Bemoei je er niet mee! Dat was kort samengevat de reactie van de huidige Nederlandse politici op de inmenging van oudgedienden tijdens moeizame besprekingen om een regering te vormen. Twee oud-premiers en tal van andere oud-politici van de christen-democratische partij, gaven openlijk te kennen dat ze de onderhandelingen over een kabinet met gedoogsteun van de populistische partij van Geert Wilders onwenselijk vinden.

De kritiek van de partijprominenten werd afgedaan als ongewenst en niet ter zake. De jongere generatie politici is nu aan zet om de koers van het land te bepalen. Het vormen van een nieuw kabinet is, zo vinden de huidige politici, al lastig genoeg. De kritiek van de politieke mastodonten heeft zijn doel niet gemist, daarvan getuigen de verhitte debatten bij de christen-democraten.

Bemoeienis van oud-politici is een wereldwijd fenomeen. Alleen de manier waarop is overal anders. In tal van landen is het gebruikelijk om een leven lang politiek aan de macht te blijven. Of politieke kopstukken proberen via een zelf gekozen opvolger hun nalatenschap zoveel mogelijk veilig te stellen. En er zijn landen waar de dinosaurussen van de politiek hun macht opnieuw doen voelen, met of zonder succes.

Azië
Indonesië is een schoolvoorbeeld van politiek die bedreven wordt door oudgedienden. Bemoeienis van mensen die de het politieke toneel maar niet willen verlaten is zeer gebruikelijk. Een voorbeeld van onverbloemde machtsuitoefening is Aburizal Bakrie, de leider van de politieke partij Golkar.

Deze voormalig minister van Economische zaken en machtig zakenman was na zijn vertrek in 2005 onderwerp van een onderzoek naar corruptie. Een publieke smaadcampagne tegen de minister van Financiën Sri Mulyani die het onderzoek had ingesteld, had succes. Sri Mulyani vertrok naar de Wereldbank en Bakrie wist zijn machtspositie te bevestigen door een coalitie te smeden tussen Golkar en de partij van president Yudhoyono.

In China is de publieke inmenging van oud politici niet zo openbaar. De voormalige kopstukken van de communistische partij hebben meestal voor hun pensioen al geregeld dat hun politieke nalatenschap in goede handen is. Ze continueren hun macht door politieke leerlingen hun plaats in te laten nemen, die zij achter de schermen wel kunnen influisteren. Als er al openlijke kritiek is, dan komt die in de vorm van een machtsstrijd tussen potentiële opvolgers. Bovendien is er binnen de sterk door de overheid gereguleerde media  weinig ruimte voor het uiten van kritiek.

Afrika
Op het Afrikaanse continent wordt politieke macht nog vaak gezien als een goddelijk recht. Eenmaal aan de macht zien politici hun leiderschap als een baan voor het leven. Voorbeelden daarvan zijn er te over: de Libische leider Muammar Gadaffi, Robert Mugabe in Zimbabwe en Paul Biya in Kameroen.

In Nigeria deed generaal Ibrahim Babangida wel afstand van de troon. In 1993 trad hij af als president, maar daar lijkt hij spijt van te hebben. IBB, zoals zijn bijnaam luidt, beoogt een terugkeer in de politiek. Hij wil zich kandidaat stellen voor de komende presidentsverkiezingen in 2011, omdat hij meent dat de jongere generatie niet in staat is Nigeria te leiden. Tijdens zijn presidentschap was er een enorme invloed van militairen op de politiek en grootschalige corruptie.

Latijns-Amerika
Van een nieuwe greep naar de macht door oudgedienden is in Mexico op dit moment geen sprake. Toch kan het optreden van ex-president  Vicente Fox worden uitgelegd als een poging tot inmenging. In zijn blog opperde Fox het idee om de productie, verkoop en distributie van drugs te legaliseren, om zo een einde te maken aan het drugs gerelateerde geweld.

Fox rijdt hiermee bewust in de wielen van partijgenoot en huidig president van Mexico, Felipe Calderón. Die is faliekant tegen het legaliseren van drugs en heeft de totale oorlog verklaard aan de drugskartels.