtprobleem. Allemachtig, wat lopen hier veel dikke mensen rond!

Navy City and the British Empire
Na Eastbourne zeilen we een volle dag naar Portsmouth: 'Navy City'. Een groot deel van de Britse vloot ligt hier met meerdere imposante vliegdekschepen, fregatten en oude, nog zeilende battleships. In het Submarine museum maken we kennis met de trotste maritieme geschiedenis van de Britten. Een veteraan vertelt enthousiast en gedetailleerd over zijn spionagemissies in Russische wateren terwijl hij ons rondleidt door zijn kolossale onderzeeër.

Maar die avond krijgen we tijdens het stappen een heel andere kant van de Britten te zien. We worden in het uitgaanscentrum verwelkomd door kotsende jongeren en groepjes meiden die elkaar vasthouden om niet om te vallen. En binnen is het nog erger. We trekken veel bekijks en worden vaak benaderd door de aanwezige meiden. Maar als er niet snel 'gesnogd' wordt (Bart en ik zijn echt flabbergasted), bespringen de meiden evensnel andere meer welwillende slachtoffers.

Slow Motion Moral Collapse
Na vier dagen Portsmouth vinden we het mooi geweest en gaan een fors stuk de zee op onderweg naar Plymouth, de laatste stop voor de oceaan. Rondom het Isle of Wight giert de wind en ontstaan behoorlijke zeeën, maar na kunst- en vliegwerk op het voordek is het prachtig zeilen. Na een dag en een nacht op zee zien we in Plymouth de enorme rellen die ondertussen in verschillende steden zijn uitgebroken.

Op televisie zien we brandende wijken en winkels die worden leeggeroofd. Premier Cameron spreekt van een 'slow motion moral collapse'. Wij vragen ons die dag af of de premier wel eens uit gaat in zijn eigen land.

Plymouth is nog veel erger dan Portsmouth. De Club die ons is aangeraden door de locals geeft alle drank weg voor 1 pond. Rond middernacht zien we straalbezopen meiden als ultieme veroveringstactiek hun extreem korte rokjes omhoog wurmen om hun string en ontblote billen aan het mannelijk publiek te showen. Ja ahum, echt heel sexy ja. Goede vriend Maarten, die voor een paar dagen langs is gekomen, heeft er een passend woord voor gevonden: dégénéré. Ondertussen zoekt premier Cameron een oplossing voor de slow motion moral collapse...

De oceaan roept
Dolfijnen zien, lauw water dat steeds dieper wordt en het steeds warmer worden van de lucht maken zuidwaarts varen een genot. Maar de Noord Atlantische Oceaan is grillig en de Golf van Biskaje helemaal. In de Golf zijn honderden schepen vergaan. Plotseling opkomende stormen drijven schepen maar al te vaak de baai in, die erg gevaarlijk is op de plek waar de oceaan omhoog komt. Daar ontstaan enorme golven die schepen letterlijk verpletteren met hun kracht. Voor elke zeiler die richting het Caribisch gebied zeilt, is de golf van Biskaje dan ook een spannende uitdaging.

Vanavond gaan we op weg, we vertrekken om 21.00 uur. Mijn vader en ik. Hij wilde mij 'dit niet alleen laten doen'. Maar volgens mij komt hij vooral voor de Spaanse costa's. De weersvoorspelling voor de eerste drie dagen ziet er goed uit. De laatste twee dagen worden misschien vervelend. We gaan het zien. Nog 550 mijl oceaan tot Baiona (Spanje)! Zon, lekkere wijn, cultuur en natuurlijk nieuwe avonturen op de oceaan. Het wordt spannend! Over een paar weken hoor je hoe het ons vergaat!

Joshua van Eijndhoven
Twitter.com/Joshandhope
www.positivewave.nl