Voormalig sportjournalist Jean Nelissen is woensdag op 74-jarige leeftijd overleden. Dat melden zijn voormalige werkgevers de NOS en dagblad De Limburger.

Nelissen was jarenlang chef-sport bij die krant maar werd vooral bekend dankzij zijn televisiewerk als wielerverslaggever voor de NOS.

'De Neel'
Nelissen schreef daarnaast tal van boeken over de wielersport. Hij gold binnen de sport als een wandelende encyclopedie. Tot halverwege de jaren negentig verzorgde hij samen met Mart Smeets, die hem liefkozend 'De Neel' noemde, het commentaar bij de tv-uitzendingen van de Ronde van Frankrijk.

Later leverde hij tijdens de Tour bijdragen aan het tv-programma De Avondetappe, tot zijn gezondheid dat in 2007 niet meer toeliet.

Zijn laatste boek, Het intrigerende wielerleven van Jean Nelissen, rondde hij in juni af in het ziekenhuis van Maastricht, waar hij was beland met een gebroken heup.

Bourgondiër
Nelissen stond bekend als een Bourgondiër, een enthousiast verhalenverteller en sigarenroker. Over zijn drankgebruik schepte hij graag op. 'Ik drink niet. Ik zuip', zei hij in 2006 in een interview in het AD. 'Ik begin 's ochtends wanneer ik wakker word met een jenever. U kunt zich niet voorstellen dat ik een halve liter jenever drink en niet omval? Ik ben ambassadeur van een jenevergenootschap en weet heus
wat ik doe.'

In zijn jonge jaren was de in Geleen geboren Nelissen voetballer, later wielrenner; om het geld, zoals hij altijd zei. Eenmaal schrijvend journalist viel zijn gedrevenheid en fanatisme op. Journalist ben je 24 uur
per dag, was zijn motto.

Eind 1994 moest hij op 58-jarige leeftijd met pensioen bij De Limburger. Vervroegd en tegen zijn zin eigenlijk. Maar Nelissen moest nog tweehonderd nooit opgenomen verlofdagen opmaken want zijn directie weigerde ze uit te betalen.

Cognac
Daarmee was zijn loopbaan als dagbladjournalist voorbij. Nelissen bleef boeken schrijven, het laatste voltooide hij begin deze zomer. In het ziekenhuis waar hij, inmiddels ernstig verzwakt, was beland met een gebroken heup na een val. 'Op het moment dat ik niet meer van een grappa of een cognac kan genieten, moet ik me afvragen: heeft het leven dan nog zin?', zei hij in hetzelfde interview in het AD in 2006.

Vier jaar later was er de nuchtere conclusie dat het leven hem niet meer toelachte zoals dat was in zijn werkzame leven. 'Je werd elk moment omringd, nu zie ik alleen maar kale ziekenhuismuren', sprak hij tegenover de camera's van de regionale omroep L1.