Een cabaretier met een depressie. Dat verzin je niet. Mike Boddé vertelt in 'Pil' dan ook over zijn eigen ervaringen. Hij doet dat openhartig en vol humor, in een geslaagd pleidooi om de depressie en bijbehorend medicijngebruik uit de taboesfeer te halen waarin zij nog altijd zitten. Een noodzakelijk boek waarvan hij zegt: ‘Als ik destijds zo’n boek had gehad, zou ik eerder uit die depressie zijn gekomen.’

Drie roze pilletjes per dag houden de cabaretier al twaalf jaar depressievrij. Ook al zijn bijwerkingen zoals overgewicht "niet leuk", hij is erg blij met het trio: "Ik voel me Mike Boddé die wil leven". Het boek is het resultaat van alle misvattingen over depressies die hij nog altijd ervaart."Het kost ongelofelijk veel moeite om die mensen te overtuigen van het feit dat depressie ook gewoon een hersenziekte kan zijn"en onzinbeweringen over medicijnen ''Maar vlak je niet erg af? " en "Voel je je nou meer jezelf zonder die pillen of met?" Zijn intenties blijken verder uit de interviews met twee van zijn behandelaars achterin het boek, die de zaken nog eens op een rijtje zetten.

Chronisch moe
Boddé's problemen beginnen vlak nadat hij en Thomas van Luyn als het duo Ajuinen en Look het podium bestormen. Hij is chronisch moe  maar heeft niet het idee dat hij depressief is, ook al denkt zijn huisarts aanvankelijk in deze richting. Zij laat zich overtuigen door een congres over de vermoeidheidsziekte ME en Boddé's afweer: 'Ik ben geen psychiatrisch geval zeg ... ik speel piano en ik wil niet dood'. Zo duurt het jaren voordat de juiste diagnose wordt gesteld en de kwaal effectief bestreden kan worden.
 
Overgevoelig en angsten
In die tijd glijdt Boddé langzaam af van gezonde twintiger naar patiënt: hij beschrijft hoe hij weer bij zijn ouders gaat wonen en zijn zintuigen overgevoelig worden. Hij moet huilen als hij het nieuws hoort (en houdt daarom op het te volgen) en kan op den duur ook geen geluid meer horen (en dat voor een muzikant!). tel daar nog (doods)angsten, slaapproblemen en straatvrees bij op voor een goed beeld van de Boddé uit die tijd. Een andere (in perspectief humoristische) opsomming betreft de homeopaat, het medium, de handoplegger en alle andere alternatievelingen tot wie hij zich in arren moede wendt, vóór hij psychologen en psychiaters bezoekt.
 
Beweging
Hij vindt alleen afleiding in beweging (fietsen) en in de natuur"Als ik twee jaar later niet de goeie pillen had gevonden was ik nu een volgeling van prinses Irene geweest." Tot overmaat van ramp krijgt oudste broer Harry ongeneeslijke slokdarmkanker, wat voor extra verwarring en tegenstrijdige gevoelens bij zijn jonge broertje zorgt. 'Ik neem mezelf ineens vreselijk kwalijk dat ik, zelfs met een stervende broer, nog steeds alles alleen maar vanuit mijn eigen benepen perspectiefje heb willen zien." De scenes waarop de familie de rijen sluit rond de zieke en de beschrijving van de euthanasie zijn enkele van de vele ontroerende scenes in het boek.

Vechten tegen een zelfmoordpoging
Wat heeft die Boddé het zwaar gehad, ook schrijft hij er zeer luchtig over, dankzij de goeie jaren die erop volgden en met zijn gevoel voor humor. Denk maar eens in hoe je je voelt als je 'jaren achtereen dag in dag uit dood wil, vecht tegen een zelfmoordpoging en alles door een zwarte waas ziet'. Dat zwart klinkt ook door in de opbouw van het boek: elk hoofdstuk begint met een opsomming van de CD's die hij in die tijd beluisterde en de boeken die hij las, en die rijtjes zijn in de meest zwarte jaren leeg. Bovendien wordt elk hoofdstuk afgesloten met een vers of een liedtekst.

Muzikaal verloop van ziekte
Boddé is verder muzikant genoeg om de lezer te verrassen met een muzikaal verloop van zijn ziekte op een bij het boek gevoegde CD. Een bij mijn weten unieke manier om je ziekte te verbeelden. Het merendeel van de stukken is te beklemmend om vaak te beluisteren: ik veronderstel dat het amper bij benadering aangeeft wat de maker zelf moest doormaken. Voor een indruk is hieronder het stuk Fluister te horen (uit de tijd dat hij gek werd van de stemmen in zijn hoofd).

Psychotherapie en pillen
Het boek verscheen vlak na berichten in de pers over de overschatting van psychotherapie bij depressies (na wetenschappelijk onderzoek aan de Vrije Universiteit). Eerder had de wetenschap al vraagtekens gezet bij té juichende verhalen over medicijngebruik bij depressies. Boddé's boek sluit daar perfect bij aan, want hij bleek bij beiden baat te hebben, zonder dat het om wondermiddelen gaat. Voor hij het levensreddende (want dat maakt het boek wel goed duidelijk) Anafranil ging gebruiken, had hij al heel wat geslikt.

Indrukwekkend
Wie 'Pil' leest, begrijpt beter wat een depressief mens doormaakt, zonder zélf in een zwarte gat te tuimelen. Ook waar het gaat om de ziekte en alles wat daarbij komt kijken uit de taboesfeer te halen, slaagt Boddé waar Naima el Bezaz met 'Het gelukssyndroom' (2008) bleef steken. Dat komt waarschijnlijk omdat Boddé alweer ruime tijd 'gewoon' functioneerde voor hij het boek schreef, terwijl de schrijfster nog amper uit het dal was. En de humor waarmee hij terugkijkt en over zijn depressieve periode schrijft, doet de rest. Indrukwekkend! Al doen zijn jarenlange lijden en zijn lange mars langs de instituties iedere lezer vurig hopen van deze ziekte gevrijwaard te blijven.