De Wereldomroep praat met prominente Nederlanders over hun vakgebied, Nederland en de actualiteit. In het twintigste deel van de serie rolstoeltennisster Esther Vergeer. Ze speelt deze week voor het eerst in haar carrière op Wimbledon. 'Het staat al heel lang op mijn lijstje om daar heen te gaan.'
 
Een stevige handdruk. Dat is het eerste wat opvalt als Esther Vergeer de deur van het appartementencomplex heeft geopend en me een hand geeft. Het was natuurlijk te verwachten: de vijfvoudig Paralympisch kampioene traint bijna dagelijks, gemiddeld zo'n twee uur tennistraining en anderhalf uur conditietraining. "Goed scoren met sport maakt je een stuk sterker."
 
Ze is net terug uit Parijs en nog niet op weg naar Londen als ik haar spreek in Amsterdam. "Het ging goed in Parijs ", zegt Esther. En de gouden plak die ze in Parijs won tijdens de Grand Slam op Roland Garros, heeft ze echt moeten bevechten. "Er lag veel mentale druk op en ik had een matchpoint tegen die ik heb weten om te draaien en uiteindelijk gewonnen."
 
Een Grand Slam is altijd iets bijzonders vertelt de nummer 1 in de wereld van het rolstoeltennis voor vrouwen. Wat de wedstrijden in Parijs voor Esther Vergeer extra bijzonder maakte is dat ze deze keer gelijktijdig speelde met valide sporters. "Dat maakt het wel heel speciaal. Dat je dus eigenlijk met Roger Federer speelt. Dat hij een baan verderop staat te spelen."
 
Volwaardige sport
Volgens de rolstoeltennisster is het een trend dat valide en invalide spelers tegelijkertijd spelen tijdens toernooien en andere grote evenementen. Rolstoeltennis wordt dan ook steeds meer als een volwaardige sport gezien nu de invalide sporters niet langer pas na het toernooi van de valide spelers aan bod komen. "Pas als mensen het gezien hebben, kunnen ze het waarderen. Het op waarde schatten en er een mening over vormen."
 
Gras
Esther Vergeer heeft op 3 juli haar eerste speeldag op Wimbledon, samen met Korie Homan speelt ze in de dubbel. "De heren in rolstoel spelen al drie jaar op Wimbledon. Voor de dames is het de eerste keer. Ik hoop daar een titel binnen te halen natuurlijk." Spelen op gras is lastig voor een rolstoeltennisser. Esther Vergeer speelt dan ook het liefst op beton. "Dat is hartstikke makkelijk voor een rolstoeltennisser. In gras zak je een beetje weg." Als ze op Wimbledon tegen de Engelse Lucy Shuker en de Australische Daniela di Toro spelen, dan kan het moeilijk worden voor Vergeer en Homan. "Die hebben een heel lastig spelletje voor op gras." Het lastige van rolstoeltennis is volgens Esther Vergeer sowieso dat je niet even twee stapjes opzij kan doen. Niet zo snel als met twee gezonde benen."
 
Dwarslaesie
Esther Vergeer (Woerden, 1981) was acht jaar oud toen ze in een rolstoel terecht kwam. Maar de gezondheidsproblemen begonnen eigenlijk al twee jaar eerder. Op haar zesde werd ze al geopereerd nadat bij Esther vocht- en bloedophopingen in haar hersenen waren geconstateerd. Een kleine twee jaar later ging het weer mis. Er bleek een bloedvatenafwijking te zitten rond haar ruggenmerg. Weer werd ze geopereerd en na de operatie kon ze haar benen niet meer bewegen. Achteraf werd een  dwarslaesie geconstateerd. Esther zegt zich niet zo heel veel meer van dit tijd te herinneren. In ieder geval niet veel vervelende dingen. Ze herinnert zich eerder dat de kinderboerderij iedere woensdag naar het ziekenhuis kwam en dat haar broer langs kwam of dat ze bij de McDonald's gingen eten. "Het verhaal dat op mijn website staat over mijn ziekteperiode, dat heb ik samen met mijn moeder moeten schrijven."
 
Sporten
Op haar tiende begon ze een beetje met tennissen en op haar 12de werd Esther lid van een tennisvereniging. Maar tennis was niet de enige sport waar ze de daarop volgende jaren  intensief mee aan de slag ging. Ook basketbal speelde ze al snel op hoog niveau. Dat ze uiteindelijk koos voor tennis en niet voor basketbal heeft te maken met het feit dat ze bij een teamsport ook afhankelijk was van de inzet van de andere leden van het team. "Als er eentje of een paar er niet voor de volle 100 procent voor gaan, dan heeft dat ook invloed op mijn prestaties." En er was ook de uitdaging bij tennis die meespeelde: de nummer 1 worden in de wereld. En dat lukte.
 
Later in het gesprek vertelt Esther Vergeer dat ze altijd een doorzetter is geweest. "Het is natuurlijk lastig te zeggen of ik anders was geweest als ik niet in een rolstoel terecht was gekomen. Maar omdat je in de rolstoel constant wordt geconfronteerd met dingen die je niet kunt, moet je veel dingen regelen. Dat heeft me wel mondiger gemaakt. Assertiever ook."
 
Als gehandicapte heb je het goed in Nederland, vindt de rolstoeltennisster. "Qua faciliteiten voor gehandicapten is het bovengemiddeld goed (in vergelijking met andere landen)." En omdat de voorzieningen zo goed zijn in Nederland, doen invalide sporters het ook zo goed internationaal gezien: "En staan denk ik vijf Nederlandse rolstoeltennissters in de top tien van de wereld. Nederland is dus het sterkste land wat rolstoeltennis betreft."
 
2012
Of ze in 2012 naar Londen gaat, naar de Paralympics, vindt ze nog moeilijk te zeggen. "Dat is echt nog te ver weg." Esther Vergeer speelt dit jaar minder toernooien dan anders. "Ik ben minder weg van huis en dus meer in Nederland. En die tijd ben ik aan het gebruiken om te kijken wat ik wil. Dit is een tussenjaar. Ik heb een opleiding management, economie en recht gedaan en ik wil bekijken of ik daar iets mee wil. Sportmarketing lijkt me leuk. Ik heb ook mijn eigen Stichting: de Esther Vergeer Foundation."
 
Met haar stichting wil de tennisster kinderen stimuleren om te gaan sporten. "Ik vind het heel belangrijk dat gehandicapte kinderen, en kinderen die op Mytylschool zitten, maar ook kinderen die regulier onderwijs volgen, dat zij de mogelijkheid krijgen om aan sport te doen." Esther Vergeer gaat langs scholen om kinderen kennis te laten maken met tennis, atletiek, basketbal en sneeuwsporten. "Als ze iets leuk vinden, dan zoeken wij contact met een sportvereniging in de buurt. Ze krijgen dan zes lessen van die vereniging. En als ze na die zes lessen door willen gaan met die sport, kunnen ze lid worden van die vereniging."
 
Esther Vergeer zou willen dat de Nederlandse overheid er voor zou kiezen sportaccommodaties bij scholen te plaatsen. Zodat kinderen meteen na schooltijd kunnen gaan sporten. "Ik weet niet of het in Nederland logistiek mogelijk is. Maar het is wel een soort droom van me. Dat je op grote locaties sport en onderwijs bij elkaar hebt."