De dochter van Susanne van Lieshout mag op Madagaskar naar maar liefst twee sinterklazen. De een komt aan op een ossenkar en de ander met zijn vaste begeleider Père Fouettard. Eerder zag Soleine in Butan al een vrouwelijke Sint en in Zimbabwe groene pieten.

Op Facebook zie ik een foto van een Nederlandse vriendin met haar zoontje die iets in Sinterklaas zijn oor fluistert. 'Cas geeft z’n verlanglijst vast door', schrijft ze erbij. Mijn hemel, is het al weer zo ver? Is de Sint al in Nederland aangekomen? Ik google gauw naar Uitzending Gemist, en ja hoor, daar is de eeuwige Dieuwertje Blok. Ze doet verslag van Sints intocht in Dordrecht.

Ik roep mijn dochter Soleine om samen te kijken maar na een paar minuten worden we dol van het feit dat de video maar blijft laden en laden. Online televisie kijken is lastig in Madagaskar.

Twee verlanglijstjes
Maar mijn zevenjarige dochters interesse in de Sint is gewekt, en ze begint meteen na te denken over haar verlanglijstje. 'Twee lijstjes, mama, één voor de Nederlandse en één voor de Belgische Sint.' De slimmerik.

Het is waar, Soleine heeft met haar Belgische vader en Nederlandse moeder het voorrecht om twee keer naar Sinterklaas in Madagaskar te mogen. Gelukkig komen die niet in het zelfde weekend – het was al moeilijk genoeg uit te leggen dat er twee klazen zijn. De één spreekt Nederlands en komt aan op een zebu-wagen, een soort lokale ossenkar, de ander praat Frans en arriveert tijdens een bierovergoten pick nick boven op een berg.

Alleen in het Nederlands
Ik vraag Mireille, onze Nederlandse consul in Antananarivo waarom het niet samen kan. 'We willen graag dat onze Sint Nederlands spreekt, en geen Frans', legt ze uit. In haar uitnodigingsemailtje naar de ongeveer 40 Nederlanders in het land schrijft ze expliciet dat Sint alleen Nederlands zal spreken. Zit wat in, vind ik, hoewel lang niet alle Nederlandse kinderen hier Nederlands spreken.

Het maakt Soleine allemaal niks uit wat de Goedheiligman spreekt en waar hij aankomt, als ie maar een grote zak met cadeautjes meebrengt. Dat is trouwens nog best lastig, want goed speelgoed is hier bijna niet te koop, en ze heeft het meteen door wanneer iets van de Jumbo supermarkt komt, waar de meesten expats hun inkopen doen.

Tropensnoepgoed
Schoenzetten doen we helaas niet dit jaar, ik heb geen geschikt snoepgoed kunnen bemachtigen. Zelf pepernoten bakken kan natuurlijk wel, maar in de schoen worden die altijd zacht door de hitte, of opgevreten door de mieren. Chocola is ook niet handig hier. Iemand zou eens tropensnoepgoed moeten uitvinden.

Het is altijd bijzonder met Sinterklazen in het buitenland en we hebben al heel wat vieringen meegemaakt. Sint in Trinidad kwam aan op een roze paard – dat had een schimmel moeten zijn maar om de een of andere reden was ie roze.

Een vrouwelijk Sinterklazin in Butan, Sint op een versierde olifant in Sri Lanka, een boomlange Hollandse Sint die zich uit een piepklein tuk tukje wurmt in India, groene Pieten in Zimbabwe en witte Pieten in de Caraïben want door de hitte bleef de zwarte schmink onmogelijk zitten – het kan allemaal.

Bierpomp
Over twee weekjes is het weer zover, dan komt hier in Madagaskar de Nederlandse Sint op zijn zebu-kar, en de Belgische Saint Nicolas met zijn bierpomp. Sint komt met twee zwarte pieten, Saint Nicolas met z’n Père Fouettard.

We zingen Zie de maan schijnt door de bomen, en Saint Nicolas bon homme, apporte-moi des pommes. Sinterklaas heeft pepernoten en mandarijntjes, Saint Nicolas speculoos en appels. Het kan allemaal, het maakt mijn dochter niets uit. Als je wilt geloven, geloof je alles…