was zeer moooi dit.

Bij de geboorte van beide zoons (2.5 en 3 mnd oud) ben ik terug gegaan om te bevallen in Nederland omdat wij toendertijd in Albanië en nu in Burkina Faso wonen. Geen haar op mijn hoofd die er overdacht om in die landen te bevallen. Maar thuis bevallen zoals in Nederland aanbevolen wordt, ik peins er wederom niet over! Onbegrijpelijk dat ziekenhuisbevallingen ontmoedigd worden door een prijzige eigen bijdrage indien je geen medische indicatie ontvangt van je arts! Het blijft ook vreemd dat er weinig controles zijn tijdens de zwangerschap terwijl in ontwikkelingslanden het ook normaal is om elke maand een echo te hebben!
Maar, klagen over bevallen in het ziekenhuis is niet nodig. De eerste keer hadden we een fantastisch ervaren team die ons er goed door loosden, de meest recente bevalling was een jong team die alles moest overleggen en die ook vonden dat de ruggeprik niet nodig was. Maar na de boze melding van mijzelf dat zij daar niet over beslisten maar ik zelf, was de prik snel gezet en was de service en zorg wederom fantastisch. Ik denk dat de vrouwen in Nederland ook best mondiger mogen zijn in het ziekenhuis als er klachten zijn, leren de artsen en verplegers ook van!

Toch blijkt het dat in Nederland de sterfte bij geboorte vele malen hoger ligt dan in andere landen. Zo ide sterfte bij geboorte bijvoorbeeld in Spanje een van de laagste. Dan blijft de vraag: Doet Nederland het dan echt wel goed?

een jaar of tien geleden heb ik verhalen verzameld van nl vrouwen die in het buitenland waren bevallen met als doel dit als boek uit te laten geven. helaas waren uitgevers niet geinteresseerd maar ik heb het wel op een gratis website gezet http://members.multimania.nl/bevallenindenvreemde/index.html

is nog steeds interessant om te lezen

Hier in Portugal staat men ook raar te kijken als ik vertel dat het in Nederland normaal is om thuis te bevallen.
Mijn kinderen zijn hier in de jaren 80 geboren.
Mijn oudste is in een gewoon ziekenhuis (we hadden helaas geen geld voor een particulier ziekenhuis) geboren: 12 uur 's middags opgenomen, nog zonder weeen, maar wel ruim 2 weken "overtijd". In een kamertje werd ik aan het infuus gelegd en was heel de tijd alleen, heel af en toe kwam er iemand om het hoekje kijken en vragen of ik al iets voelde. Rond 4 uur kreeg ik weeen en tegen achten begon ik te roepen totdat er eindelijk iemand kwam opdagen en snel de rest erbij haalde. Enkele minuten later werd mijn dochter geboren. Het was al over half 10 -ik lag nog steeds op de gang en m'n dochter op de babyzaal- toen haar vader kwam kijken,samen met zijn oom die arts is, anders had hij tot de volgende dag op het bezoekuur moeten wachten. Daarna werd ik naar een zaal gereden, waar al een stuk of 6 vrouwen met baby's lagen. Pas in de vroege ochtend kreeg ik mijn dochter naast me in een bedje. Niemand kwam vertellen hoe je moest voeden, hoe je een luier omdeed, laat staan dat ze de baby kwamen verzorgen. Het vrouwtje naast me, met de hechtingen van de keizersnee nog vers, leerde het me. Eten moest je zelf gaan halen,daar schuifelden we dan naar de keuken en wachtten in de rij op een dienblad met rats. De badkamers waren aan het eind van de gang, zó vies en smerig, daar zal ik verder niet op ingaan. Af en toe een bons, dan was er weer een kraamvrouw flauwgevallen op de gang. Ik was blij toen ik na drie nachten naar huis mocht. Uiteraard ook geen kraamhulp thuis.
De geboorte van mijn jongste,4 jaar later, was in een zgn kraamkliniek (ook niet particulier). Soort lopende-band-werk idee. Lag samen met een andere vrouw te bevallen (weer zonder de vader erbij). Toen ik later op zaal lag, die overvol was, en m'n zoon kwamen brengen was hij naakt en blauw van de kou. Naar de wc was weer hetzelfde verhaal als van het ziekenhuis, alleen ietsje minder vies. En het eten werd naar de zaal gebracht, maar je moest het wel zelf gaan halen. Ook hier geen uitleg of hulp van iemand over voeding en verschoning. En vaders ook alleen tijdens bezoekuur welkom.
Tegenwoordig worden de vaders er meer bij betrokken, gelukkig.
Kortom: Nederlanders, jullie weten niet half hoe goed je het hebt

Ik ben in Nederland bevallen, thuis (nou ja bij mijn ouers thuis want we woonden in Kenia) en het was een spoedbevalling maar het idee was het thuis te doen en het is me supergoed bevallen!!! De tweede in Kenya gekregen in het ziekenhuis, een ook dat was geweldig! Van te voren zag ik er erg tegen op, ondanks de goede reputatie van de arts en het ziekenhuis. De verlosafdeling en filosofie is nog uit de jarig vijftig, eerst ergens registreren (betalen heb je maanden geleden al gedaan), dan in een weeen opvangkamer weeeen opvangen, dan in de verloskamer je kind krijgen, en daarna naar je kamer om nog een paar daagjes te blijven.
Mijn dochter is in 40 minuten geboren dus dat was gelijk naar de verloskamer rennen (rolstoel) en met behulp van de aanwezige nacht nurse het kind ter wereld helpen. De aardige en heel erg dure dokter kwam pas na 20 minuten maar heeft goede nazorg geboden. Daarna naar een mooie privé kamer met 1 nurse voor onszelf. Dus goede hulp met borstvoeding, luiers, kindje baden en zorg voor mezelf. In beide gevallen een prima ervaring geweest.. Ook al was het Keniaanse ziekenhuis niet leuk huiskamerachtig ingericht, maar de staff was zo attent en zorgzaam, en o ja, ook het geboortecertificaat wordt gelijk via het ziekenhuis geregeld, wat in Nederland nogal moeilijk was omdat ik geen inwoner was van Nederland en er toch een kind kreeg...

Ik ben in Nederland bevallen, thuis (nou ja bij mijn ouers thuis want we woonden in Kenia) en het was een spoedbevalling maar het idee was het thuis te doen en het is me supergoed bevallen!!! De tweede in Kenya gekregen in het ziekenhuis, een ook dat was geweldig! Van te voren zag ik er erg tegen op, ondanks de goede reputatie van de arts en het ziekenhuis. De verlosafdeling en filosofie is nog uit de jarig vijftig, eerst ergens registreren (betalen heb je maanden geleden al gedaan), dan in een weeen opvangkamer weeeen opvangen, dan in de verloskamer je kind krijgen, en daarna naar je kamer om nog een paar daagjes te blijven.
Mijn dochter is in 40 minuten geboren dus dat was gelijk naar de verloskamer rennen (rolstoel) en met behulp van de aanwezige nacht nurse het kind ter wereld helpen. De aardige en heel erg dure dokter kwam pas na 20 minuten maar heeft goede nazorg geboden. Daarna naar een mooie privé kamer met 1 nurse voor onszelf. Dus goede hulp met borstvoeding, luiers, kindje baden en zorg voor mezelf. In beide gevallen een prima ervaring geweest.. Ook al was het Keniaanse ziekenhuis niet leuk huiskamerachtig ingericht, maar de staff was zo attent en zorgzaam, en o ja, ook het geboortecertificaat wordt gelijk via het ziekenhuis geregeld, wat in Nederland nogal moeilijk was omdat ik geen inwoner was van Nederland en er toch een kind kreeg...

3 van mijn kinderen zijn via een bijzonder lief en zorgzaam op de natuurlijk wijze geboren in Naarden, Holland in het ziekenhuis. Daar ben ik zo dankbaar voor, wat een ervaring!! Geen pijnstillers, niks! Daar ben ik zo trots op! Ik vond het enig dat ik beschuit met muisjes kreeg op mijn kraambed na de bevalling, en een kopje thee erbij! Mijn 3e baby was 10 weken te vroeg geboren via een keizersnede in het AMC in Amsterdam, en de zorg daar was ook geweldig. (alles was goed afgelopen, ik had roodvonk via mijn dochters' school opgelopen!) Mijn 5e baby was in Arizona, in de VS geboren. OONPERSOONLIJK, ik kon geen doktor vinden die mij wou hebben als patient. We kwamen in Oktober in Arizona, en de baby was uitgerekend in Januari... geen vezekering omdat wij net uit Europa kwamen, enz... ik had eindelijk een gynacoloog gevonden die mij als patient wou hebben, maar ik moest EERST kontant geld betalen voor de keizersnede, ziekenhuis kosten, enz... (in 1989 kwam het op ongeveer $7.000.- Ik was net een nummer, de zorg in het ziekenhuis was zo onpersoonlijk, net een baby fabriek. Daarna had ik vreselijk last van heimwee, en postnatal depressie. Vreselijk.

In de 70er jaren zijn onze beide kinderen geboren in het Qruz Vermelha ziekenhuis Lissabon. De Portugese arts(die Engels sprak en een soort elite arts was voor buitenlanders)zei: kom maar naar het ziekenhuis als het zover is, wij doen de rest. Ik was nog erg jong en vroeg niet verder. Herinner me een infuus en daarna niets meer. Werd even later wakker met naast mij in het wiegje een prachtige dochter. Ook ons tweede kind werd op deze manier geboren. Pas jaren later, toen ik bij onze inmiddels volwassen dochter in Australië ging bakeren en we een gesprekje hadden met haar vroedvrouw werd me duidelijk dat ik indertijd (de 70er jaren) verdoofd ben geweest met Rohypnol!

Mijn kindje was dood geweest bij een thuisbevalling. Ja het gaat misschien anders in het buitenland, maar is het niet beter je daar aan over te geven, zodat ze de situatie op hun manier kunnen aanpakken. Ik ben ontzettend blij met mijn dochter, moet er niet aan denken dat het mis was gegaan thuis!

Het blijkt wel uit de reacties tot nu toe: Nederlanders die in het buitenland bevallen zijn niet allemaal zo positief over de gebruikelijke nederlandse thuisbevalling als wordt aangenomen, inclusief ikzelf. Ik vind het jammer dat er in het artikel vanuit wordt gegaan dat vrouwen het liefst thuis willen bevallen (´je bent op het ziekenhuis aangewezen´). Ook wordt de hulp bij babyverzorging nogal over 1 kam geschoren. Zelf heb ik 2 kinderen in een buitenlands ziekenhuis gekregen. Ik kon zelf kiezen voor een ruggenprik of niet, ik had goede medische begeleiding en fantastische hulp bij de babyverzorging waardoor ik met een gerust hart naar huis ging na een paar dagen. Dit is mijn verhaal. Maar graag zou ik een iets objectiever verhaal zien over dit interessante onderwerp.

Is het niet zo dat wij een hoge kindersterfte hebben in NL?
Wat mij betreft hoort een bevalling in het ziekenhuis te gebeuren. Verloskundigen romantiseren het. Het is gewoon een medische ingreep. Totaal naief dat thuis te willen doen. Bij de thuisbevallingen moet 1 op de 3 uiteindelijk naar het ziekenhuis.

Ik ben 2x in de VS bevallen (30 weken in m'n eerste zwangerschap verhuisd), in het ziekenhuis, en geen moment spijt van gehad. Kraamzorg ook niet gemist, en geen haar op m'n hoofd om daar iemand uit Nederland voor in te schakelen! Ja, je hebt steun (nodig) van familie die op bezoek komt, maar dat is er in Nederland ook. Vooraf aan de bevalling een tour door het ziekenhuis, cursus en groepen over wat er gaat gebeuren, baby care, yoga, praatgroepen voor nieuwe moeders, etc. Dus ondanks dat er geen hulp in huis is, hoeft dat niet te betekenen dat je onvoorbereid bent. Na 48 uur het ziekenhuis uit en die week nog 2x naar de kinderarts, nummer dat je dag en nacht kan bellen, op zaterdag en op zondag praktijk open. Daar is geen ingevlogen kraamhulp voor nodig, al kan ik me voorstellen dat het in sommige landen anders is. Aan de andere kant, anders is niet bijvoorbaat slechter! Thuisbevallen? Geen haar op m'n hoofd. Vond het prima, kamer alleen, goed verzorgd, uitstekende zorg. In Nederland had ik alleen maar verloskundigenn die me tot 3x toe doorverwezen naar een gynaecoloog omdat ze zelf het niet konden/mochten en uiteindelijk was er 3x niets aan de hand. Vond het maar omslachtig.

Mijn vrouw is gewoon in een openbaar ziekenhuis bevallen in Paraguay. Alles was goed geregeld....we hadden een prive kamertje en ook ik mocht daar blijven overnachten (wat normaal niet zo is hier).

Moet er verder niet aan denken als je aan thuis bevalling doet en er gaat echt iets mis!! nee dan liever een ziekenhuis waar de arts gelijk bij is.

Mijn vrouw was ook na 3 dagen weer mooi thuis. Geboortecertificaat en ID-kaart van de kleine gelijk gedaan in het ziekenhuis want dat is normaal in Paraguay.Is ook gratis die eerste keer die ID-kaart trouwens.

Alhoewel we geen medische verzekering hadden heeft het eea (totaal dus met medicatie,eten etc) nog geen 100 euro gekost!

Kortom ik was (ben) zeer te spreken over het bevallen in een Paraguyaans ziekenhuis. Alles maakte ook een nette,schone en moderne indruk op mij.

Peter Veldman
Paraguay

Een ziekenhuisbevalling is niet in elk land hetzelfde. Mijn eerste kind is in Nederland geboren, en mijn tweede in Noorwegen. In Noorwegen is bevallen in het ziekenhuis de norm, al zijn er wel verloskundigen die thuisbevallingen doen. Ondanks de slechte ervaring met het ziekenhuis in Nederland, kozen we toch voor een ziekenhuisbevalling omdat het met de eerste zo moeilijk ging en het ziekenhuis een uur rijden is. Geen moment spijt van gehad. De ervaring met het Noorse ziekenhuis was totaal anders dan in Nederland. Om maar wat te noemen: huiskamersfeer in de verloskamer, warm bad & lachgas als pijnbestrijding, na de bevalling een gezellige eigen kamer waar ook de vader kan blijven slapen, goede begeleiding voor borstvoeding (ipv meteen bijvoeding volgens een protocol omdat je kind net iets 'te zwaar' weegt - wat in Nederland gebeurde) en zoveel mogelijk dezelfde verpleegkundige aan je bed tijdens de 'kraamtijd'. Het enige nadeel dat ik kan bedenken is dat je de verloskundige die bij de bevalling is, niet kent. Voor mij is het duidelijk: onze volgende wordt ook in het ziekenhuis geboren, maar wel een Noors ziekenhuis!

Ook mij wordt altijd vertelt hoeveel beter het is in Nederland. En daar ben ik het absoluut niet mee eens.
Ik woon ver van een ziekenhuis. Dus voor mij was het een betere keuze om in het ziekenhuis te bevallen.
Maar ook hier worden nu thuis bevallingen gedaan met een vroedvrouw. En het ziekenfonds betaalt voor dat.
De ziekenhuizen proberen de verlos kamers zo huiselijk mogelijk te maken. De vader blijft vaak ook na de bevalling tot dat de kraam vrouw weer naar huis gaat. Er wordt een bed voor hem bijgezet. De vroedvrouw doet natuurlijk ook bevallingen in het ziekenhuis. De verpleegsters en dokters hebben vaak een extra cursus gevolgt die erop gericht is om zo min mogelijk te doen en alles zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen.
Ik heb mij altijd afgevraagd wat een kraam hulp doet al die tijd? tegenwoordig hebben wij maar een of twee kinderen. Vroeger lag een kraam vrouw 10 dagen in bed, Maar nu ben je er meteen weer uit. En dat is ook veel beter. Hier krijgen de moeder en of de vader een jaar lang een uitkering. En je krijgt precies het zelfde werk weer terug. Dus een moeder kan lang borstvoeding geven als zij dat wil. En het eerste jaar met het kind samen zijn.
Statistiek laat zien dat hier in Canada wat meer kinderen in het eerste jaar overlijden. Dat is natuurlijk niet goed, Maar het is ook een land met lange afstanden en helaas ook veel drugs en drank misbruik tijdens de zwangerschap.

ik ben in een geboortehuis bevallen, op 50 meter lopen van ons huis, binnen 2 uur na de bevalling was ik al weer thuis, niks geen dokters of medicatie, heerlijk! de verloskundige kwam de daaropvolgende weken elke dag langs en als ik hulp nodig had kon ik altijd bellen. Ziekenhuisbevalling? nee voor mij niet!

Er wordt altijd zo snel geroepen hoe goed dingen in Nederland geregeld zijn...ik vond het hier in Canada helemaal prima.
In het ziekenhuis was de zorg rondom de bevalling fantastisch en pijnbestrijding beschikbaar als je dat wenste. Dat moet toch ook gewoon beschikbaar zijn zonder er om te hoeven zeuren in een tijd waarin zelfs de tandarts ruim pijnbestrijding aanbiedt? Thuisbevallen kan hier ook met vroedvrouwen als je dat wenst. "mijn' vroedvrouw was uiteindelijk zelfs aanwezig in de OK toen het een geplande keizersnede werd.

Vrouwen of hun partners mogen tot een jaar lang verlof nemen na een geboorte. Geen betweterige kraamhulpen of consultatiebureaus die je precies vertellen hoe het allemaal moet. Voor nazorg ga je gewoon naar de huisarts. Ik heb nooit een kraamhulp gemist. Mijn ouders kwamen maar wat graag voor een paar dagen helpen en mijn man had dat ook prima aangekund als zij dat niet hadden gewild. In het ziekenhuis vertelden ze me de noodzakelijke dingen die ik moest weten en waren er zelfs cursussen voor nieuwe ouders waarin gewoon de basisdingen werden uitgelegd.

Kortom: ook in het buitenland zijn zaken heus niet standaard slechter geregeld dan in Nederland. Ik heb regelmatig horror verhalen gehoord van vrouwen in Nederland wiens bevalling eeuwig duurde en die op hun knieën om pijnbestrijding moesten smeken en het dan nog niet kregen omdat het bijna over zou zijn. Dat vind ik nou barbaars. En dan heb ik het over een jaar of 10 geleden!! Ik hoop maar dat het nu wat beter is.

Heb 10 jaar in Spanje gewoond en ja daar bevallen de vrouwen in het ziekehuis,,meestal in een speciale kliniek,eigen kamer man/vrouw.vriend/vriendin mag ook mee,meestal 3 dagen,met of zonder ruggeprik bevallen,zwangerschapsverlof 3 mnd,dat mag de partner zijn of de vrouw zelf,dus niet zo slecht geregeld denk ik! In Mexico gaan alle vrouwen naar het ziekenhuis of nou zwerver bent of wat ook,alles gratis ook!