Na de spetterende slotmarathon van de Nederlandse redactie in mei, bleef de afgelopen maanden nog één klein restantje Nederlandstalige radio van de Wereldomroep over. Daaraan komt donderdag een eind, als ook de uitzendingen gericht op Suriname en de Antillen ermee stoppen.

Vanaf 18.00 uur Nederlandse tijd neemt de Caribische redactie in een drie uur durende uitzending afscheid van de luisteraars. Historische mijlpalen komen aan bod, zoals de onafhankelijkheid van Suriname in 1975, de militaire dictatuur in de jaren tachtig en de staatkundige vernieuwing op de Antillen in 2010.

Nog steeds een taak

Oud-medewerker van de Wereldomroep Noraly Beyer betreurt het zeer dat de zenders nu definitief zwijgen in het Caribisch gebied. Zij vindt dat er nog steeds een taak is voor de Wereldomroep. ‘Ik weet dat mensen in Suriname nog steeds veel waarde hechten aan nieuws en actualiteiten uit Nederland.’

Beyer kwam in 1983 naar Nederland, maar kende de Wereldomroep in de jaren daarvoor al als televisiejournalist in Suriname. ‘We luisterden naar de Wereldomroep om nieuws te vergaren. De berichten verifieerden we lokaal en gebruikten we. De Wereldomroep was goed voor ons om te weten wat er in Nederland gezegd en geschreven werd over Suriname en de Antillen.’ De Wereldomroep werd in Suriname goed beluisterd, dat bleek volgens Beyer uit de zakken met post die in Hilversum binnenkwamen.

Coup
Na de coup van 1980 in Suriname kwam er censuur en werd het werken bij de STVS moeilijker. ‘De Wereldomroep werd in die tijd nog belangrijker.’ Beyer bleef in Suriname tot de Decembermoorden van 1982. ‘We dachten dat we de censuur wel konden handelen.’ Dat lukte met wat moeite door veel te praten met de machthebbers: ‘Ze vonden ons lastig.’ December 1982 noemt Beyer een apocalyps, ‘dat was het einde’. Leven en dood is voor Beyer de grens en daarom besloot ze ‘even weg te gaan’.

De kritiek uit Suriname op de Wereldomroep betekent volgens Beyer juist dat er nog steeds een taak is voor de Wereldomroep in Suriname. ‘De band met Nederland is zo uniek, die moet je handhaven. Zeker nu de mensen uit de militaire periode weer aan het bewind zijn is het belangrijk om mensen het nieuws van een andere kant te laten zien.’

Feedback
Ook bij de huidige medewerkers vechten spijt over het teloorgaan van de Caribische redactie en trots over wat er is bereikt om voorrang. 'Als ik werkte in Hilversum was ik in mijn gedachten altijd in Suriname', vertelt presentator/verslaggever Peggy Brader. 'De focus lag niet vanzelfsprekend op Paramaribo. Ik ben weliswaar een stadskind, maar mijn hart gaat uit naar mensen die verstoken zijn van informatie. Ik probeerde daarom ook de districten mee te nemen. Ik ga het contact met de luisteraars die mij feedback gaven missen.'

Verslaggever/redacteur Belkis Osepa denkt, net als vele andere medewerkers, met genoegen terug aan het bezoek van de koningin en prins Willem Alexander en prinses Máxima vorig jaar op Aruba. 'Toen kreeg ik de kans om prins Willem Alexander heel snel even aan te spreken. Daarna kreeg ik wel op mijn kop van de RVD, maar ik vond het toch mooi dat ik het heb gedaan.

Ik denk ook aan een reportage die ik gemaakt heb, hier op Curaçao. Ik was op bezoek bij een gezin dat geen water en elektriciteit heeft. Acht jaar lang al niet. Ik vond het zo ontroerend. De tranen liepen over m'n gezicht. Daarna heb ik mijn kinderen meegenomen naar dat huis. Ik zei: jullie moeten dat zien en vergelijken. Hoe een gezin het kan hebben én hoe wij het hebben.'

Doorstart?
Hoofd van de redactie Henny de Vos bekijkt of er een Caribische doorstart mogelijk is. 'De partnerstations willen dat graag en ik zou het niet meer dan terecht vinden terecht vinden dat er een Antilliaanse publieke omroep komt zoals die er in Nederland zijn voor Limburg of Zeeland. Ik hoop dat er met een nieuwe coalitie in Den Haag iets meer respons op komt.'

Zie ook:
Het afscheidsprogramma van de Caribische redactie
Volg de herinneringen van de Caribische redactie
Noraly Beyer: 'Nog steeds een taak voor de Wereldomroep'