Vijf jaar na de verwoestende orkaan Katrina liggen grote delen van New Orleans nog in puin. Een enorme uitdaging voor ingenieurs, stadsontwikkelaars en architecten. Maar de arme bevolking kon daar niet meer op wachten. Zij hebben de stad verlaten.

In de eerste plannen konden de architecten hun fantasie de vrije loop laten. Ze tekenden een utopische stad met brede lanen, laagbouw en veel water. Een soort Leidsche Rijn in zijn beste dagen. De derde Dutch Dialogues, een samenwerkingsverband tussen Amerikaanse en Nederlandse deskundigen moet de komende dagen een realistischer scenario opleveren. "We hebben hoge verwachtingen gewekt, erkent Piet Dircke van het ingenieursbureau Arcadis, "dus we kunnen onze borst natmaken". Niet overdreven in een van de armste steden van de VS.

Tweedeling
De afgelopen vijf jaar heeft deze Nederlandse ingenieur New Orleans zien veranderen. De rijkere delen van de stad zijn opgeknapt, net als de toeristische trekpleisters, zoals het French Quarter. In 2011 zijn de waterwerken gereed die de stad moeten beschermen tegen nieuwe overstromingen. Inclusief vijf waterkeringen.

"Dat hebben de Amerikanen in recordtijd voor elkaar gekregen", constateert Dircke. "In Nederland hebben ze daar decennia over gedaan." Maar de arme wijken liggen er nog even troosteloos bij als vlak na de storm. De bewoners zijn definitief vertrokken.

Proefveldje
Ook die wijken verdienen een nieuwe kans. Op een proefveldje in het oostelijk deel van de stad worden de mogelijkheden onderzocht. Het is een gebied van zo'n tien vierkante kilometer, drie meter beneden zeeniveau en zwaar getroffen door Katrina. Hier ligt een woonwijk voor de lagere middenklasse, omsloten door twee kanalen en geflankeerd door een 'bayou': een soort kreek die in Louisiana veel voorkomt.

Dircke: "De natuurlijke aanwezigheid van water zou stedenbouwers moeten inspireren. En tegelijkertijd kunnen we laten zien dat je er ook veilig kunt wonen."

Marktwerking
Maar wie gaat dat betalen? Architect David Waggonner uit New Orleans, drijvende kracht achter de Dutch Dialogues, weet het ook niet. "Onder oud-president Bush was marktwerking het toverwoord, maar uit ervaring weet ik dat het bedrijfsleven deze problemen niet kan oplossen. De overheid moet er op een of andere manier bij betrokken zijn."

Desondanks constateert hij dat de inwoners van New Orleans tegen de stroom in begonnen met de wederopbouw. Mede met hulp van Nederlandse deskundigen die massaal hun kennis en expertise aanboden. "Daar mag Nederland trots op zijn."

Blijven geloven
Dat neemt niet weg dat zo'n 250.000 mensen, het arme, zwarte deel van de bevolking, wegblijft. Hun plaats wordt langzaam ingenomen door Latino's. Voor deze veelal laaggeschoolde arbeiders is er werk genoeg. Maar als dat ophoudt, vertrekken ze weer. "Het oude beeld van New Orleans, waar soms vier generaties in dezelfde straat woonden, verdwijnt", zegt Piet Dircke van Arcadis. "Het verloop neemt toe. New Orleans wordt een stad als alle andere Amerikaanse steden."

Toch denkt architect Waggonner dat mensen op den duur permanent terugkeren naar New Orleans. Al duurt dat misschien een aantal generaties, er is altijd hoop. "Een goede Amerikaanse eigenschap", zegt hij lachend. "We moeten erin geloven dat we New Orleans kunnen herbouwen. We zijn op de goede weg, maar de stad heeft nu nog niets te bieden."

Ook Dircke blijft optimistisch. Hij vertrouwt op de  chemie tussen de Amerikanen en Nederlanders, ondanks de harde financiële werkelijkheid.

Verder lezen:
Trouble the Water: een onthullende film over Katrina

Netherlands Water Partnership (NWP)