Een afrikaanse platteland bewoner had de volgende routine voor zijn gasten: De eerste dag geef je ze het beste wat je hebt. De tweede dag geef je ze een een spade om mee te werken in je akker......

Leuk om al die verhalen te lezen en zo herkenbaar. Wij hebben zowel goede als minder goede ervaringen met gasten uit nederland. Door schade en schande hebben ook wij afspraken met mensen moeten maken. Wij wonen nu eenmaal hier en kunnen ons leven niet aanpassen aan bezoekers. Als wij naar Nederland gaan passen wij ons ook aan aan de mensen die daar wonen. Dit weerhoudt ons niet van het ontvangen van bezoek want het is en blijft toch altijd gezellig.

Ooh wat heb ik gelachen ommsommige reacties.ik bezoek zelf vrienden in het buitenland maar gedraag me heel keurig alsof ik onzichtbaar ben,poets het hele huis,kook lekker en geniet heerlijk van de omgevng.

Wat misschien wel een tip is is om huizenruil te doen,zo hoef je niemand lastig te vallen als je weer eens in nederland bent.voor ons werkt dat perfect..

heerlijk die reacties op een regenachtige zondagmorgen te lezen.
Door een scheiding,jaren geleden zijn automatisch zogenaamde "vrienden en
familieleden" afgevallen.Wij treuren erniet om.
Ik woon 35 jaar in het buitenland, div.landen,en er zijn 2 oude schoolvrienden overgebleven en als ze komen blijven niet langer als 3-4 dagen.Ben zelfstandig en ze helpen mee, ik wil ze altijd betalen dat wordt
niet aangenommen, dus een restaurantbezoek gaat er altijd in en iedereen
is/was tevreden.
Gaan wij naar Ned. bezoeken wij ze niet altid, gaan zij naar Diutsland
bezoeken zij ons ook niet altijd.Maar een keer per jaar is het raak.
Nu dit jaar wilde een van deze vrienden met een woonwagen kommen, dit wilde
hij al 5 jaar geleden,als grap,zei ik toen dat gaat niet want op mijn werk
wordt ik altijd gepest vanwegen "die Holländer mit dem Wohnwagen" Ze kwamen dus niet.Lang van tevoren besproken kwamen zij met 2 honden en een
grote voortent en met de woorden, we blijven 1 week, we gaan verder naar
skandinavien.
Het werden 3 weken!Om de dag kookten zij(in onze keuken)wij werken allebei.
Hij hielp op mijn werk,wij nodigden elkaar uit s`avonds uiteten tegaan.
Ons grondstuk was schoon, ze deed de was, wc was schoon. Maar iedereen kon
zijn eigen gang gaan.Mijn vraag wanneer gang jullie naar schweden werd
geelimeert met de woorden, daar is het slecht weer.
Kortom zo kan het ook gaan.Na al die korte nachten waren we toch heel blij
dat ze gingen.We kregen na hun vakantie hier een lieve kaart met dank
voor de gastvrije en luxe vakantie

Claire,
dit is zo Typisch HOLlands. Zo herkenbaar.
Wij waren nog niet eens "aangekomen" of ja hoor op de mail: wij komen.
Wat nou wij komen? In geen 30 jaar ooit op bezoek in Nederland en dan komen we ineens?
En dan hebben we het over rechtstreekse familie!
Uiteraard hebben we dan nog de "vrienden" die dan zitten te vissen of de "vrienden" waar je gelijk nooooit meer iets van hoort.
Het was dan ook gelijk een nachtmerrie. Daar je meteen gedwongen wordt om maatregelen te nemen om je privé te beschermen.
En tevens een mail terug, dat wij geen hotel zijn. En dan ben je gelijk je familie kwijt, bravo!
Er word hier stevig over gesproken hoe we dat doen, want uiteraard zijn er uitzonderingen.
Ook dat het goed gaat. want niet iedereen is zo gestoord.
Wel zetten we regels neer. Zo als geen hotel! Daar is de koelkast.
Deels ben ik dat vanwege het opbouwen van mijn werk wel verplicht om gasten in huis te hebben, enkel dat kies ik zelf wie er in komt er wie niet.
Dat zijn dan ook gelijk, je gelooft het niet met name, geen Nederlanders!
Weten zich wel te gedragen!
Moet je na gaan, we wonen pas 7 maanden in Portugal.
Je loopt je sloffen uit je lijf om alles in orde te krijgen, voor Nederland ben je "afval" geworden en bent bezig met je werk en met een huis te kopen. Komt uit een totaal gekkenhuis en hebt dus ook nog te maken met stress, afbouwend en op een andere manier de overgang naar je nieuwe thuisland. En daar ben je dan gerust nog wat jaren mee bezig.
En dan krijg je dat!
Nou, ik kan je verzekeren dat het één van de redenen is dat ik knettergek van Nederland werd (al ruim 40 jaar) en heel blij ben met dat ik daar niet meer woon.
Ik kom rond van wat geld en liever dat, dan blijven en helemaal gek worden en nog meer ellende.
Er is geen enkele illusie dat het er ergens een land is wat paradijs is.
En daar heeft iedereen het maar mee te doen.
Enkel het is van de zotten dat mensen zich in eens "koning te rijk" gaan voelen als ze weten dat je in het buitenland woont en maar doen wat zij willen.
Of dat je afval bent geworden.
Leer je vrienden en familie kennen? Ga emigreren. ;-)
En degene die je met plezier zou willen laten komen, omdat je weet dat het hun goed zal doen, kunnen niet of moeten sparen!

Ja, het is triest.
En zo kunnen we weer stellen: mensen zijn betrekkelijk.
Ik heb met plezier je stukje gelezen.

Ik heb je bericht over je ervaringen met je nederlandse bezoek met alle reacties (inmiddels al 10 sites) geprint en in een ordner ingebonden. Deze komt nu als vakantielectuur op onze logeerkamer te liggen. Denk je het zal helpen? Trouwens, is het niet eens een slecht idee over dit thema een boek te schrijven. Wij hebben al zoveel meegemaakt dat we alleen over onze ervaringen een driebander schrijven kunnen.

Zeer herkenbaar, maar ook van de andere kant. "Wij komen niet naar Australie want dat is te ver en te duur voor 2 weken.... want we gaan niet langer op vakantie dan 2 weken." Maar of ik wel even naar Nederland wil komen voor een trouwerij. Door de gehele 'pressure' van familie en vrienden ben ik na 5 jaar niet slecht verdienen nog steeds kompleet blut om maar gezellig op bezoek te gaan en bezoek te ontvangen, je neemt tocg dagen vrij, extra onbetaald verlof en ja een weekendje Sydney is toch 'leuk'. Voorlopig geen bezoek naar NL, en geen bezoek hier (behalve directe familie) ik ben er klaar mee!!!!!!!!!!

Al lezende herken ik de situatie.
Ook bij de reacties moet ik herhaaldelijk lachen, o ja, zoiets hadden we ook eens.
Sinds we onze gastenkamers verhuren voor 450 eoros per week, blijven de vrienden/gasten uit NL weg.
Behalve diegenen die wij uitnodigen.
Achteraf gezien ben ik gek geweest, ik ben zelfs wel eens een week gaan kamperen met mijn dochter om de gasten te ontvluchten.
Mijn man is erg gastvrij, kon nooit iemand iets weigeren.
De kunst is toch om gastvrij te blijven en tegelijkertijd misbruik te voorkomen.

Nu lees ik hier al die reacties, frons ik mijn wenkbrauwen... en ik moet eerlijk zeggen "nooit problemen mee gehad"... maar ja ik krijg dan ook geen Nederlanders op bezoek. Meestal Turken en Belgen die gastvrijheid op een juiste manier weten te waarderen.
Groetjes.

Herkenbaar hoor Claire. Sommige gasten verwachten gewoon een verzorgde vakantie. Anderen gaan hun eigen gang (gelukkig). Mijn vader kwam over met zijn vrouw toen ons eerste kindje was geboren in Maleisie. Mijn hulp kwam niet opdagen en na 3 dagen heb ik ze in een taxi gezet naar Penang omdat ik het niet langer vol kon houden. Borstvoeding. Bere groot huis schoon houde, hormonen nog lang niet op hun plaats, en zij maar zitten en afwachten. Het enige wat stiefmoeder deed was haar eigen wc pot schoonhouden.Ik heb er nog een postnatale depressie van.

Zo Claire,

dat heeft flink wat losgemaakt!

Ons huis is te klein om kennissen te laten overnachten. het emeste bezoek dat we krijgen verblijft gewoon in hotels en op een hoge uitzondering na, slaapt er niemand bij ons thuis, alleen (relatief zeldzaam) Thais bezoek en die passen zich naadloos aan! Zelfs de ouders van mij zitten een huisje op loopafstand van ons.

Door mijn werk heb ik niet de hele dag tijd om met het bezoek bezig te zijn, dus meetsal is het alleen s'avonds iets afspreken en samen eten. Met betalen eigenlijk nooit porblemen gehad. Als ik overdag tijd maken we graag een tochtje met onze auto en iedereen wordt ingeladen en dat viden we ook leuk om te doen.

Dit jaar komen voor het eerst in 12 jaar tijd 3 stuks oude bekenden en vrienden op bezoek in Augusts, en ik zit in korea voor werk! Met een beetje mazzel zie ik er een, heeeeel mischien twee. Nooit een probleem geweest over accommodatie, dat was meteen duidelijk dat wij geen plek hebben!

Goed artikel Claire, jammer dat het zo gelopen is voor je.

Zoveel zielen zoveel vreugde.....of niet!Na een expatleven van 13 jaar in 4 verschillende landen, heb ik heel wat "vakantie ervaringen" te delen.Ik heb niet alle commentaar gelezen, maar laat iedereen in zijn waarde! Wij hebben al die jaren redelijk veel bezoek gehad voor kortere ( 1 week) en langere tijd ( 8 weken). Wel VAN-TE-VOREN dingen duidelijk gemaakt over eten/drinken/boodschappen/uitjes/schoonmaak....ja, wij hadden inderdaad ook personeel , maar dat moet wel betaald worden, ook als ze meer werk moeten doen dan normaal!Nu sinds kort gepensioneerd in Maleisie, hebben dus meer tijd voor "vakantiegangers" maar de afspraken blijven hetzelfde en NIEMAND heeft daar ooit bezwaren tegen gemaakt! Dus: VOORAF dingen afspreken is denk ik de oplossing!

Deur op slot, niemand uitnodigen, van je huis een eiland en van jezelf een kluizenaar maken en chagrijnig verder leven. Heremetijd,dit noemen ze bij ons thuis een luxe-probleem.Ik ken persoonlijk geen expat die geen personeel heeft, buiten dat, je kunt ook op een normale manier voorwarden stelen. Bij jou WIL ik niet eens te gast zijn, bah.

Onze ervaring is dat de beste gasten diegenen zijn die lekker hun eigen gang gaan, aanbieden te delen in kosten of zelf dingen betalen en je niet al te veel belasten met 'wat gaan we vandaag doen?' Deze gasten (meestal de goede vrienden, die dat ook altijd blijven) mogen altijd langs komen. Deze gasten begrijpen ook dat er nog gewerkt moet worden en dat er niet altijd klaar gestaan kan worden.
Helaas gaat het maar al te vaak zoals hierboven al uitoering werd verhaald. Onze ervaring is dat je het best duideljk kunt zijn, alhoewel dat met familie soms lastig is. Ook willen we geen lange logeerpartijen. Een week is meer dan genoeg, 3 dagen precies goed (net als de houdbaarheid van die eerder genoemde vis). En ook niet te veel achter elkaar. Het is fijn als er wat 'bijkom' tijd tussen zit.
Een 'gastenhuis' is natuurlijk ideaal, lijkt me normaal dat er voor de werkster wordt betaald.

Onze ervaring is dat de beste gasten diegenen zijn die lekker hun eigen gang gaan, aanbieden te delen in kosten of zelf dingen betalen en je niet al te veel belasten met 'wat gaan we vandaag doen?' Deze gasten (meestal de goede vrienden, die dat ook altijd blijven) mogen altijd langs komen. Deze gasten begrijpen ook dat er nog gewerkt moet worden en dat er niet altijd klaar gestaan kan worden.
Helaas gaat het maar al te vaak zoals hierboven al uitoering werd verhaald. Onze ervaring is dat je het best duideljk kunt zijn, alhoewel dat met familie soms lastig is. Ook willen we geen lange logeerpartijen. Een week is meer dan genoeg, 3 dagen precies goed (net als de houdbaarheid van die eerder genoemde vis). En ook niet te veel achter elkaar. Het is fijn als er wat 'bijkom' tijd tussen zit.
Een 'gastenhuis' is natuurlijk ideaal, lijkt me normaal dat er voor de werkster wordt betaald. Onze ervaring is dat de beste gasten diegenen zijn die lekker hun eigen gang gaan, aanbieden te delen in kosten of zelf dingen betalen en je niet al te veel belasten met 'wat gaan we vandaag doen?' Deze gasten (meestal de goede vrienden, die dat ook altijd blijven) mogen altijd langs komen. Deze gasten begrijpen ook dat er nog gewerkt moet worden en dat er niet altijd klaar gestaan kan worden.
Helaas gaat het maar al te vaak zoals hierboven al uitoering werd verhaald. Onze ervaring is dat je het best duideljk kunt zijn, alhoewel dat met familie soms lastig is. Ook willen we geen lange logeerpartijen. Een week is meer dan genoeg, 3 dagen precies goed (net als de houdbaarheid van die eerder genoemde vis). En ook niet te veel achter elkaar. Het is fijn als er wat 'bijkom' tijd tussen zit.
Een 'gastenhuis' is natuurlijk ideaal, lijkt me normaal dat er voor de werkster wordt betaald.

Onze ervaring is dat de beste gasten diegenen zijn die lekker hun eigen gang gaan, aanbieden te delen in kosten of zelf dingen betalen en je niet al te veel belasten met 'wat gaan we vandaag doen?' Deze gasten (meestal de goede vrienden, die dat ook altijd blijven) mogen altijd langs komen. Deze gasten begrijpen ook dat er nog gewerkt moet worden en dat er niet altijd klaar gestaan kan worden.
Helaas gaat het maar al te vaak zoals hierboven al uitoering werd verhaald. Onze ervaring is dat je het best duideljk kunt zijn, alhoewel dat met familie soms lastig is. Ook willen we geen lange logeerpartijen. Een week is meer dan genoeg, 3 dagen precies goed (net als de houdbaarheid van die eerder genoemde vis). En ook niet te veel achter elkaar. Het is fijn als er wat 'bijkom' tijd tussen zit.
Een 'gastenhuis' is natuurlijk ideaal, lijkt me normaal dat er voor de werkster wordt betaald.

Nederlanders denken dat je ze een plezier doet met hun bezoek, dat je op ze zit wachten. Nou, ik heb hier toevallig ook een leven en ik kan ze missen als kiespijn!

Prachtig verhaal Claire. Mijn moeder liet het aan mij zien. Toen ik klein was zijn wij als familie naar het buitenland verhuist, in verschillende landen gewoond. Nu 20 jaar later woon ik niet meer bij mijn ouders, zij wonen nog steeds in het buitenland en ik woon nu zelf ook in een ander land. Na dit artikel hebben wij gelachen, omdat wij kunnen ons zo goed herkennen in dit verhaal. Vrienden mailen mijn ouders dat hun zoon/dochter met vakantie hier naar toe komt en dat het zooo leuk zou zijn als hij/zei niet voorbij kon komen om een dagje met mijn moeder te zijn, en misschien kan ze ook wel een tour van de stad geven of zo. We hebben gehad dat een oude vriend ons belde om even hallo te zeggen en te vragen of we iets geplant hadden voor morgen; nee niks was het antwoord van mijn vader. Ja want ik sta hier op de luchthaven, kom je me ophalen? Ja want het was een spontane beslissing geweest om langs te komen, leuk toch? We hebben ook gasten gehad, waar wij ze van het vliegveld op gingen halen en enthousiast stonden te wachten terwijl ze er dan briesend aankwamen want de airline had de koffer verloren, ja dat krijg je als je goedkoop boekt en 6x over moet stappen. Dat is iets wat al onze Nederlandse gasten gemeenzaam hadden; goedkoop. Trekken nergens voor de portemonnee, verwachten een hele rondreis en die dan ontevreden zijn omdat we toch maar een dag later de trip van 1uur maken naar het postkantoor zodat Madam haar leuke vakantie kiekjes naar huis kan versturen. Ze denken allemaal op hun wenken bediend te worden. Je weet pas hoe iemand is als ze bij je in huis zitten voor 2 weken, mijn kamer heb ik heel wat keren af moeten staan voor onze gezellige gasten. En dan door de gasten uitgenodigd worden voor een kopje koffie met een taartje erbij, maar dan na het zien van de prijzen toch maar beslissen dat het toch maar bij een kopje koffie blijft. Maar niet voor hun zelf natuurlijk, zelf schoven ze het taartje er toch maar in, want ze waren toch op vakantie? Met andere woorden, we hebben alles al mee gemaakt, en we zijn tot de conclusie gekomen dat we te gastvrij zijn want je denkt toch niet dat je terug uitgenodigd wordt als je weer in NL terug bent...

Jammer voor Mevr. Wilson dat ze een dergelijke ervaring heeft.
En volgens de reacties zijn er meerderen die haar ervaring delen.

Ik heb zelf gelukkig heel andere ervaringen. De mensen die ik heb ontvangen hebben altijd leuk meegedaan met alles. Een beetje helpen met opruimen e.d. Een gezamenlijk potje geld voor uitstapjes en benzine, er was nooit een probleem. Zo kan het dus ook.

Het zal er wel niet zo zeer aan liggen wat je van de gasten verlangt, maar meer wat zij ervan verlangen. Als het hun doel is om een goedkope en makkelijke vakantie te hebben dan heb je pech. Maar als ze echt komen voor hereniging (familie of vrienden) dan komt het meestal wel goed. Tegen een kennis heb ik wel eens gezegd "Prima dat je langs wilt komen, maar laat me wel op tijd weten wanneer je komt, zodat ik een redelijk hotelletje voor je kan zoeken". Die mensen zijn niet geweest. Misschien heb ik ze een beetje op hun ziel getrapt, het zij zo. Maar dat waren mensen die je in Nederland niet, of nauwelijks zag, en die willen dan ineens 3 weken op je lip zitten omdat je in een warm land woont... Nou liever niet.

Trouwens, na alle bezoek is het weer gewoon prettig om je huis weer voor jezelf te hebben, en het dagelijkse leven weer op te pakken.
Eerlijk is eerlijk..

Claire, je hebt helemaal gelijk! Een slechte ervaring met die gierige Nederlanders is genoeg. Van je familie moet je het ook niet hebben. In de meer dan 50 jaar dat ik nu buiten Europa woon, zijn mijn familieleden nooit op bezoek geweest behalve mijn oudste broer die zijn hele leven vrijgezel is gebleven en mijn zuster nadat zij gescheiden was. De rede daarvoor is dat zij(de aangetrouwden or 'in-laws')wilden voorkomen mij te moeten ontvangen bij hun thuis wanneer ik NL bezocht. De gastvrijheid van de gemiddelde Nederlander (allochtonen niet ingebregen), beleefd als ze zijn, is wel heel oppervlakkig. Kom vooral hun huis niet binnen en als het niet anders kan, blijf a.u.b. niet te lang en ga voor het avondeten weg. Sounds familiar?
Robert Kool (cool is the name and cool is the game)

I woon sinds 1995 hier in de US, Tucson, Arizona. Mijn ouders waren de eerste gasten die wij hier hebben ontvangen. Mijn man en ik werkte op dat moment, en ik heb geen problemen gehad. Als we een reisje gingen maken dan werd er door mij of door mijn ouders de benzine betaald. Ook als we ergens heen gingen en een toegangs ticket moest worden gekocht dan was het zo, je hebt het de laatste keer betaald en nu betalen wij. Het huis was altijd schoon als ik van het werk thuis kwam en het eten was bijna klaar. Naar twee jaar kwamen ze terug met met mijn Oom en Tante. Auto gehuurt, omdat onze autos te klein waren om met ze'n allen uit te gaan. De kosten werden ongevraagd verdeeld. S'morgens was de koffee en ontbijt klaar voor dat wij uit bed waren. Als ik thuis kwam was de was gedaan en gestreken, gestofzuigt en alles afstoft. Ze hadden het plezier van hun leven, omdat wij vlakbij Mexico wonen en een klein huisje daar hebben, zijn we naar Mexico gegaan, mijn Oom wou helemaal niet meer terug.

Ze zijn met ze'n vieren voor twee jaar terug weer gekomen, en omdat we in een klein huis wonen, moest er natuurlijk veel geregeld worden om voor hun te slapen. En omdat mijn man zijn kamer zijn office is, en mijn kamer mijn atelier is, hebben wij opklapbare bedden ering gestopt. Er is er nooit over geklaagd. En het zelfde als de keer before, als er boodschappen moest worden gedaan, heb ik bijna nooit betaald, ik moest echt boos worden zodat ik een keer kon betalen. Mijn huis is nog nooit zo schoon geweest. Ook heeft mijn Oom mijn man geholpen een porche te maken en een schutting over het hele stuk land dat we hebben (een halve acre). Dit jaar of het volgende jaar komen ze weer en ik zie er erg naar uit. Ik kon geen betere gasten krijgen. Verder heb ik nooit vrienden of andere familie op bezoek gehad, maar ik zou ze zeggen als ze niets deden of betalen dat ze dan naar een hotel kunnen gaan, sinds wij geen hotel runnen.

Bedankt voor je reactie(s) Claire! Het blijft jammer dat je blijkbaar zelf de spelregels moet opmaken en uitleggen als NL'se vrienden zichzelf ongevraagd uitnodigen!

het relaas van deze dame zegt ook veel over haar zelf helaas. wie heeft zulke 'vrienden'? als je zo slecht bent in het kiezen van vrienden of kennissen, mag je dergelijk gedrag verwachten. iemand met een beetje mensenkennis ziet het gewraakte gedrag van je gasten mijlenver aankomen en wapent zich daar tegen. een beetje meer nuances graag. zo de gastdame, zo vertrouwt zij haar gasten.

Beste Redactie,

Ik heb me echt geërgerd aan het stukje van Clare Wilson. Haar primaire reactie om alle toekomstige gasten (vrienden) naar een hotel te verwijzen is belachelijk. Wij wonen al vele jaren in het buitenland en hebben diverse gasten op bezoek gehad: echte vrienden, familie, kennissen en zelfs buren, waar we voordien maar amper contact mee hadden. Allemaal goede ervaringen mee gehad!! Niks geen vuil en viezigheid achterlatend, nee, goed meehelpend en enthousiast. We zijn er heel gelukkig mee geweest hier ver van huis en zeker voor herhaling vatbaar.
Merci, voor het melden van deze positieve ervaringen!!

Lily en Dick Deibel in Burundi