Susanne van Lieshout verhuisde in 1998 naar Mozambique en is vervolgens via Zimbabwe, Trinidad, Marokko, Sri Lanka en Belize in Madagascar beland, waar ze sinds juni 2010 met haar man Michel en dochter Soleine (5) woont. Michel werkt voor Madagascar National Parks terwijl Susanne druk is met het opbouwen van haar zoveelste nieuwe leventje en het vinden van werk. Ze blogt wekelijks over haar belevenisen op dit bijzondere eiland.

Waar gaan we deze keer heen?
’t Is slechts drie maanden geleden dat ik in Albert Heijn stond bij een lopende band vol boodschappen, zonder een cent op zak en met een pinpas code die maar niet te binnen wilde schieten - na ‘m anderhalf jaar in Belize niet gebruikt te hebben – toen mijn telefoon ging. Michel die me enthousiast vroeg wat ik van Madagascar vond. Wat?  ‘Daar vind ik helemaal niks van’, riep ik gestressd uit, ‘ maar weet jij mijn pincode?’  Een week daarvoor, terwijl ik door Ikea liep, vroeg hij of ik zin had naar East Timor te gaan. Tja wat zeg je daar op? Tuurlijk schat. Zo waren we al een tijdje op zoek naar nieuw werk.

De halve wereld op één eiland
Nog voor vertrek vond ik bij mijn moeder een oud boek, getiteld: ‘Jambo’, van ene Dr Strandberg die in 1956 een zwerftocht door Afrika maakte. Over Madagascar schrijft hij: Op Madagascar is men niet in Afrika – het is een werelddeel op zich, even groot als Frankrijk en de Benelux samen, en binnen zijn grenzen vindt men een keurcollectie van landschapvormen en klimaten. De woestijnen van de Sahara, de steppen van Centraal Afrika, de rijstvelden van het verre oosten, de golvende wijnbergen van Auvergne en de door donkere naaldbomen omringde alpenmeren van het Schwarzwald.

Voeg daar het unieke natuurschoon van Madagascar zelf aan toe – 80 procent van de flora en fauna komt alleen op Madagascar voor - en voilà, we hebben de halve wereld op één eiland. Wow, en dit mogen wij allemaal gaan ontdekken, want Michel gaat werken voor Madagascar National Parks, de instantie die de natuurparken beheert. Het betreft een project gefinancierd door een Duitse bank en uitgevoerd door een Duits bureau.

In Antananarivo...
Inmiddels zijn we sinds een paar weken in de hoofdstad Antananarivo of wel Tana. Mijn eerste indrukken van Tana laten zich niet in één zin beschrijven. Aan de ene kant vind ik deze heuvelachtige stad westers overkomen, met rode bakstenen gebouwen, talloze restaurantjes en overal Citroëns en Renaults. Terwijl ik het ook ‘derde wereld’ vind. Waar je ook kijkt, zie je mensen met manden op hun hoofd en de smalle straten zijn omzoomd met marktstalletjes waar de worsten buiten bungelen, waar vrouwen mini-stapeltjes tomaten verkopen, of tweedehands kleding. Ook zie ik, helaas, veel stoffige kinderen met snottebellen en blote voeten, een beeld dat nooit zal wennen. De mensen, de Malgasy, zijn niet echt Afrikaans, noch Aziatisch maar een mix van beide. Een mooie mix, vind ik.

Doorgewinterd
Van de onrusten van verleden jaar, toen de vorige president werd afgezet, is niet veel meer te merken dan een paar klagende restauranthouders, een uitgebrande supermarkt en de evacuatieverhalen van een paar Amerikanen. We nemen onze intrek in een tochtig appartement dat onze voorganger huurde, maar verder moeten we alles zelf ondernemen.

Onze eerste aankoop? Een groot, warm, paars dekbed, want het is hartstikke koud in het winterse, hooggelegen Tana. Verder moeten we een werkvergunning regelen (zucht), een auto aanschaffen, een huis huren, een school voor Soleine regelen, nieuwe vrienden maken, onze container uit Belize inklaren, werk voor mij vinden en meubels en electrische apparatuur kopen.

Dat is het ‘lot’ van een internationale consultant; grote keuzevrijheid om te gaan wonen waar we willen – dus niet in Haïti of Angola – maar verder alles zelf moeten doen. Als doorgewinterde expat, inmiddels in mijn zevende land, ben ik na drie weken al best ver: we hebben een zonnig huis gevonden en we zijn trotse eigenaar van een oude Toyota Landcruiser die ik met zweet in m’n handen over de small weggetjes stuur, biddend dat ik niemand van z’n sokken rijd. Er is maar één Engelstalig school in Tana, de American School of Antananarivo en die hervat eind Augustus. Onze container dobbert nog ergens op de oceaan. 

Ik ga me nu richten op de leukere zaken van het installeren: mooie meubels kopen op de Tana Antique markt, mijn blog opzetten en de taal een beetje leren. Ik kan al tot tien tellen in het Malgasy, de taal die ondanks dat ze maar 21 letters van alfabet gebruikt, de meest lange namen en woorden kent die je ooit gezien hebt. Het nieuwe vriendinnetje van Soleine heet bijvoorbeeld Fanomenzantsoa Ranaivozanany...Die noemen we natuurlijk gewoon Fani.

Madagscar 3
Gisteren hebben we onze eerste lemurs gezien. Zo grappig! Er is een Lemur park niet ver van de stad. De gids vertelde hoe de film Madagacar het tourisme heeft bevorderd. Maar nu niet meer. Moeten we echt tot 2012 wachten, wanneer Madagascar 3 uitkomt, tot het weer aantrekt? Ik hoop het niet, dus hierbij mijn oproep: mensen, komt allen naar dit bijzondere eiland!

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine