Recensie – 'Dit boek klinkt geweldig!' Zou het alleen om een boek gaan, dan was dit een rare reactie, maar voor het multimediaproject 'Ninevé' van schrijver/zanger Rick de Gier en zijn band Ponoka gaat de uitspraak helemaal op.
De roman verhaalt op een geestige manier over de moeizame volwassenwording van de evangelisch opgevoede Daniel. Deze twintiger maakt als Daan onverwacht carrière in de wereldse (= verderfelijke) popmuziek .
Het (on)geloof en de liefdesperikelen waar mee hij kampt, zijn mooi vertaald naar de cd 'Outtakes from the revival songbook' met aangename popliedjes; variërend van een pastiche op '1999' van Prince, tot dromerige melodieën en minder lieflijke angstvisioenen.
'Ik zit naast Jezus in een bloedrode Cadillac, hij achter het stuur, ik gelaten met mijn arm uit het raam. Mijn hand maakt soepele surfbewegingen op de wind. Ze zweven door inwisselbare suburbs, langs opgeruimde parkjes en bontgekleurde bungalows. We hebben spiegelende zonnebrillen op en luisteren naar de Cure.'
Met deze surrealistische droom begint het verhaal. Daan heeft zich afgewend van het milieu waarin een computerspel als Pacman 'occult' en voetbal 'een moderne afgod' wordt genoemd. Hij slijt zijn dagen muziekmakend op een etage in Utrecht, zich afvragend hoe het verder moet; als hij niet aan het werk is in de videotheek.
Die baan dankt hij trouwens aan zijn opvoeding; gevraagd naar welke films hij mist in het aanbod, komt hij met een waslijst religieuze pamfletten uit zijn jeugd. De baas is daarover zo enthousiast, dat Daan aangenomen wordt en een hoekje reli-films mag gaan beheren. Hilarisch en schrijnend tegelijk.
Door een filmpje dat zijn vrijgevochten pleegzus op youtube zet, wordt zijn muzikale talent ontdekt. Voor hij kan tegenstribbelen, staat hij op het podium. Vol angst dat hij en zijn bejubelde lied –een variatie op een kerkelijk wijsje- ontmaskerd zullen worden als 'fake'; of getroffen zullen worden door goddelijke toorn.
Voetsporen
Al treedt De Gier met zijn religieuze thema in de voetsporen treden van schrijvers als Maarten ’t Hart en Jan Siebelink, Daans zoektocht is geen loodzware worsteling. De schrijver brengt het bewust een stuk luchtiger en voorzag Daan daarom ook van een evangelische achtergrond.
Niet dat die richting niet streng is. Maar wereldse zaken als popmuziek, films en games worden hier niet totaal afgewezen, maar van een religieuze -lees goede- inhoud voorzien. Daan ontdekt dat er geen twee wereld zijn. 'Als er al iets inzit', zegt De Gier in een interview 'is het dat wat hij leert'.
De lezer ervaart dat liefdesverdriet als je gelovige jeugdvriend er met je al even christelijke jeugdliefde vandoor gaat, universeel is. Al zijn er weinig hedendaagse romans, waarin een ontmaagding gepaard gaat met een huilbui.
Onnadrukkelijk
'Mijn huis in de Watervogelbuurt staat pal naast het spoor en tegenover een grote, gotische begraafplaats. Als op de laatste dag alle graven openspringen, ben ik als eerste op de hoogte, mits de intercity naar Den Bosch en Maastricht het spektakel niet overstemt.'
De Gier grossiert in dergelijke, onnadrukkelijke verwijzingen die een evangelische opvoeding verraden. 'Klopt', al zegt hij het beslist minder zwaar te hebben gehad dan zijn hoofdpersoon. Hij kent het 'fundamentalistische milieu' van de Canadese lagere school waar hij enkele jaren doorbracht.
Ponoka
Terwijl hij het boek schreef, was hij ook bezig met nieuwe liedjes voor zijn band Ponoko, genoemd naar het Canadese plaatsje waar de schrijver ooit woonde. Omdat hij na twee cd’s wel uitgeschreven was over zijn eigen leven, besloot hij zijn hoofdpersoon liedjes te laten maken.
Aan een publiek heeft hij bij het schrijven niet gedacht, hij maakt gewoon wat hij zelf leuk vindt. En misschien krijgen boek en cd daardoor minder aandacht dan hij zou willen. In het ergste gevallen vinden de gelovigen het te werelds en de wereldlijken het te religieus en. Al krijgt hij signalen dat die religieuze setting als 'exotisch' wordt ervaren.
Lachend geeft hij toe dat hij het marketingtechnisch sowieso niet handig aanpakt met een bandnaam als Ponoka en nu 'Ninevé' als boektitel. Het lijkt hem niet te deren. Wat wil je ook als een jeugddroom, een boek schrijven, is uitgekomen en je muziek ook buiten de grenzen gewaardeerd wordt.
Niet af1
Nog even terug naar Daan; hoe het met hem afloopt, blijft ongewis, want 'ik hou niet zo van verhalen die helemaal af zijn'. Dat was eigenlijk al duidelijk op bladzij 1, waar twee motto's staan: het Bijbelfragment over Ninevé, de stad die gespaard bleef toen ze haar zonden opgaf. Maar zover is het met Daan (nog) niet, getuige de songtekst van U2 daaronder: 'But I still haven’t found what I’m looking for'.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Nieuwe reactie inzenden