Mirjam Mooij heeft haar achternaam mee. Een stralende persoonlijkheid die vrolijk door Melbourne stapt. En dat terwijl zich in haar leven de ene na de andere ramp voltrok.

Lachend haalt Mirjam de Hema-vlaggetjes naar beneden die werden gebruikt voor de verjaardag van haar 9-jaar oude dochter. 'Dat kennen ze niet in Australië, vlaggetjes. Ze geven ook alleen maar de jarige een hand bij een feestje en niet de rest van de familie, zoals in Nederland.'

Mirjam kijkt tevreden terug op een geslaagd reptielen-kinderfeestje, dat nooit had kunnen plaatsvinden in Nederland. 'Of ken jij iemand die met een truck vol reptielen komt voorrijden? Er was een megagrote slang en een krokodil die aan het eind zelfs nog in ons zwembad in de tuin heeft gezwommen!'

Tennisbaan
Niets wijst erop dat het gezin nog maar vier maanden geleden verhuisd is. 'Met vijf kinderen, waaronder een baby.' Echtgenoot Bram ging meteen aan het werk, dus Mirjam moest ook nog 'even' op zoek naar een huis. Ze vond er één vlakbij het strand, met vijf slaapkamers en een tennisbaan.

'Ik zei ja zonder dat mijn man het gezien had. Dat vond de makelaar wel een beetje vreemd.' Daarvoor woonde het gezin in Nieuw-Zeeland. 'Slechte arbeidsmarkt, het gevoel 20 jaar terug te gaan in de tijd, de Nieuw-Zeelanders waar over het algemeen geen afspraak mee te maken valt, slechte huizen...'

Aardbeving
De aardbeving in Christchurch was de druppel. 'We hebben een paar keer gehad dat ons huis in Wellington helemaal stond te schudden, 's morgens vroeg om half vijf. Er zijn steeds meer aardbevingen in Nieuw-Zeeland. Ook op plekken waar ze tientallen jaren niet geweest zijn.'

'Daar groeien Nieuw-Zeelanders misschien mee op, maar wij niet. Op een gegeven moment ben je altijd bang. Je hebt vijf kinderen, wie moet je het eerst grijpen als het serieus wordt? Die onrust waren we zat. Bovendien is het hele land in recessie na Christchurch. Ook veel jongeren gaan nu naar Australië.'

Enschede
Het was niet de eerste keer dat Mirjam wegtrok na een nationale ramp. In Nederland zaten zij en haar man allebei bij de politie. Bram assisteerde in 1992 bij de Bijlmerramp. En Mirjam werd met haar M.E.-peloton direct opgeroepen toen op 13 mei 2000 de vuurwerkramp in Enschede zich voltrok.

Een week bleef ze in het spookgebied. 'Ik dacht steeds: dat dit kan in Nederland! Maar wat me het meest is bijgebleven zijn de oudere mensen. De paniek dat ze niet naar hun huis konden. Ik hielp nablussen met de brandweer en steeds stonden er mensen langs de hekken die smeekten of ze hun huis mochten zien.'

Zwanger
Monter pakt Mirjam wat ingrediënten voor het bakken van een appeltaart en geeft ze dochtertje Zara de borst. Dan vertelt ze verder. 

'Een jaar later werd onze prachtige zoon Marten geboren. Met een handicap. Hij mist beide bovenbenen en een paar vingers.'

Rouw
In eerste instantie was Mirjam in diepe rouw gedompeld na de geboorte van Marten. 'Maar ik dacht al heel snel: ik moet nu leren het te accepteren, want dit is mijn kind. Eerst zie je ook alleen maar die handicap, daarna zie je wie Marten eigenlijk is.'

Loopfiets
Marten bleek zo'n sprankelende persoonlijkheid dat het gezin zijn handicap niet eens meer ziet, en zijn omgeving ook niet. 'Toen Marten vijf was kreeg Bram een baan bij de politie in Wellington. Ik heb nachten wakker gelegen of hij het wel aan zou kunnen.' Maar binnen de korste keren werd hij geaccepteerd.

In Australië gaat het weer net zo.'De eerste twee dagen liepen de kinderen Marten na op zijn geweldige loopfiets die hij met zijn handen bedient. Nu komt hij het schoolplein op en niemand kijkt meer op of om. Tuurlijk heeft Marten zijn vervelende momenten op school, maar dat hebben mijn andere kinderen ook.'

Appeltaart
'Hij gaat gewoon met zijn zussen naar de public school en hij heeft hier zelfs zijn eigen zeilboot. Hij zit op de Black Rock Sail Club en dat gaat fantastisch.' Iedereen is supertrots op Marten, zegt Mirjam blij, terwijl ze in sneltreinvaart een appeltaart bakt.

'Dat kan ik blind. Als je vijf kinderen hebt word je heel handig in het verzinnen van eten dat snel klaar is en toch lekker is. Ik bak elke week appeltaart, is toch ook een beetje de smaak van thuis.' In het vrije Australië heeft het gezin alle rampen achter zich gelaten en geniet Mirjam volop.

Teruggaan
Toch weet ze niet of de emigratie voor altijd zal zijn. 'Stom is dat hé? Ons leven hier is geweldig, de kinderen praten vloeiend Engels, ze doen het fantastisch op school, we doen allemaal ons best. En tóch altijd dat stemmetje in je hoofd: blijven we hier, ja of nee?'

'De kinderen worden ouder, waardoor de keuzes moeilijker worden. Marten is bijna elf, als we terugwillen gaat dat vast niet meer zo makkelijk toen we vertrokken. En mijn ouders worden ook ouder, ik ben hun enige dochter. Als die gaan kwakkelen zit ik echt niet meer lekker aan de andere kant van de wereld.'

Stemmetje
'Ik denk dat veel emigranten dat hebben. Dat stemmetje is misschien wel de grootste ramp die me getroffen heeft. Even emigreren is er dus niet bij, wil ik maar zeggen. En ik zou al helemaal niemand aanraden om dat met vijf kinderen te doen, ha, ha. Wil jij een stukje appeltaart nu het nog warm is trouwens?'

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine. www.wereldexpat.nl