Toen mijn kinderen na school thuiskwamen, begon het zachtjes te regenen. Dat gebeurt hier wel vaker, het land hier is niet voor niets zo groen. Maar toen ze goed en wel binnen waren riep er één: 'Kijk, het sneeuwt!'

En inderdaad, tussen de vallende druppels waren vlokken natte sneeuw te zien. Iedereen stormde naar buiten en begon sneeuwvlokken te vangen. Al gauw viel er alleen nog maar regen en iedereen ging weer naar binnen, toch een beetje teleurgesteld dat het niet doorsneeuwde.

Wereldnieuws?
Over de hele wereld waren de beelden te zien: Nieuw-Zeeland onder een deken van sneeuw, poolwinden, de koudste weerrecords gebroken. Wereldnieuws dus? Nee, niet echt. Zulke kouaanvallen komen hier regelmatig voor, eens in de zoveel jaren. Waarom krijgt de hele wereld dan toch deze barre wintertaferelen voorgeschoteld?

Noord-Portugal
Nieuw-Zeeland ligt even ver van de Zuidpool als Portugal en het heeft een vergelijkbaar klimaat. Alleen missen we hier de warme golfstroom, die de kusten van West-Europa zo comfortabel verwarmt. Hier in Nieuw-Zeeland hebben we vrijwel overal een zeeklimaat. Onze wateren zijn een stuk kouder, en daarom hebben wij hier ook eeuwige sneeuw op de hoge bergen.

Het land is bijna vijftienhonderd kilometer lang, ruwweg de afstand tussen Amsterdam en Porto. Op het zuidelijkste puntje is sneeuw minstens even gewoon als in Amsterdam. Maar op het noordereiland, waar driekwart van de mensen woont, is sneeuw even zeldzaam als in Porto. Dat wil zeggen in de steden. Want er zijn verschillende skipistes, ook op het noordereiland. Waar ik woon, aan de top van het zuidereiland, is er hoogstens wat vorst aan de grond. Maar het dichtstbijzijnde skiterrein is maar 110 kilometer hiervandaan.

Deze winterperiode is voor ons doen wel behoorlijk koud, vooral op het noordereiland. Wegen zijn afgesloten, zelfs in Wellington lag een (dun) pak sneeuw, en op de lagere hellingen kon je sleetje rijden. En dat zijn ze daar echt niet gewend. Net als mijn kinderen zijn de Nieuw-Zeelanders opgewonden over de zeldzame sneeuw.

Opwinding
Nou is er nooit zo heel veel te doen in dit land, gelukkig maar. En het dichtstbijzijnde buitenland is  tweeduizend kilometer hier vandaan. De tv-nieuwsuitzendingen duren een heel uur, met voor de helft reclame. Gisteravond hebben ze niet minder dan 75% van de zendtijd besteed aan de weersomstandigheden.

Glunderende reporters hurkten in een dun laagje sneeuw, vingen net als mijn kinderen de vlokken op, vertoonden zielige beelden van schapen die net iets te vroeg geschoren waren en lammetjes die het moeilijk hadden. Ze ondervroegen gezinnen zonder elektriciteit, mensen uit het toch al zo zwaar getroffen Christchurch, oog in oog met ingesneeuwde en zelfs omgewaaide straattoiletten. Wie zou zulk nieuws willen ruilen voor wereldnieuws?

En de grote persbureaus pikken die beelden gretig op. Negentig procent van de wereldbevolking leeft momenteel in de zomer – al valt die voor Nederland wel tegen. De barre winterbeelden doen het goed. En wie weet zet iemand ook nog een klein vraagtekentje bij de Global Warming.

Houtkachel
En ziedaar het wonder verklaard. Ongebruikelijk koud is het hier wel. Wij laten 's nachts de houtkachel branden, wat we anders nooit doen, voor de gezelligheid en ook voor een draaglijke ontbijttemperatuur. Er ligt poedersneeuw op de heuvels boven de driehonderd meter, op de bomen die hier hun bladeren niet verliezen. Prachtig om naar te kijken. Nieuw-Zeeland heeft wat om over te praten. En de wereld heeft aardige beelden, die nu eens niet getuigen van echte kommer en kwel.

Nieuw-Zeeland ligt nog steeds niet aan de rand van de Zuidpool. Het heeft een koude week midden in een net echte winter. Geen echte rampen. Laten we er wereldwijd maar lekker van genieten - zolang het nog kan.