Op de site klinkt het al te mooi om waar te zijn. Vervoer, verblijf, eten, sneeuw, après-ski en tien dagen skiën. Pistes in alle mogelijke kleuren en dit alles voor maar 350 euro.

De eerste reactie van studente Marije Dijkstra was dan ook: ‘doen!’. En daar zat ze dan. Met zestig anderen. In een bus. Zeventien uur lang. Lees hieronder haar ervaringen:

Parkeerplaats
Op de besneeuwde parkeerplaats in Utrecht staat een collegezaal vol wintersportgangers te wachten op de bussen. De meest hippe mutsen en snowboots zijn uit de kast getrokken. Iedereen heeft zin in sneeuw, pistes en in bier. Als ‘onze’ bus 71 is gearriveerd, strompelen we er heen, beladen met ski’s, snowboards, stokken en tassen. De plekken worden toegewezen en daar zit je dan. Nog zeventien uur te gaan...

Meezingers
Bij onze buschauffeurs zit de stemming er al goed in. ‘En wij zijn Jos en Renate. Dus geen meneer, mevrouw of chauffeur. Gewoon Jos en Renate, gewoon gezellig.’ De eerste liedjes worden uit volle borst meegezongen, blikjes bier worden opengetrokken.

Gezeur
Kort na vertrek begint ook al het gezeur. ‘Deze stoelen noemen ze dan Royal Class. Ik zit nog beter in de gemiddelde collegezaal!’. Uren vol meezingers en rookpauzes verstrijken, maar België is nog niet in zicht. Eerst moeten er her en der in Nederland nog mensen worden opgepikt. Na vijf en een half uur is het dan eindelijk zover: het buitenland is bereikt!

Boeren
Voor onze medepassagiers lijkt dit hét signaal te zijn om het ervan te nemen: schoenen uit dus en lekker die Royal Class stoel naar achteren. Helaas voor ons, niet alle voeten ruiken even fris... Bij anderen is de onderlinge band na een halve dag al zo sterk dat er bovendien ongegeneerd boeren en scheten moeten worden gelaten. Nog elf uur te gaan...

Slapen?
Dan maar eens proberen te slapen. Je doet de oordopjes van je I-pod in, draait je op één zij en staart naar buiten. Maar helaas, lekker liggen lukt alleen de eerste vijf minuten. Voeten omhoog. Ligt ook niet lekker. Voeten op het steuntje. Steuntje is te laag. Er wordt bovendien een film in de bus afgespeeld en het geschiet en geknal dringt door mijn muziek heen. Toch nog maar even wachten met slapen.

ADHD
Om half één besluit chauffeur Jos dat het voor ons bedtijd is. Snaveltjes dicht en oogjes toe. Behalve dan, die van Menno en Ivo. Menno en Ivo lijken ADHD te hebben. Menno en Ivo vinden het leuk om hun muziek zonder oordopjes te luisteren. Menno en Ivo houden van harde muziek. Menno en Ivo houden ook van praten, vloeken, hard lachen en heel veel drank. Vooral de Bacardi-Cola is populair. De buspassagiers houden niet van Menno en Ivo. Wie zal als eerste iets durven te zeggen?

Wallen
Om twee uur staat er een ware held op. ‘Willen jullie nu asjeblieft stil zijn? We proberen hier allemaal te slapen. Beetje respect.’ En jawel, het blijft daadwerkelijk stil. Na een paar uurtjes ‘slaap’ ontwaakt iedereen rond een uur of acht. De één met een glimlach, ‘We zijn er bijna!’, de ander met een grote frons en dikke wallen. ‘Slapen is hier niet te doen. Ie-de-reen snurkt!’. Nog twee uurtjes verstrijken en dan komen we aan op onze eindbestemming. De blonde Lisa van de reisorganisatie stapt onze bus in: ‘Goeiiiiiiemorrege, welkom in Le Corbier!’.

Meer wintersportartikelen>

Foto 1: Skibus (Flickr/Andreas Kristensson)
Foto 2: Studente Marije in de sneeuw
Foto 3: 'En zo krap sliepen we dus'