Ze kwamen voor haar opvallende kleding, haar glimlach en de koffie. Suzy's, het koffiehuis van Suzy van der Kwast, was 23 jaar lang een instituut in Wellington. 'Ik ben Nieuw-Zeeland heel dankbaar.'

Het is aan Suzy (73) nog goed te zien dat ze houdt van wat ze in het Engels noemen 'the finer things in life'. Ze rijdt nog steeds in haar witte Mercedes door de stad, ze draagt leuke hoedjes, grote zonnebrillen en heeft perfect gelakte nagels. Tegenwoordig drinkt ze bij andere koffiehuizen haar kopjes koffie. Of liever nog: een glaasje champagne.

Exotisch
Diezelfde klasse wilde ze uitstralen met Suzy's, het koffiehuis dat ze in 1964 begon in Willis Street, een van de drukste straten van Wellington. Het interieur was modern, strak en vol felle kleuren. Het deed exotisch aan voor de meeste Nieuw-Zeelanders. Er was een vitrine met cake, gebak en andere etenswaar waar je uit kon kiezen. Suzy's eigen grammofoon speelde jazz en rock 'n' roll.

Het koffiehuis was zo klein dat de meeste bezoekers bij 'vreemden' aan tafel moesten zitten. Suzy moedigde dat ook aan. 'De huur van het pand was zo hoog, dat ik een goede doorstroom moest hebben. Je kon niet een uur blijven zitten op een kopje koffie.' Zo raakten mensen ook met elkaar in gesprek: 'Sommigen van mijn klanten zijn later met elkaar getrouwd.'

Twiggy
Ook Suzy zelf was een ware attractie. Lang, blond en slank, hulde ze zich in de laatste mode. Ze droeg minirokken en kleine jurkjes, laag uitgesneden topjes of een bloot middenrif boven een hoge broek. 'Ik vond het leuk om mensen te shockeren met mijn kleding. De vraag bij veel gasten die naar mijn zaak kwamen, was: wat zou ze nu weer aan hebben? Ook onze serveersters zagen er altijd leuk uit.'

Aanvankelijk vonden de Nieuw-Zeelanders Suzy maar mager. 'Hadden ze geen eten in Holland?, vroegen ze dan. Heb je in de oorlog in een kamp gezeten? Niets van dat alles, zo was ik gewoon gebouwd. Gelukkig had ik de tijdgeest mee. Het magere model Twiggy was populair.'

Appeltaart
Suzy bleef altijd 'die Nederlandse' in de stad. 'Ik was er ook trots op. Ik bakte Nederlandse appeltaart met slagroom en serveerde het als Dutch apple cake. Die was heel populair in de zaak.' Pas vorig jaar, op haar 72ste, heeft Suzy ook de Nieuw-Zeelandse nationaliteit aangenomen.

'Het was een symbolische stap. Ik woon nu al zo lang in Nieuw-Zeeland en in Wellington, en ik hou van mijn stad. Ik ben het land heel dankbaar voor alles wat ik heb kunnen doen. Het was een mooie ceremonie. De burgemeester van Wellington, die me de eed afnam, kende me van Suzy's. Ze kwam er als kind met haar ouders.'

Vijf pond
Suzy werd geboren als Suze Bekhuis, als tiende kind in een familie in het Twentse Ootmarsum. Haar vader en moeder werkten heel hard voor hun gezin en overleden al jong. Als kind al besloot Suzy dat dit niet het leven was dat zij wilde. In 1959 vertrok ze naar Nieuw-Zeeland, met vijf pond op zak.

Het emigratiekantoor stuurde haar naar Invercargill, op het zuidelijkste puntje van het Zuidereiland. Ze werd serveerster, maar haar eerste salarisstrookje wilde ze uit woede verscheuren.'Zeven pond vijftig per week was gewoon te weinig. Mijn huur was al zes!' Ze eiste 14 pond en kreeg dat ook. Na negen maanden kocht ze een grote BMW. 'Ik vond het leuk om een entree te maken als ik ergens aankwam.'

Cultuurverschil
Al snel ging ze terug naar Wellington om daar haar eerste eigen cafe beginnen: The Windmill. Dat werd verkocht en in 1964 opende ze Suzy's in een voormalige babykledingwinkel op Willis Street, in het hart van de stad. 'We hadden veel aanloop van winkelend publiek, zakenmensen, uitgaanspubliek, van alles. De zaak zat vol van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.'

In 1967 trouwde Suzy. Niet met een Nieuw-Zeelander, maar met Ton van der Kwast, die haar hielp met Suzy's als aannemer en kok. 'Ik had wel eens een aanzoek gekregen van een rijke Nieuw-Zeelandse klant. Nee dank je, zei ik, ik verdien mijn eigen geld. Ik had ook nooit tijd om lang te praten. Ik moest door, dat zat eringebakken. Het cultuurverschil zou ook te groot zijn geweest. Je deelt niet dezelfde jeugd.'

Aardbevingsbestendig
Suzy en Tom werkten hard. Ze kochten het pand van Suzy's, maar ook een huis in Blenheim op het Zuidereiland, eentje in Australië - waar hun zoon was gaan wonen - en een historisch pand in Ootmarsum. Maar in 1987 kwam er een einde aan Suzy's.

De gemeente merkte het pand aan als 'niet-aardbevingsbestendig'. Een dure verbouwing wachtte, en het was recessie in Nieuw-Zeeland. Bovendien was Suzy eigenlijk wel klaar met het koffiehuis. Samen met haar man begon ze een groot restaurant elders in de stad: Oriental Thai. Ook die zaak zou lopen als een trein.

Starbucks
Anno 2011 kijkt Suzy terug op een geslaagd leven als zakenvrouw en is ze nog steeds een bekend figuur. De huizen in Ootmarsum en Australië zijn een paar jaar geleden weer verkocht. Vanuit haar herenhuis ziet ze de blauwe baai van Wellington met zijn zeilbootjes en eilandjes. En op de salontafel ligt het boek 'Suzy's: A Coffee House History', dat Susette Goldsmith vorig jaar over haar publiceerde.

Op de plek van Suzy's zit vandaag de dag ironisch genoeg een Starbucks. Suzy haalt er haar neus niet voor op. 'Leuk dat de koffiecultuur weer helemaal terug is. Ze maken ook allerlei varianten die wij niet hadden. Barista is een gerenommeerd vak.' Toch zal je haar zelf niet in de Starbucks vinden. 'Ik houd van een zaak met een eigen stijl.'