Saskia Zimmermann
Is psychologe en emigratieconsulente. Met haar bedrijf Bewust Emigreren richt zij zich op het versoepelen van het emigratieproces door het geven van informatie en persoonlijke (telefonische) begeleiding aan mensen die met emigratie te maken hebben. Dit kan zowel vóór, tijdens als na een emigratie zijn. Zij woont met haar gezin in Frankrijk.
Wanneer je emigreert, vertrek je vaak met hoge verwachtingen. Je verheugt je op je nieuwe leven en alle uitdagingen die het met zich mee zal brengen. Je weet dat er vast lastige momenten zullen komen en vele praktische obstakels om te nemen. Toch kan een emigratie ook gevoelens teweegbrengen waar we wat minder goed op voorbereid zijn: de eenzaamheid en de verveling die kunnen toeslaan in de eerste jaren van de opbouw van je nieuwe leven.
De eerste tijd na je emigratie is voor de meeste mensen een groot feest. Eindelijk is het zover. Alles is spannend en tegelijkertijd onwerkelijk. Met volle overgave stort je je op je nieuwe leven. De adrenaline en het enthousiasme geven je vleugels. Met overtuiging ga je de uitdaging aan en het voelt alsof alles mogelijk is.
Deze fase kan lang duren. Toch komt er moment waarop je weer wat meer met je voeten op aarde komt. Je realiseert je dat er ook in het nieuwe leven enige beperkingen zijn. Niet alles blijkt mogelijk en je merkt wellicht ook dat je iets mist. Je mist de vertrouwdheid van je oude leven en je sociale contacten. Dan kunnen eenzaamheid en zelfs gevoelens van verveling je parten spelen.
Eigenlijk is het heel logisch dat je in de beginjaren last kunt hebben van eenzaamheid. Je hebt een heel leven achter je gelaten in Nederland. Er zijn zoveel vertrouwde dingen weggevallen, je hele sociale netwerk bevindt zich elders. In plaats daarvan heb je waarschijnlijk je rust, ruimte en tijd gekregen. Zeeën van tijd.
Een leuk leven en toch eenzaam
Kortom, je kunt na 1 jaar emigratie vele kennissen en zelfs een paar vrienden gemaakt hebben, en toch diep in je hart het gevoel hebben dat je de echte verbinding nog mist. Je kunt in een prachtig huis wonen en bij wijze van spreken elke weekend spectaculaire tochten ondernemen, en toch er van balen dat er niemand is bij je echt je hart kunt uitstorten. Je partner kan een schat zijn, maar hij kan niet je beste vriendin vervangen noch de volleybalclub waar je lid van was, noch de buurvrouw met je zo gezellig kon koffiedrinken.
Ieder mens heeft behoefte aan verbinding met anderen. Niet allemaal in dezelfde mate, dat is zeker. Maar zonder voldoende verbinding met anderen, kunnen we vereenzamen. Het is belangrijk om deel uit te maken van een gemeenschap, in de figuurlijke zin van het woord. Deze aspecten kunnen in belangrijke mate bijdragen aan het gevoel thuis te zijn.
Leegte
Eenzaamheid is het ervaren van een leegte in je leven. De contacten met andere mensen hebben niet de frequentie of de diepte die je graag zou willen. En dat doet pijn. Dat geeft een gevoel van gemis. Eenzaamheid na emigratie heeft ook veel te maken heeft met het gebrek aan verbinding met de wereld om je heen. Je voelt je afgesneden van de wereld. Je mist je dierbaren uit Nederland. Je mist ook de vertrouwdheid met de dingen om je heen.
Soms komen we er bij emigratie pas achter hoe verbonden we waren met onze omgeving en hoe die vertrouwdheid ons houvast gaf en veiligheid. En eigenlijk is het heel logisch dat datgene wat je in Nederland in al die jaren hebt opgebouwd, niet zomaar vervangen kan worden. Dat heeft echt tijd nodig en aandacht.
Hoe kun je er mee omgaan?
Vaak is het niet makkelijk om toe te geven dat je je eenzaam voelt. Mensen hebben het gevoel dat ze falen, dat ze niet sociaal genoeg zijn of dat zij beter hun best zouden moeten doen. Toch is dit vaak niet het geval bij emigratie. Vriendschappen en vertrouwdheid zijn zaken die moeten groeien, die laten zich niet forceren.
Wanneer je het idee hebt dat jouw eenzaamheid meer te maken heeft met jezelf dan met de situatie waarin je zit en dat je er niet uitkomt, dan is belangrijk om stappen te ondernemen. Misschien ben je erg verlegen of onzeker en maakt dat het moeilijk om contact te maken. Wanneer je je dan ook wilt uitdrukken in een nieuwe taal, kan dat een extra drempel zijn. Neem kleine stappen en beloon jezelf voor elke nieuwe actie die je onderneemt.
Soms kan eenzaamheid ook te maken hebben met een gevoel van heimwee: het gemis van je oude omgeving kan maken dat je nog niet 'klaar' bent om je te verbinden met je nieuwe omgeving. Ook hier is het van belang om de tijd te nemen en je te realiseren dat nieuwe contacten je ook kunnen helpen om oude wat meer los te laten.
Tips
1. Gun jezelf de tijd en praat erover met anderen. Misschien kunnen zij jouw probleem niet oplossen, maar het zal in ieder geval je hart luchten.
2. Vertrouw op jezelf. Wanneer je voor jezelf weet dat het langzaam zal groeien, dan hoef je je niet zo ongerust te maken over deze eenzaamheid. Vertrouw erop dat er mettertijd nieuwe vriendschappen zullen ontstaan.
3. Ga dingen doen die je leuk vindt. Zoek een hobby waarbij je met soortgenoten in contact komt. Kijk hoe je optimaal van deze periodieke ‘stilte’ kunt genieten. Doe dingen die je altijd hebt willen doen, maar waar je nooit de tijd voor had. Ga studeren, leer iets nieuws.
4. Wees zorgvuldig in het kiezen van je nieuwe woonplek. Kies niet alleen voor het mooiste uitzicht, maar ook van leuke mensen in de buurt: een sociaal en/of cultureel inspirerende omgeving.
5. Zoek contact met andere emigranten. Zij weten immers wat je meemaakt en worstelen waarschijnlijk met dezelfde problemen. Een intensieve taalcursus doen met andere emigranten kan je ook helpen.
6. Realiseer je dat het een hele menselijke verlangen is om je leven te willen delen met andere mensen. Of het nu om grote of kleine zaken gaat, menselijk contact is cruciaal. Uiteindelijk heb je de behoefte om deel uit te maken van een nieuw netwerk en je oude netwerk ook (ten dele) te onderhouden. Zorg dat je daarvoor zoveel mogelijk in investeert. Uiteindelijk zul je merken dat het beetje bij beetje weer zal groeien.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Het is allemaal waar wat hier geschreven is.Wij, mijn vrouw en ik zijn uit Holland weg gegaan in 1952 naar New Zealand.Het was te ver en na 8 jaar zijn we weer terug gegaan.Het leven was goed,maar de heimwe knaagde.Toen zijn we naar Canada vertrokken waar we nu alweer 50 jaar wonen.Maar nu komen we aan de andere kant van eenzaamheid.Als je oud wordt.We hebben altijd veel vrienden gehad, en ook veel gezelligheid, maar nu komen we tot de punt dat van al onze vrienden de meeste zijn overleden, en de rest(2) zitten in een bejaarrdenhuis wat tamelijk ver weg is, zo die zien we ook niet meer.Nu zitten we hier in Toronto, we hebben geen kinderen,en we zijn eenzaam.Samen zijn we heel goed,dat is een geluk,financieel ook goed,maar mensen zien,dat hebben we weinig ondanks dat we vlotte mensen zijn die makkelijk praten overal. We gaan zondags naar de kerk dat we daar nog eens een praatje kunnen maken met andere Hollanders,maar daarvoor moet ik wel 100km rijden heen en terug maar daar kunnen we na de dienst een half uurtje met Hollanders praten.Elk jaar gaan we voor een maandje naar Holland en genieten we van alles en iedereen, maar voor hoelang gaat dat nog? Het is nu al bijna onmogelijk om nog een reisverzekering te krijgen. Ik ben nu 85 en mijn vrouw is 81,tamelijk goede gezondheid,maar we hebben geen mensen meer.Wat kunnen we dan hier aan doen? Je zit hier en je kan niet anders.Zo Alexander Baldal, je kan heus wel eenzaam zijn,geloof me.
ik ben het helemaal eens met Alexander Baldal !!! Ik heb ook over de hele wereld gezworen en fantastische vriendschappen overal opgebouwd die ik blijf behouden via internet en regelmatige ontmoetingen; ik had 3 "best men" op mijn huwelijk die ik allemaal in verschillend wereld delen heb leren kennen.
Al 30 jaar in Australie en toch nog steeds niet echt thuis in mijn nieuwe land maar dat voel ik me ook niet meer in Nederland.... Displaced ben ik, zonder homeland, en dat voelt wel eens leeg ja, maar je moet leven met zo'n grote beslissing nietwaar, en dat heeft een prijs.
P.S. Alexander Baldal, alleen zijn en eenzaam voelen zijn verschillende dingen. De aarde draagt ons allemaal en we ademen allemaal dezelfde lucht, maar dat wil nog niet zeggen dat we allemaal het zelfde zijn en het zelfde willen en voelen. Je kan alleen zijn en je totaal niet eenzaam voelen en je kan met heel veel mensen samenleven en je nog eenzaam voelen!!!
Ik ben in januari 2010 geemigreerd naar Oostenrijk om na een aantal jaren heen en weer te vliegen eindelijk met mijn nu levenspartner samen te zijn. Ik had meteen een baan en heb daar natuurlijk veel mensen leren kennen. Ook familie en vrienden van mijn partner behoorden bij mijn vriendenkring. Nu zit ik helaas alweer een half jaar zonder werk. Door langdurige ziekte ben ik mijn baan kwijt geraakt. En dan val je toch wel in een gat hoor. Want iedereen die je kent werkt de hele dag en dan kan je je woonomgeving nog zo prachtig vinden en elke dag er op uittrekken om iets nieuws te ontdekken, maar het is anders dan in Nederland.
Ik probeer te genieten van deze arbeidsloze periode van alles maar ik mis het "dagelijks onder de mensen te zijn" wel! Het hoeven absoluut niet beste vrienden te zijn, maar collega's hebben is toch wel een groot aandeel in je sociale netwerk.
Ik ben absoluut niet verlegen en heb een leuke vrouwengroep opgericht met vrouwen van verschillende culturen en leeftijd om elkaar beter te leren kennen, leuke dingen met elkaar te gaan doen, van elkaar te leren. Het is een enorm succes geworden en ik ben blij te ontdekken dat we eigenlijk ondanks onze verschillende culturen, leeftijd en hobby's toch heel veel met elkaar gemeen te hebben.
Het is echt niet zo dat het aan je eigen instelling ligt... het ligt ook aan je omgeving, je situatie...
Belangrijk is zeker dat je een goede verstandhouding met je levenspartner hebt, zoals al eerder genoemd in deze rubriek: een twee-éénheid vormen!!!
Elf jaar geleden zijn wij naar het buitenland vertrokken.
In deze elf jaar zijn wij meerdere keren verhuisd.
De reactie van Alexander Baldal vind ik schokkend. "het ligt aan je eigen instelling als je geen vrienden vind".
Ik denk niet dat het aan de mensen zelf ligt. Het hangt er ook heel sterk vanaf waar je naartoe verhuisd. Ga je op een compound wonen of woon je op een locatie waar geen expats zijn. Is de verhuizing soepel gegaan heb je een goede begeleiding gehad van je bedrijf of niet, maak je je veel zorgen over vanalles en nog wat. Is de opvang op school voor de kinderen goed of komt je de nieuwe school erg vreemd voor. Pas als alles weer zijn weg heeft gevonden kan je je beter openstellen voor vrienden.... maar hebben zij ook dezelfde ervaring als jij? Mijn ervaring is dat het lang kan duren voordat je echte vriendschap hebt opgebouwd. Onze ervaring is ook dat dit pas tot stand is gekomen wanneer je helaas weer moet inpakken en naar de volgende locatie gaat. Ook is het heel moeilijk om je iedere keer weer opnieuw open te stellen voor vriendschap. Zeker wanneer je weet dat er toch weer een tijd van pakken gaat komen. Ik merk dat dit bij de lokale mensen ook speelt. Mensen zijn geinteresseerd maar ja je vertrekt toch weer dus we gaan niet al te veel tijd in je steken. Met Donato ben ik het eens. Een twee eenheid vormen met je partner is buiten gewoon belangrijk. Werk is belangrijk maar de werkende partner moet zeker tijd hebben voor het gezin zodat het settlen een gemeenschappelijk proces is waarin ieder lid van het gezin zijn weg leert vinden op de nieuwe locatie.
Na 45 jaar buiten Nederland heb ik me nooit eenzaam gevoeld. Overal in de wereld vond ik vrienden. Ik zette mijn voet in 50 verschillende landen en nooit was ik allen. Het ligt aan je instelling als je geen vriendeen vind. Wil je een vriend vinden, wees dan vriendelijk! Zoek niet de verschillen maar vind wat ons samenvoegt, we ademen allemaal dezelfde lucht en de aarde draagt ons allemaal, wij zijn allemaal tesamen, hoe kan je dan eenzaam zijn?
Allemaal waar waarschijnlijk maar in mijn ogen is het meest belangrijke dat je een soort twee/eenheid vormt met je partner. Na zestien jaar in Midden en Zuid Amerika te hebben gewoond is ons gebleken dat je dan alle tegenvallers goed aankan en de rest is meegenomen.
Nieuwe reactie inzenden