"Het begon met Groningen", zegt Nynke Pool van het stagebemiddelingsbureau 'Stageloket' in Suriname. Eind jaren negentig kwam uit de noordelijke universiteitsstad de eerste grote stroom stagiaires naar Suriname. De enthousiaste verhalen van Surinaamse studenten in Nederland, die al vanaf de jaren zeventig elke gelegenheid aangrijpen om in hun geboorteland stage te lopen, hadden effect. "De wereld is natuurlijk ook een stuk kleiner geworden. Suriname werd voor Nederlanders the place to be."

Leonie van der Linde (21) is sinds kort bezig aan een vrijwilligersstage. Na haar mbo-studie sociaal pedagogisch werk (SPW3/MBO) besloot ze werkervaring op te doen. Ze vond een plek bij een van de vele internaten van Paramaribo, het Internaat Saron van de Evangelische Broedergemeente. Het internaat is opgezet voor kinderen uit het binnenland die in Paramaribo onderwijs volgen. Op een etage boven een roti-shop aan de Heerenstraat in Paramaribo heeft Leonie woonruimte. Er wonen ook andere stagiaires.

Nynke Pool van Stageloket: "Maar met een stageplaats en een dak boven je hoofd ben je er natuurlijk nog niet." Stageloket is één van de ongeveer vijf stagebureaus in Suriname die in de hernieuwde belangstelling voor dit land een interessante markt hebben gevonden.
Ze neemt geroutineerd het lijstje voorwaarden door: er is een introductieplan nodig, een infopakket, tickets, visum, vervoer, etc. Huisvesting is volgens haar niet moeilijk te regelen. Voor een kamer wordt gemiddeld 150 tot 200 euro gevraagd. Maar de prijzen stijgen. Het totale dienstenpakket, inclusief bemiddeling bij repatriëring en nazorg, kost € 380,-.

Déjà vu
Pool schat dat er ongeveer 600 tot 1000 stagiaires in Suriname rondlopen, afhankelijk van het seizoen. "Het is natuurlijk vooral de taal die maakt dat je je hier gemakkelijk thuis voelt." Zo verklaart ze de toegenomen belangstelling voor Suriname. Bovendien zijn volgens Pool onderwijsinstellingen en begeleiders er intussen achter gekomen dat er meer gemeenschappelijks is tussen Nederland en Suriname. In de gezondheidszorg, het onderwijs, onderzoeksinstellingen en zelfs in het particuliere bedrijfsleven, het is een dagelijks déjà vu, "Maar dan wel met Surinaamse kleur en warmte."

Ondernemers geïnteresseerd
Stageloket bemiddelt tussen stagiaires en werkgevers. Dat kunnen scholen, ziekenhuizen en onderzoeksinstellingen zijn, maar ook particuliere bedrijven. Vanuit die hoek komt trouwens steeds meer belangstelling, zegt ook Hortence Deekman van Flexible Stagebureau Suriname. Flexible is onderdeel van het Wereld Stage Bureau dat contacten onderhoudt met studenten uit Nederland, België en de Nederlandse Antillen. "Ook Surinaamse ondernemers willen vernieuwen en kijken steeds vaker over de grens. Stagiaires uit België, Nederland of de Nederlandse Antillen spreken bovendien Nederlands. Daar hebben ze graag wat extra begeleiding voor over."

Enthousiaste verhalen
In hetzelfde huis aan de Heerenstraat woont Sabine Maskikit (24), studente pedagogiek aan de Fontijs Hogeschool in Tilburg. Van vrienden en collega's had ze enthousiaste verhalen over Suriname gehoord. Na een uitvoerige oriëntatie viel ook haar keuze op Internaat Saron.
In februari en maart 2005 werkte Sabine daar full time. Tot en met augustus 2005 doet ze dat nog één dag per week. De rest van de tijd brengt ze door bij Stichting Sucet, een pedagogisch instituut in Paramaribo, waar ze gaat helpen bij de opzet van een leerlingvolgsysteem voor kinderen van klas 1 en 2.

Moeizaam
Binnen een maand organiseerden de drie stagiaires een talentenjacht in het internaat. "Als je er maar een beperkte tijd werkt, heb je een doel nodig," vertelt Sabine. "met zo'n project haal je er het meeste uit." De stagiaires kregen volledig de vrije hand. Ze zochten zelf naar sponsors voor de kleding en de décors. De kinderen waren laaiend enthousiast. "Desondanks verliep het contact in het begin wat moeizaam," herinnert ze zich. Ze vond de kinderen nogal in zichzelf gekeerd. Onderling spraken ze liever Saramaccaans of een andere taal van het binnenland. "De vraag is natuurlijk wat er gebeurt als je weer weg bent." Leonie maakt zich daar soms zorgen over "Hoe bescheiden ook, je wilt toch iets achterlaten. Je weet niet of die kleine veranderingen standhouden."

Verhaal eerst gepubliceerd juni 2005.