Liesbeth (36) was Dutchbatter in Potocari, toen de moslimenclave Srebrenica werd overheerst door Bosnisch-Servische troepen, onder leiding van generaal Ratko Mladic. Liesbeth woont in Vreeland, in het midden van Nederland, en is moeder van twee kinderen.

Mijn connectie met de heer Mladic? Ik maakte in 1995 deel uit van Dutchbat 3. Half juli diende ik in de moslimenclave Srebrenica. Mijn standplaats was Potocari. Ratko Mladic heeft mij persoonlijk uitgezwaaid met de woorden 'bye bye Dutchbat'. Ik vond dat zeer vernederend. Maar ook een opluchting, omdat we eindelijk naar huis zouden gaan. De weken daarvoor had hij de scepter gezwaaid over de enclave. Met alle bekende desastreuze gevolgen van dien.

Op het moment dat ik hem van dichtbij zag, kwam er een gedachte bij mij op: ik kan hem nu doodschieten. Die gedachte verdween ook weer snel omdat het een idioot idee was. Hij, beveiligd, op eigen grondgebied, met veel Servische soldaten in de buurt. Ik met een uzi (het wapen was eerder vanwege technische mankementen afgekeurd), met al mijn dierbare collega’s en een ongelooflijke drang om veilig thuis te komen. Wat zou er gebeurd zijn als ik het wel had geprobeerd?

Kippenvel
Na zestien jaar is hij gearresteerd. Ik krijg het nieuws te horen van een redacteur van het tv-programma Zembla. Er komt een zaligmakend gevoel over me heen. Mijn bloed gaat sneller stromen en ik krijg kippenvel over mijn hele lichaam. Eindelijk is hij opgepakt. Gaat hij naar het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag? Zal ik daar ook naartoe gaan? Ik weet het nog niet. Moet het even laten bezinken. Maar dit is wel dé kans om Ratko uit te zwaaien.

Van een oud-Dutchbatter die naar Scheveningen wil gaan, krijg ik een sms'je. Dan zeg ik dat ik ook kom. Mladic blijkt al onderweg naar Nederland te zijn. We moeten ons haasten. Voor de gevangenis beland ik in een waar mediacircus. Ik zie groepjes vrouwen met Bosnische vlaggen gedrapeerd om hun lichaam. Ze staan alleen maar te kijken en wisselen nauwelijks een woord.

Servische vlag
Ook is er een groep met een Servische vlag. Zij voeren wel het hoogste woord. Uiteraard zijn zij het er niet mee eens dat Mladic gearresteerd is en al helemaal niet dat het tribunaal hem gaat berechten. Ik vind het geen prettig gevoel dat we hier niet allemaal om dezelfde reden staan. Maar iedereen heeft wel recht op een eigen mening, dus moet ik deze groep ook accepteren.

Dan komt het bericht dat de helikopter waar Mladic in zou zitten, vertrekt van het vliegveld, op weg naar ons. Weer een kippenvelmoment. Even later komt er een politieheli in beeld. Het wordt onrustig in de menigte. Mobiele telefoons rinkelen en iedereen tuurt gespannen naar de lucht. Maar een helikopter zien we niet.

Pech!
Zou Mladic dan toch met de auto komen? Als dat zo is, duik ik over het hek en ga de auto belagen. Over de gevolgen denk ik nauwelijks na, ik neem ze waarschijnlijk voor lief. Zie mezelf al een nacht in een politiecel zitten. Maar zo ver komt het niet. Ik spring wel degelijk over het hek, maar dat is om de zij-ingang van de gevangenis te zien. Daar is net een aantal auto's naar binnen gereden. De andere heli is op de binnenplaats geland. Pech! Ik heb hem niet gezien. Toch heb ik een voldaan gevoel.

Mladic is weer dichtbij, na zoveel jaar. Maar dit keer voel ik geen vernedering. Wel opluchting, omdat hij al lang niet meer de scepter zwaait.