Naomi Wichmann (18) stond klaar om op vakantie te gaan naar Griekenland. Mèt de Ritalin-pillen die ze slikt voor haar ADHD. Geen probleem, vond haar huisartsenpraktijk. Maar de apotheek zei iets anders: de Grieken beschouwen Ritalin als een gevaarlijke hard-drug.
Naomi is niet de enige Nederlander die rond deze vakantietijd voor een onaangename verrassing komt te staan. Daarbij gaat het ook niet alleen om Griekenland. 'Ritalin is een uitzonderingsmedicijn', legt RNW-vakantiedokter Pieter van den Homberg uit. 'Het is een pepdrug die verwant is aan amfetamine.'
Bij medicijnen zoals insuline volstaat een doktersverklaring. Maar Ritalin valt onder de opiumwet. Daarom is er binnen de 'Schengenzone' - Europese landen met soepele regels voor personenverkeer - een aparte bevestiging nodig van het ministerie van Volksgezondheid. En daarbuiten zelfs van de ambassade.
Wel of niet wachten?
Het wachten op zo'n bevestiging kan weken duren. Veel vakantiegangers weten dat niet of komen er zoals Naomi pas achter als ze nog even snel een briefje van de huisarts willen halen. Volgens het maandblad Psy gaat het elk jaar om 'duizenden' Nederlanders die feitelijk zonder het te weten drugs smokkelen.
Is dat erg? Daarover zijn de meningen verdeeld. Op de website van de Nederlandse overheid wordt gewaarschuwd voor 'strenge straffen', maar toen Naomi navraag deed kreeg ze te horen dat er in de praktijk zelden moeilijk wordt gedaan. Hoogstens kunnen de medicijnen in beslag worden genomen.
Dat is ook de ervaring van dokter Van den Homberg. 'De soep wordt niet zo heet gegeten als-ie wordt opgediend.' Maar, waarschuwt hij, je kan er wel 'gedoe' mee krijgen aan de grens. En in Aziatische landen met een 'armoedecultuur' wordt dat gedoe vaak gebruikt om reizigers geld uit de zak te kloppen.
Alarmcentrales
Navraag bij de alarmcentrales SOS International en Eurocross leert dat er in de praktijk nog nauwelijks meldingen zijn binnengekomen van Ritalin-incidenten. Wel van mensen die op hun bestemming medicijnen willen kopen en tot hun schrik 'nee' te horen krijgen, zegt woordvoerster Daphne de Wit van Eurocross.
Volgens SOS International komt het kleine aantal meldingen vooral doordat de voorlichting tegenwoordig veel beter is dan vroeger. Maar de ervaring van Naomi bewijst dat toch nog niet alle medische instanties in Nederland in alle gevallen op de hoogte zijn.
Daar is Naomi de dupe van. Want al zegt dat ze haar vakantie er nooit door zou laten vergallen, een domper was het allemaal wel. 'Ik ga met een vriendinnetje en haar ouders. Stel je voor dat ik op het vliegveld verhoord zou worden. Dat zou ik heel erg vervelend vinden. Ook voor hen.'
Paracetamolverpakking
De veiligste oplossing voor Naomi was een 'Ritalin-pauze' geweest. Sommige ADHD-patiënten doen dat, zegt ze. Maar 'zonder Ritalin is het een chaos in mijn hoofd. Als er een auto voorbijkomt dan wil ik weten wat voor auto, ook al praat ik met iemand. Of een liedje op de radio, dan denk ik alleen nog daaraan.'
Uiteindelijk besloot Naomi haar medicijnen toch gewoon mee te nemen. En dan niet stiekem in een paracetamolverpakking, zoals iemand haar had aangeraden. De douane bekeek wel haar tas, vertelt ze vanuit het Griekse Petra, maar liet de Ritalin rustig zitten. 'Ik ben, blijkt, een prima smokkelaar!'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik denk dat het medicijn bij kinderen inderdaad niet gebruikt moet worden.
Een kin verandert daardoor en leert niet met zijn eigen, lastige maar speciale karakter omgaan.
Ik heb er vroeger veel moeite mee gehad, maar ben daardoor wel een doorzetter geworden. Toen ik 18 werd en mijn VWO diploma halen erg lastig werd, ben ik begonnen met het medicijngebruik. Ik kon goed en duidelijk verwoorden hoe ik me voelde en op welke tijdstippen (voor, tijdens en na het slikken van Ritalin). Ik denk dat dat het belangrijkste is. Leren omgaan met je medicijn en met jezelf. Want zonder het medicijn moet je ook kunnen leven. Ik weet bijvoorbeeld dat ik dan sneller agressief word, heel melig of heel druk en daarna altijd heel moe. Na een tijd herken je dit en kun je jezelf beter beheersen. Alleen als je dit kunt, kun je het medicijn gaan gebruiken, ben ik van mening. Nu gebruik ik het zo weinig mogelijk. Op dagen dat ik dingen voor de vakantie moet regelen, belangrijke toetsen heb, etc. En dat gaat perfect.
Zeker, er zijn zware gevallen, daar begrijp ik het. Maar in Nederland wordt misschien wel bijzonder snel de diagnose ADHD en gestellt en als beste behandeling voor "platspuiten" gekozen.
Kan me onderstaande reacties wel voorstellen. Helaas is ADHD in de loop der tijden ook een fysiek aantoonbare afwijking gebleken, waarover via internationaal wetenschappelijk onderzoek steeds meer bekend is. Daar zou ik zoals hieronder wel gebeurt, niet zomaar aan willen twijfelen. En ja, twijfelen, dat hebben wij vóór de diagnose óók gedaan. Op dezelfde gronden als hieronder, ook wij vonden die moderne vier lettercombinatie wel wat erg voor de hand liggend.
Helaas heeft mijn zoon de diagnose door twee onafhankelijke onderzoeksteams bevestigd gekregen. Met de mededeling dat hij een klassiek geval en schoolboekjes-voorbeeld is. Niks geen aanstellerij of het-beestje-moet-een-naam-hebben gedoe. Een keiharde, spijkerduidelijke diagnose in blokletters ! Conclusie, je slikt het middel niet voor de kat z'n viool en er moeten wel zeer zwaarwegende argumenten zijn om hiervan af te wijken. Tsja en in ons geval zijn die er, niemand wil achter de tralies voor gewoon medicijngebruik, toch?.
Albert Bek
als je met een medicijn moet stoppen als je naar het buitenland gaat, en een arts adviseert dat ook, dan vraag ik mij af wat de noodzaak van dat medicijn is. Het is volgens mij dan een drug en geen medicijn en het is dan ook van de zotte dat het hier in Nederland als medicijn verstrekt wordt, ook aan kleine kinderen.
Ik kan jullie verhaal over het gedoe rond wel of niet een verklaring meenemen deels bevestigen. Onze zoon vertrekt binnenkort voor een dik half jaar naar Indonesië (Soerabaja) voor een vervolg op zijn studie in Groningen. Hij heeft ADHD en slikt dus ritalin. Bij de voorbereiding van deze internationale stage kreeg hij van de Indonesische ambassade in Den Haag het advies om via de ambassade een verklaring aan te vragen voor de Indonesische autoriteiten. Dat is inmiddels gebeurd, het document is binnen.
De studentenarts heeft desondanks geadviseerd om tijdelijk toch maar met het medicijn te stoppen, omdat hij -ondanks alle officiële verklaringen, stempels, papieren en linten in Bahasa- diverse negatieve ervaringen heeft gehad met ritalingebruikers die in deze regio desondanks zwaar in de problemen zijn geraakt. Inclusief verblijf van een paar dagen in de gevangenis.
Volgens de betreffende arts worden de verklaringen namelijk niet op alle plaatsen in Indonesië op dezelfde wijze geïnterpreteerd en kennelijk dus niet overal gelijkelijk erkent. Het advies is dus om tijdelijk te stoppen en geen enkel risico te nemen. Mijn zoon heeft besloten dit advies over te nemen.
Nieuwe reactie inzenden