Ellen Blom
Ellen Blom is een van de mensen achter JuffrouwBlom.com. Juffrouw Blom is een 'digitale taaljuf.' Het bedrijf ontwikkelt en verkoopt software om Nederlands mee te leren.
Een groot gedeelte van de klanten woont (tijdelijk) in het buitenland en gebruikt de computerprogramma's om kinderen bij te laten blijven met Nederlands.
Meer informatie op: www.juffrouwblom.com. Juffrouw Blom werkt samen met Edufax, een organisatie voor internationale onderwijsbegeleiding.
Het is half elf 's avonds als ik aan dit stukje begin. Om kwart over zes was ik thuis uit mijn werk en maakte ik een zuurkoolschotel voor mijn drie zonen en mijzelf. Daarna stopte ik een wasje in de droger, hielp ik mijn oudste met zijn spreekbeurt en regelde het verjaarsfeestje van de middelste. Voor de expatvrouwen in Azië onder u: dat deed ik allemaal zelf.
Tot een half jaar geleden woonden we in Hong Kong en zag mijn leven er heel anders uit. Ik stond op, maakte mijn zonen wakker en terwijl de hulp de lunchtrommels vulde, genoten wij van het gezamenlijke ontbijt. Vervolgens bracht ik de jongens naar de schoolbus en ging ik aan de slag voor JuffrouwBlom.com; het bedrijf dat ik vanuit Hong Kong heb opgericht samen met een Nederlandse partner.
Tegen tien uur kwam onze hulp Gemma langs om te vragen wat ik wilde eten. Dan bladerden we door een van de Engelstalige kookboeken, wees ik iets aan en ging ze boodschappen doen. Daarna werkte ik door tot aan de lunch, dan zat mijn dag erop. Tijd voor leuke dingen: vriendinnen, massages, winkelen. Plannen hoefde nauwelijks. Er was toch altijd iemand thuis bij de kinderen.
Onechte wereld
Een leven waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen, zou je zeggen. Voor een deel was dat ook zo. Aan de andere kant ben ik nu gelukkiger dan toen. Ik had weliswaar leuk werk, maar ik miste de gezelligheid en inspiratie die 'echte' collega's je geven. Ik had wel collega's, maar die sliepen als ik bezig was. Als ik ze sprak, was dat via Skype of via e-mail en dat is toch anders.
In mijn rustige leven was ook meer dan voldoende tijd om te piekeren. Ik ben nog nooit zo vaak bij een dokter geweest als toen en ik ging dingen doen die ik nu doodzonde van mijn tijd vind. Eindeloos Twitteren, Facebooken en Wordfeuden, bijvoorbeeld. Ik sloot me aan bij een boekenclub en vlak voor we terugkeerden verloor ik mezelf een korte periode in het maken van kettingen en armbanden.
Ik denk dat het anders was geweest wanneer ik een 'echte' baan had gehad, met Chinese of op zijn minst internationale collega's. Het leven dat ik leidde, speelde zich grotendeels af in een onechte wereld, ver weg van het echte, Chinese leven. Als ik in de auto op de radio naar het lokale nieuws luisterde, realiseerde ik me ineens hoe weinig ik deel uitmaakte van de maatschappij.
Vijfde versnelling
Toen we afgelopen zomer naar Amsterdam terugkeerden sloeg de schrik me ineens om het hart. Kon ik het nog wel, leven in de vijfde versnelling? Ons derde kind was in Hong Kong geboren en was nog geen twee; een leeftijd waarop een extra paar handen (die van Gemma) geen overbodige luxe is. En zouden de andere twee wel te 'herprogrammeren' zijn tot behulpzame, zelfredzame jongens van acht en tien?
We kwamen terug in ons oude, vertrouwde huis. Omdat daar nooit een inwonende hulp was geweest, miste ik die ook niet. We hadden een mevrouw die iedere week een ochtend kwam poetsen. Net als vroeger bleek dat meer dan genoeg te zijn als je de lat qua reinheid niet al te hoog legt. De kinderen in de straat waren inmiddels tieners die graag wilden oppassen en de oudste twee konden nu zelf op de fiets naar school.
Een paar jaar niet koken bleek genoeg om weer een klein beetje zin in te krijgen in wat culinaire uitspattingen. Helaas ebde dit effect na twee weken langzaamaan weer weg en intussen zitten we weer op het niveau van stamppotten, pasta en nasi. Maar daar kun je ook prima op leven.
Prima te doen
Sinds een paar maanden ben ik ook weer fulltime aan het werk. Maar vlak voordat ik aan de slag zou gaan, kreeg ik ineens de zenuwen. De puzzel van oppassen en naschoolse activiteiten, de ingewikkelde haal- en brengschema's, het leek onmogelijk ingewikkeld. Het feit dat mijn leven er precies zo uit had gezien voordat we naar Hong Kong waren vertrokken, stelde me maar ten dele gerust.
Na een paar maanden zeg ik: het is inderdaad een hoop geregel, maar (meestal) prima te doen. Om een lang verhaal kort te maken: terugkeren naar Nederland was voor mij veel makkelijker dan vertrekken naar Hong Kong. Mijn nieuwe werk is leuk en geeft me veel voldoening. Ondanks dat ik twee uur minder slaap dan dat ik een half jaar geleden deed, voel ik me fitter dan ooit.
Mijn Hong Kong vriendinnen vragen nog wel eens wat ik mis en dat is eigenlijk weinig. Een paar van de leuke mensen die ik er heb leren kennen, de massages op iedere straathoek en het feit dat je dankzij de hulp in huis 's middags kunt besluiten dat je 's avonds iets leuks wilt gaan doen. Dat is alles.
Expatvrouw
Wat ik eigenlijk al wist voordat we vertrokken, is dat ik niet in de wieg ben gelegd als expatvrouw. Maar ondanks dat het Hong Kong avontuur voor mij niet alleen maar rozengeur en maneschijn was, kijk ik er toch met een goed gevoel op terug. Ik ben mezelf tegengekomen, maar heb desondanks veel mooie herinneringen aan de afgelopen jaren.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Als expat ga je voor een bepaalde tijd weg en meestal is dat voor werk.
Immigratie is je eigen vestigen in een ander land voor onbepaalde tijd en het maakt niet uit of dat voor werk, familie of gewoon geluk zoeken is. heb ik het goed?
Zelf heb ik bijna 10 Jaar in Z.O. Azie gewoont maar heb in het midden oosten gewerkt en nu al 2.5 jaar in Centraal Amerika waar ik bezig ben met een eigen bedrijf.
Terug naar Nederland? Nee denk het niet.
Afgelopen jaar was ik in Nederland voor vakantie en naar een paar weken was ik blij dat ik weer op het toestel zat terug naar huis maar wel leuk om een beetje buitenlander te zijn in je eigen geboorte land.
Ik zeg maar zo, je kan het of je kan het niet voor een lange tijd buiten Nederland verblijven.
Fijn om al die positieve (en negatieve) reacties te lezen...
Wij wonen nu al 12 jaar in Mexico en geen HAAR op mijn hoofd (ik heb er niet veel meer , hoor !) dat er aan denkt om terug naar Nederland of Vlaanderen te gaan wonen. Ik voel me hier als een visje in het water, ondanks de vele cultuurverschillen, maar daar WEN je wel aan...Ik vind het alleen verdacht dat er vanuit officiële instanties zoveel publiciteit wordt gemaakt om...''terug te keren naar het vaderland...'' Om de Staatsschuld mee helpen af te betalen ? De politieke porverteerders in Nederland moeten
nou maar eens stevig de broeksrien aanhalen , vind ik....!
Leuk om Ellen's verhaal te lezen. Wel een beetje jammer van de zure reacties. Open discussie betekent niet anderen afkraken lijkt me. Ik verblijf al 7 jaar in Nieuw Zeeland en ben meegegaan met mijn man. We zijn maar 2 keer teruggegaan op vakantie naar Nederland..en de laatste keer daarvan was heel recent. Ik mis Nederland, vrienden en familie, nog elke dag. Mijn man is helaas geen expat, anders kwam ik jaarlijks terug. Met 3 kinderen redden we dat helaas niet. Ik denk dat ik Nederland pas echt ging waarderen toen ik er niet meer woonde. NZ kent bijvoorbeeld geen kraamhulp na een bevalling, geen vakantiegeld, 20 vrije dagen (en dus geen dag meer) met aftrek van ziektedagen, flinke lasten en lage salarissen. Het hoogste percentage huiselijke kindermishandeling van alle 'westerse' landen etc. Ja, het is prachtig...maar ook maar gewoon een land. Zelf kom ik terug naar Nederland tussen nu en 2 jaar en hoop ik weer in de HRM te kunnen werken. Onze oudste moet dan naar de middelbare school, en ik vind een overstap daarna voor haar niet eerlijk.
Dit is meer een algemene vraag, geen kritiek op dit artikel!
Waarom is het dat mensen naar Azie (ook naar andere delen van de wereld) verhuizen en meteen een hulp in huis nemen? Ik heb geen kritiek op de mensen die het doen hoor! Maar wij hebben nooit hulp in huis gehad hier (wonen nu 7 jaar hier) omdat we daar geen behoefte aan hebben. Niemand verplicht je om een hulp in huis te hebben maar het is alsof mensen voelen dat het moet, dat je niet zonder kan. We werken allebei de meeste tijd en ja ons huis met kinderen is niet altijd netjes maar dat zou hetzelfde zijn als we in NL zouden wonen. Ik ben gewoon nieuwsgierig waarom men over het algemeen in het buitenland een hulp neemt maar in Nederland geen had.
Ik denk dat een hulp in huis in Nederland, de zogenaamde witte werkster (wordt mee bedoeld een verzekerde werkster volgens het belastingregime), gewoon te duur is, in tegenstelling tot de hulp in huis in het buitenland buiten Europa. Hier is het heel gewoon dat je je huis een keer in de maand of elke week laat schoonmaken door een werkster. Niemand die aan belastingen denkt. Niettemin doen wij het hele huishoudelijke gebeuren nog zelf en samen, voornamelijk om in beweging te blijven en ikzelf houd van koken. Iemand die niet van strijken houdt, spaart een aantal overhemden op bij voorbeeld en brengt ze naar de stomerij of wasserij om te laten strijken. In deze nog servicegerichte economie zijn deze dingen geen luxe en dus betaalbaar. Verder kun je je afvragen of er in Nederland nog mensen te vinden zijn die als huishoudster aan de slag willen ??
Apart om te lezen dat de lompe opmerkingen komen van
Mensen die in Nederland wonen en niet de ervaring hebben
van in het buitenland wonen en werken. Haar verhaal is haar belevenis en haar waarheid
wie zijn wij dan om daar over te oordelen. Ik wens je veel succes en plezier in NL. PS hee Chantal leuk je hier ook te zien :-)
Je hoeft als je als expat in het buitenland natuurlijk helemaal niet mee te doen aan de expatcultuur....
Ik ben middels zelf ook weer terug in Nederland, ook sinds het voorjaar. Bij mij is het nog wel even wennen.. Ik was overigens ook geen expat maar ik mis wel de luxe van de hulp in huis plus ik mis de hectiek dat je in India veel zie. Het is hier in Nederland rustig, te rustig zelfs. Maar over een paar weken roep ik vast wel weer anders :-)
Ha Ellen! Fijn dat je weer gelukkig terug bent. Ik moest zelf na HongKong wel weer even wennen aan de Hollandse (negatieve) lompheid, maar kijk inmiddels nergens meer van op ;-) Leuk stuk :-) Take care!
Helemaal mee eens! Ben momenteel zonder echt werk. Ik feud en FB me nu ook helemaal rot. Gelukkig heb ik per augustus waarschijnlijk een fulltime baan, en hier in de USA maak je wel meteen deel uit van de maatschappij in tegenstelling tot in het Middenoosten waar ik ook heb gewoond. Dus dan wordt mijn leven weer normaal;)
Helemaal mee eens! Ben momenteel zonder echt werk. Ik feud en FB me nu ook helemaal rot. Gelukkig heb ik per augustus waarschijnlijk een fulltime baan, en hier in de USA maak je wel meteen deel uit van de maatschappij in tegenstelling tot in het Middenoosten waar ik ook heb gewoond. Dus dan wordt mijn leven weer normaal;)
Wat jammer van de eerste twee negatieve reacties.
Ik herken veel van wat Ellen schrijft. Het leven in een artificiële wereld. Waarin alleen mensen wonen met een prima baan (ontslagen? terug naar NL), prima relatie (relatieproblemen? terug naar NL) en goede gezondheid (ernstig ziek? terug naar NL). Je druk maken om en met niks.
Maar ook de luxe, de rijkdom van het leren kennen van een andere cultuur. Geloof me, ook al ben je geen onderdeel van "het echte Chinese leven" geweest, je zult toch altijd op een andere manier naar hun en onze wereld kijken. Ik beschouwde mezelf ook niet als een typische expatvrouw, maar hè... wie doet dat eigenlijk wel? Het zijn (iig in HK) een groep (meestal) hoog-opgeleide vrouwen bij elkaar en de een gaat nu eenmaal wat eerder 'mutsen' dan de ander.
Fijn dat je met een goed gevoel terug kijkt. Ik merk wel hoe langer ik weg ben, des te meer het gaat kriebelen om weer weg te gaan. En wat dat gevoel veroorzaakt?
De spanning om weer wat nieuws te beleven (voor mij waren de eerste paar jaar NL ook weer spannend genoeg), de tijd voor elkaar als gezin (tja, nog lang geen burn-out mvr. van Leeuwen maar je wordt hier nou eenmaal veel meer geleefd) en de rijkdom van andere culturen...
Veel succes en plezier weer in NL!
Ik bedoelde de tweede en derde reactie...
Wat goed om te horen dat je het weer naar je zin hebt in Nederland. Ik heb,samen met mijn nu 14 jarige dochter,3 jaar in Marokko gewoond. Maar omdat de nichtjes waar we veel mee optrokken gingen verhuizen naar Belgie,wilde mijn dochter weer terug naar Nederland. We wonen nu weer bijna 1 jaar hier in Nederland,en ik zou hier zo weer weg willen,echt waar!!!! Ik voel me zo in de steek gelaten hier,je komt ten eerste al niet aan een goedkoop huurhuis,en urgentie is helemaal niet aan de orde. Dus huur ik nu van een particulier een appartementje met 1 slaapkamer. Ik sta bij verschillende woningbouwverenigingen ingeschreven,maar ja,lange wachtlijsten he. Ik voelde me in Marokko veel meer mens,hier voel ik me echt een nummer!!!
Ik zou juichen als ik weg kon uit dit nare kikkerlandje en terug kon keren naar of mn geboorteland of een andere stek.. ZALIG om ergens totaal opnieuw alles te mogen ontdekken, heb dit al eerder meegemaakt en 3.5 jr op Sri Lanka mogen wonen, dus ik begrijp niet waarom je weg gaat als het zo moeilijk is om ergens anders opnieuw te mogen beginnen... idd, Ga dan niet, en blijf zitten waar je zit.
Helaas heeft deze expat vrouw veel kansen laten liggen en had haar tijd wellicht nuttiger kunnen invullen. Juist in verre buitenlanden zonder de mogelijkheid voor een betaalde baan, moet je zelf mogelijkheden lokaal creeren en zijn er veel mogelijkheden om lokaal vrijwilligerswerk te doen. Ook in Hong Kong. En zoals andere RNW artikelen getuigen. Jammer. Of ishet misschien een promotie voor het bedrijf van juf blom?
Kan me helemaal vinden in je reaktie. Heb 10 jaar in Z.O. Azie gewoond en nu in Afrika en er is zo veel vrijwilligerswerk te doen, dan leer je inderdaad het land goed kennen en dat is een verrijking van je blikveld. Er zijn tal van manieren om je in je gastland nuttig te maken.
Wat een zeur muts !!! blijf lekker in Nederland voortaan. doe lekker alles zelf! Leg de lat vooral niet te hoog want dan heb je straks nog een burn out!!!
Sorry hoor, maar dit gescheld snap ik echt niet! Iedereen verteld hier een eigen, persoonlijk verhaal. Ik vind het verhaal eerlijk, maar herken er niet zo heel veel in, maar dat is toch geen reden om zo op elkaar te gaan katten :-(
Inderdaad, het is een persoonlijk verhaal van iemand. Iedereen beleeft zijn expat ervaringen anders. Ik herken sommige dingen wel, ik heb 3,5 jaar in Gabon gewoond, en andere niet. Het lijkt soms wel of expat ervaringen altijd vreselijk positief moeten zijn terwijl dat echt niet altijd het geval is. Als je uitspreekt dat je het misschien niet zo leuk vond of dat er minder leuke kanten aan zaten roept iedereen gelijk dat je dan niet al je kansen hebt benut als expat. En dat is heel makkelijk kritiek geven zo voor je beeldscherm. Iedere ervaring heeft zijn schaduwzijde en deze mevrouw spreek die uit.
Je kunt ook respect hebben voor elkaars ervaringen in plaats van iemand uitmaken voor zeurkous en muts. Is dat wellicht die Nederlandse lompheid?
Tja, dit is inderdaad een voorbeeld van Nederlandse lomp- en domheid.
Ik ben ook net terug in Nederland en dit soort 'omgaan met elkaar', nee dat heb ik niet gemist. Jammer, want andere landen, zoals bijvoorbeeld Canada, laten zien dat je ook beschaafd met elkaar kunt communiceren en zo elkaar in de waarde kunt laten.
Helemaal mee eens!
Misschien is het anders voor expat vrouwen dan emigratie vrouwen, maar daar waar je zo trots op bent dat je het zelf doet, dat doen wij ook. Misschien wel meer dan in Nederland. Eigen brood bakken, zelf pindakaas maken, af en toe Snert, omdat het kan. Ik snap niet zo dat dat moeilijk is of raar, vasthouden aan die Nederlandse dingen die leuk zijn. Haring en Paling zijn hier natuurlijk niet te eten en voor een goede kookworst moet je juist de Duitse winkeltjes weten te vinden, maar voor de rest, kom op, het is geen Nederland, omarm de verschillen en maak ervan wat kan, niet wat je mist. Trouwens, als je al die dingen zelf blijft doen heb je er ook meer plezier van als je het kan delen met compleet andere mensen. Wat is er nou mooier dan mensen uit India die erwtensoep bij je komen eten, of je eerste shock dat er in black pudding geen melkproduct zit. De wereld is gelukkig groot en mooi genoeg dat je best kan vasthouden aan je afkomst, maar te klein om het te idealiseren. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet denk 'WTF?', zeker in een multiculturele stad als Sydney, maar er gaat ook geen dag voirbij dat ik na de 'WTF?' denk 'eigenlijk best logisch, als je weet waar her vandaan komt'
Nieuwe reactie inzenden