Het rampenbewustzijn van Nederlanders is onvoldoende, constateert hoogleraar Rampenstudies aan Wageningen Universiteit, Georg Frerks. Verbazingwekkend is dat dat geldt voor zowel Nederlanders in als buiten Nederland.
Veel Nederlanders die permanent in het buitenland wonen zeggen dat ze voor vertrek eigenlijk niet nagedacht hebben over natuurrampen die hen te wachten zouden kunnen staan. Terwijl het in geval van aardbevingen, overstromingen, orkanen, extreme hitte dan wel kou en de aanwezigheid van gevaarlijke (wilde) dieren toch belangrijk is om te weten wat je wél en niet moet doen.
Uit onderzoek van het Wereldpanel van de Wereldomroep blijkt dat als mensen zich eenmaal in het buitenland gevestigd hebben, ze heel snel op de hoogte raken. Door informatie van de overheid en vooral ook door lokale contacten: buren, dorpsgenoten en plaatselijke hulpverleners.
Wat dat betreft is er in Nederland nog een wereld te winnen, constateert Frerks: 'Uit onderzoek blijkt dat de meeste Nederlanders zich niet erg bewust zijn van mogelijke gevaren en rampen waarvan wel voorstelbaar is dat ze zich hier voor kunnen doen.'
112
De verklaring voor dat onvoldoende bewustzijn is, denkt Frerks, dat we ons veilig wanen achter de dijken en de Deltawerken. Hij zegt: 'Dat is mede ingegeven door de regering: maakt u zich geen zorgen, de techniek regelt het allemaal wel. We denken dan dat we zelf niets hoeven te doen en áls er dan eventueel iets gebeurt komt de overheid ons wel te hulp, even 112 bellen en dan komt het wel goed'.
Dat is natuurlijk niet zo, als we allemaal tegelijk 112 gaan bellen kunnen de hulpdiensten dat niet aan; dat bleek ook bij de Nieuwjaarsbrand in Volendam, die was eigenlijk al te grootschalig voor de hulpdiensten om adequaat te kunnen reageren.
Zelfredzaamheid
Het gevolg van het onvoldoende ontwikkelde rampenbewustzijn is dat we ook niet voldoende zelfredzaam zijn. Het is daarom belangrijk dat dat we ons goed informeren wat er kan gebeuren en wat we moeten doen als er een ramp komt. Georg Frerks geeft het voorbeeld van een overstroming: 'We leven per slot van rekening in een badkuip hier. Weten mensen waar ze heen moeten, waar hogere plekken zijn, wat je moet doen als allerlei nutsvoorzieningen uitvallen?'
We zouden het in ieder geval kúnnen weten, want de overheid heeft een beleid afgekondigd dat uitgaat van zelfredzaamheid, met bijbehorende informatie met tips als: voldoende water in voorraad, kaarsen bij de hand voor als de stroom uitvalt, een radio op batterijen voor ontvangst van de rampenzender en dekens tegen de kou.
Dichterbij
Wat is dan toch de verklaring voor het idee 'dat het allemaal wel los zal lopen'? Frerks denkt dat dat komt omdat we denken dat dingen niet kunnen gebeuren. 'Mensen die ervaring hebben met rampen, zoals de mensen die destijds in de Betuwe geëvacueerd moesten worden wegens overstromingen, en recent nog in Groningen, blijken zich veel beter voor te bereiden. Dus als het dichterbij komt wordt het bewustzijn groter'.
De sleutel voor het optimaal ontwikkelen van ons rampenbewustzijn ligt volgens Frerks bij goede communicatie, via kanalen die misschien niet meteen voor hand liggen: op scholen en in verenigingsverband. 'Bijvoorbeeld moskeeën, kerken, de lokale fanfare. Communicatie bereikt ook niet iedereen en als je daar in een gemeenschap over praat wat je eventueel zou moeten doen kan dat al helpen. We moeten het kanaal vinden tussen de overheid en de burger, dat is nog niet helemaal goed in orde.'
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Het is hier prachtig, maar de stroom kan elk moment uitvallen. Watervoorziening is vrij goed, maar die valt ook soms uit. Dus altijd kaarsen en water in voorraad houden, dat is gewoon normaal. Ik moet wel zeggen dat Sint Maarten met sprongen vooruit gaat. De overheid van Sint Maarten neemt de status als Land binnen het Koninkrijk heel serieus. De hoofdstad ligt laag en aan zee, maar er ligt wel een dam voor die tegelijk als boulevard dient. Orkanen daar zijn we aan gewend. Een ernstige aardbeving is mogelijk, dit deel van het Rijk ligt in een tectonisch gebied.
Slangen, schorpioenen, giftige spinnen. Dat kroop in Zuid-Afrika allemaal door onze tuin. We vonden een keer een schorpioen onder een boekje van ons zoontje, toen anderhalf, dat in de woonkamer op de vloer lag. Gelukkig vonden wij het, niet hij. Ik moet zeggen, gek genoeg ben ik in die tijd wel over mijn angst voor slangen heen gekomen, door erover te gaan lezen en dan te contateren dat dat gekke kurkentrekkerslangetje (dat zich opkrult, vandaar de naam) niet giftig is, net zo min als die tuinslang, en dat ik gelukkig nooit een pofadder in de tuin heb gevonden, al waren ze wel in de buurt.
En bosbranden, iedere zomer. Een keer, op de verjaardag van mijn man, likten de vlammen aan de bovenkant van de berg, een paar honderd meter verderop, en heb ik de hele tijd zitten plannen wat we allemaal in de auto's van de gasten konden meenemen als het vuur dichterbij zou komen. Dat is gelukkig niet gebeurd.
Nu wonen we aan de Donau, en staat het water regelmatig in de straat. Maar dat hadden we ons gerealiseerd toen we hier gingen wonen, dus dat kom niet als verrassing.
Wij wonen in de Dandenongs, een zeer bosrijk gbied ten oosten van Melbourne. Als Nederlander weet je inderdaad niet zoveel oveel natuur rampen omdat die maar weinig voorkomen in Nl. Maar je leert snel, tijdens de bosbranden van Black Saturday hebben we snel geleerd om je spullen te pakken, te zorgen dat je wollen dekend, water en mappen jn je auto hebt. Ook regel je snel met vrienden dat je bij hun kan verblijven mocht je moeten evacueren.
Je laat je goed voorbereiden door naar meetings te gaan van de CFA, country fire authority. Omdat we in een semi rural gebied wonen en ons water via een watertank komen ipv mains hebben we water in flessen voor het geval dat we een stroomstoring hebben. Meestal wanneer het slecht weer wordt houden we er rekening mee en zorgen we ervooor dat de kaarsen en emmers met water klaar staan. Het is een land van uitersten, vorig jaar hadden we overstromingen. Wat je wel ziet hier is dat de gemeente samen komt om het water in goede banen te leiden, of met de bosbranden er elkaar attent op maakt wanneer het tijd is om te evacueren.
Wat ik wel merk is dat nieuwe emigranten inderdaad het gevoel hebben dat het hun niet overkomt, gewoon omdat ze het nooit hebben meegemaakt. Een nieuw land, nieuwe omstandigheden en je moet snel leren.
Nieuwe reactie inzenden