Na aardig wat omzwervingen kwam ik ruim een week geleden aan op de plek die de volgende zes maanden thuis zal zijn. Droge hete lucht ontnam mij de adem, een ongelofelijke hoeveelheid zand en stof het zicht.

Zonder zelfs maar de tas uit te pakken begon direct mijn zogenaamd HOTO (handover-takeover). Mijn streven naar volledigheid aan informatie strandde hopeloos. Ik begreep al snel dat ik gewoon in het diepe zou moeten leren zwemmen. Rennend van meeting naar briefing had ik een fijn reüniegevoel met allerlei militairen die ik nog kende van een eerdere uitzending naar Irak.

Warme cola en natte fabs
Die eerste dagen gingen voorbij in een sneltreinvaart. Ver na elven, in de hete avondwind, een warme cola drinkend aan een groenhouten legertafel vol met stof, probeerde ik samen met de andere nieuwkomers enigszins op adem te komen van de overdaad aan informatie en indrukken.

De eerste ochtend wakker wordend viel me op hoeveel mannen hier baarden laten staan. In Afghanistan een teken van mannelijkheid waarvoor respect bestaat. Vanwege de dubbele bezetting op het kamp met een uitgaand en een inkomend team was het zelfs om zes uur ’s-ochtends al behoorlijk druk bij wat hier de natte fab heet (of te wel de douchecabines).

Even sporten
Direct na het ontbijt denderde de HOTO weer door met briefings over security sector reform, de aanstaande verkiezingen, de opbouw en plannen van de battle group, tribale verhoudingen en de Australische mentoring and reconstruction task force. Ook doken we reeds diep in plannen voor de directe toekomst. Tussendoor maakten wij een rondrit langs de buitenring van het kamp om overzicht te krijgen en bezochten we het politie training centrum.

De derde ochtend vond ik voldoende ritme en rust om eerst om half zes maar even te gaan sporten. Dat scheelde wat slaap maar leverde wel een veel fitter begin van de dag op. Elke dag begint om half acht met de daily update voor de directeur van het Provinciale Reconstructie Team (PRT) en om acht uur met de update voor de generaal en de civiele vertegenwoordiger (CIVREP). Aangezien ik een dubbelfunctie heb als directeur PRT en CIVREP van de hele task force schuif ik bij beide meetings aan.

47 graden in de schaduw
Maandag 3 augustus was de officiele Transfer of Authority. Na vele maanden trainen gingen de generaal van Uhm en ik het commando overnemen van de Taskforce Uruzgan en het Provincial Reconstruction Team. De nacht daaraan voorafgaand heb ik me nog wel eens een keertje extra omgedraaid.

Bij zevenenveertig graden in de schaduw (die er niet was) stond de gehele staf in de houding in het zand. Uit mijn ooghoeken zag ik wat mensen flauwvallen en de gedachte schoot door mijn hoofd dat mij dat absoluut niet mocht gebeuren in het bijzijn van fotograaf en camera. Boven ons hoofd denderden helikopters voorbij.

Minuut stilte
Een zogenaamde quick reaction force met een rij aan indrukwekkende militaire voertuigen om ons heen. Er waren speeches van de gouverneur en de generaals. Een minuut stilte voor de soldaat Azdin Chadli die omkwam bij een raketaanval op het kamp tijdens de periode van de uitgaande staf maakte indruk op mij en iedereen. Allen spraken de hoop uit dat het door het uitgaande team ingeslagen pad in Uruzgan vervolgd zal worden. Mijn voorganger, Joep Wijnands, overhandigde mij na afloop van zijn speech symbolisch een levensgrote bos houten sleutels van het PRT. In mijn antwoordspeech sprak ik de hoop uit dat het de sleutel naar succes en ontwikkeling zal zijn.

Na afloop volgden de vele felicitaties en het militaire jargon: “Ja Rent, nu ben je er van”.

• Michel Rentenaar is civiel leider van de Task Force Uruzgan en directeur Provinciaal Reconstructieteam in Uruzgan. Hij schrijft voor de Wereldomroep een column.