Correspondent Angelo van Schaik wou tien jaar geleden een tijdje in de Eeuwige Stad wonen. Rome, de hoofdstad van de oude wereld en zijn nieuwe bestaan. Maar vooral ook de hoofdstad van een bij vlagen onbegrijpelijk land. 

Het adembenemende Italiaanse licht op de fantastische historische gebouwen deed me denken aan de film 'Quo Vadis', het flaneren langs terrassen aan ‘Dolce Vita' en de heerlijkste gerechten aan 'La Grande Abuffata'.

De werkelijkheid leek echter vaker op 'Brutti Sporchi e Cattivi', het briljante portret dat Ettore Scola maakte van een arme Romeinse familie. Vanuit een barak aan de rand van de stad probeert de zeer kinderrijke familie zich met kleine criminaliteit en alcohol staande te houden in het Rome van de jaren zeventig. Het licht is er een stuk grauwer en het eten beperkt zich tot pasta Carbonara (ei en spek) of Trippa alla Romana (pens).

Lazio Roma-PSV
Al snel leerde ik dat de Romeinse keuken net zo rauw is als de Romeinen zelf. Nog geen week was ik hier of ik ging voor het eerst naar het voetbalstadion, het machtige Stadio Olimpico. Lazio Roma speelde tegen PSV. Met een Nederlandse vriend die hier al wat langer woonde keek ik ernaar.

Op nog geen vijf meter afstand volgde een op het oog keurige heer de wedstrijd ingespannen. Goed gekleed en perfect gekapt. Maar op het moment dat een PSV-speler in de buurt kwam, we zaten op zo'n meter of tien van het veld, begon de man te schreeuwen. Ik kon het niet verstaan, mijn Italiaans was toen nog zeer belabberd. Maar aan het gezicht van mijn vriend zag ik dat het heel erg was wat de man uitkraamde.

Tegenstellingen maken deel uit van het dagelijkse leven in Rome, zo blijkt al snel. De opgedirkte oudere dames, compleet met bontjas en watergolfje, die in de chique wijk Balduina waar ik een tijdje woonde, naar de krantenkiosk trippelden om in plat Romeins hun kruiswoordpuzzels te bestellen. De oudere zwerver die mij in de metro verraste door uit zijn hoofd een aantal canti uit Dante's La Divina Commedia te citeren.

De rare verhouding die Italianen met hun eigen land hebben, een combinatie van trots en minderwaardigheidscomplex. Trots op hun verleden, hun culturele rijkdom en hun keuken, maar beschaamd over de gang van politieke zaken.

Bunga Bunga
De vraag: 'Wat komt iemand uit het geciviliseerde Nederland in hemelsnaam hier doen?' heb ik  vaak moeten beantwoorden. En meestal wijs ik dan op Julius Caesar en Michelangelo en niet op Berlusconi en Bunga Bunga. Ook de vraag: 'Wat eten jullie eigenlijk in Nederland?' gaat vaak vergezeld van een glimlach. Want, tja, wat eten wij eigenlijk? Erwtensoep, boerenkool, hutspot, Italianen kunnen zich er niets bij voorstellen.

Eten is een geliefd gespreksonderwerp... tijdens het eten. Nee, geen gesprekken over politiek, kerk of voetbal, maar over hoe je oma die en die pasta maakte of over welk type pasta bij welke saus hoort. Je kan namelijk niet zomaar van alles over je spaghetti heen gooien.

Parmahammen
Inmiddels geef ik ze gelijk, Carbonara maak je met spaghetti, maar Amatriciana (spek, tomaat en pecorino) met bucatini (lange pasta met een gaatje erin). Ik erger me niet meer aan de oudere dames die bij de vleeswarenbalie bespreken welke van de zes Parmahammen op de plank de beste is. En ik weet inmiddels dat de lekkerste olijfolie uit Sicilië of Toscane komt en dat het belangrijk is dat te weten.

Ook de - zeer luide – beweringen dat het er eigenlijk niet toe doet wie het land regeert, dat het toch allemaal dieven zijn, dat we onze eigen boontjes moeten doppen, kan ik steeds vaker begrijpen. Helaas blijken de goede bedoelingen van Italiaanse politici maar al te vaak te stranden in vriendjespolitiek en corruptie. Mijn wantrouwen tegen overheden groeit, terwijl de Nederlander in mij zegt dat de overheid er voor jou is.

Maar, als je dan in dat adembenemende zonlicht langs tafeltjes vol heerlijke gerechten flaneert, is het, ondanks alles, eigenlijk best goed toeven in Italië.

Ik geloof dat ik hier nooit meer wegga.