Vrouwenemancipatie, daar hoor je in Nederland niet zoveel meer over. Nederlandse vrouwen hebben toch alles wat ze willen? Dat valt tegen, zegt VN-vrouwenvertegenwoordigster Kirsten van den Hul. Het belangrijkste probleem is het gebrek aan economische zelfstandigheid.
Kirsten van den Hul gaat deze week aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties vertellen wat de Nederlandse vrouw wil. Om die wensen te achterhalen, treinde Van den Hul twee dagen kriskras door Nederland om met vrouwen te praten.
Een veelgehoorde reactie, vooral bij jonge vrouwen luidt: 'Nou, daar denk ik eigenlijk nooit zo over na, ik weet niet zo goed wat belangrijk is.'
'Het is opvallend dat Nederlandse vrouwen dénken dat het best goed gaat, terwijl dat in werkelijkheid tegenvalt', zegt Van den Hul. Om dat meteen met cijfers te illustreren.'Meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen is niet economisch zelfstandig. Dus meer dan de helft is afhankelijk van haar partner in haar levensonderhoud. Als je daar de statistiek naast legt dat 1 op de 3 huwelijken strandt, dan kun je meteen inschatten dat heel veel vrouwen het risico lopen om in de armoedeval te belanden.'
Kriebelig
Van woorden als 'emancipatie' en 'feminisme' krijgen veel jongeren de kriebels, merkt Van den Hul. 'Misschien moet je 'gelijke rechten' zeggen, dat klinkt al minder geitenwollensokken', suggereert een gesprekspartner in de trein.
Toch hebben ze bijna allemaal wel een persoonlijke ervaring te vertellen, de jonge studentes, alleenstaande moeders, muzikantes en huisvrouwen die Van den Hul aanspreekt tussen Amsterdam en Groningen. Het varieert van 'ik werk me te pletter, maar verdien veel minder dan mijn mannelijke collega’s' tot: 'Alleenstaande moeders moeten én carrièrevrouw, én perfecte minnares zijn én alleen voor de kinderen opdraaien. Ik heb genoeg vriendinnen die aan de drank zijn omdat ze de druk niet aankunnen.'
Onder Lesotho
Natuurlijk is de situatie in Nederland tegenwoordig anders dan toen veertig jaar geleden de eerste feministische golf begon, beseft ook Van den Hul. 'Maar we staan in de Global Gender Gap Report van het Wereld Economisch Forum verrassend onder landen als Lesotho en de Filippijnen.'
Economische zelfstandigheid voor vrouwen, daaraan schort het dus nogal in Nederland. Daarnaast noemen de Nederlandse vrouwen vaak het lage percentage vrouwen aan de top van politiek en bedrijfsleven.
Huiselijk geweld
Ook komt huiselijk geweld vaker voor dan veel mensen beseffen, zegt Aleid van den Brink van de Blijf-groep, die ook een stukje in de trein meereist. Ze wil dat Van den Hul ook dat bespreekt in New York: '200 duizend gezinnen jaarlijks in Nederland hebben te lijden onder huiselijk geweld, 60 duizend meldingen komen jaarlijks bij de politie binnen. Ik vind dat niet meevallen, ik vind dat een enorme omvang.'
Paardenmiddel
Hoewel aanvankelijk een tegenstander van positieve discriminatie, vindt Kirsten van den Hul inmiddels dat Nederland verplichte quota moet invoeren voor de aanstelling van vrouwen bij bedrijven en overheid. Na gesprekken met vrouwen aan de top en statistieken uit onder meer Noorwegen is ze van mening veranderd over wat zij een 'paardenmiddel' noemt.
'We zijn nu al sinds de jaren 60 bezig om de positie van vrouwen te verbeteren, en we hebben nog steeds maar drie vrouwelijke ministers in ons kabinet, schrikbarend weinig vrouwen in Raden van Commissarissen en in de top van het Nederlandse bedrijfsleven en rond de 10 procent vrouwelijke hoogleraren. We komen er dus niet vanzelf. Uit cijfers blijkt dat quota werken.'
Stiekem op de reservebank
En die quota moeten niet alleen dienen om bedrijfsleven en overheid over de streep te trekken, maar vooral ook om Nederlandse vrouwen opnieuw in beweging te krijgen. 'Om in voetbaltermen te spreken: geen coach zou elf linksbenige spitsen opstellen, terwijl dat is wat er in feite gebeurt', zegt Van den Hul. 'Sommige spelers worden vergeten of niet gezien door de coach, maar anderen vinden het stiekem wel lekker zitten op die reservebank.'
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik denk dat het verkeerd is om een quota voor vrouwen in bedrijven in te stellen. Je kijkt naar de qualificaties van de persoon zodat het bedrijf/instelling optimaal functioneerd. We zijn niet alleen goed genoeg om kinderen te produceren en laat de overheid ze opvoeden naar Hun standaarden. Als een vrouw een hoge positie wil vecht ze ervoor. Ook ik heb een Baan in een mannen wereld. Je bent zelf verantwoordelijk voor de opvoeding gedrag van je kinderen. Ik was altijd blij mijn moeder was thuis. Ij is gaan weekend toen de jongste in group 8 zat. Kan niet van 2 walletjes eten en verwachten dat je alles goed doet
Als je niet werkt, bouw je geen werkervaring op, wat bij scheiding kan leiden tot armoedeval, maar ook: je bouwt geen pensioen op. Vooral dat laatste weten veel mensen niet. Aow krijgt iedereen, maar nabestaandenpensioen valt voor veel vrouwen erg tegen qua hoogte (denk aan 30% van je partners middelloon) of het is helemaal niet opgebouwd. Daar zou je met je partner afspraken over moeten maken als je niet werkt (een eigen spaarpot maken om pensioen op te bouwen, evt beleggen, of wat voor constructie dan ook). Thuisblijven, of werken, allemaal prima, maar maak financiele afspraken met je partner op het moment dat je het goed hebt samen, want als de werkende partner gaat scheiden of overlijdt, is het meestal te laat voor goede afspraken.
Men kan Noorwegen niet vergelijken met Nedrland [ of elk ander Europees land ] ze zijn schat rijk met 400 miljard in hun spaarpotjes, dat elk jaar
word aangevuld met 30 mld, en kunnen zich alles veroorloven.
Tot het jaar 2013 wil de Duitse minister van gezinszaken, Ursula van der Leyen, 50.000 extra crècheplaatsen voor kinderen jonger dan 3 jaar realiseren. “Als daarvoor de wet veranderd moet worden, zal het daardoor niet mislukken”, zei deze minister (Süddeutsche Zeitung, 9.2.2007). Hoe verschrikkelijk de gevolgen daarvan kunnen zijn, verduidelijkt een brief van Anna Wahlgren uit Zweden, die in Scandinavië als expert op het gebied van kinderen geldt.
Lieve moeders in Duitsland (Nederland – red.),
Voor u in Duitsland is Zweden het grote voorbeeld als het gaat om de combinatie van gezin en werk, om hogere geboorteaantallen en om zgn. ontwikkeling van zeer jonge kinderen in door de staat ingestelde kindercrèches. Dat hoor en lees ik bij mijn talrijke contacten in Duitsland. Duitse politici, journalisten en wetenschappers worden niet moe het Zweeds-Scandinavische gezinsmodel tot navolging aan te prijzen. Daarom richt ik me nu tot u met een dringende waarschuwing: Zweden is geen kindvriendelijk land. De Zweedse “welvaartsstaat” deugt niet als model voor een gezinsvriendelijke maatschappij. Kinderen en oude mensen worden aan de zijlijn gezet en het vergaat hen daar slecht. Kleine kinderen, de hele dag door vreemden verzorgd, lachen weinig en spelen niet vrij, fantasierijk en onbekommerd. Onze kinderdagverblijven ontpoppen zich na 25 jaar ervaring als het grootste sociale en financiële debacle. Op de scholen heerst geweld, ouders en leraren worden bedreigd. Eén op de drie kinderen lijdt aan een psychische stoornis. Depressiviteit, alcohol- en drugsproblemen onder jongeren neemt op een beangstigende manier toe. Elk jaar plegen 100 kinderen zelfmoord. Hoe kon het zover komen? Eerst werd de reputatie van de huisvrouwen naar beneden gehaald, om hen daarna hun rechten te ontnemen. Daarna werd het doorsnee-gezin met één inkomen de mogelijkheid van bestaan ontnomen door wijziging in de belastingheffing. Veel propaganda voor het op jonge leeftijd onderbrengen van kinderen in dagverblijven heeft tot gevolg gehad, dat jonge ouders een totaal gebrek aan zelfvertrouwen in hun eigen bekwaamheid tot opvoeden hebben. In wetboeken is het woord ‘familie’ vervangen door het woord ‘huishouden’. Enorme bedragen worden in het systeem van de kinderopvang geïnvesteerd. Maar degenen die zelf hun kinderen willen opvoeden, krijgen niets. In Duitsland merk ik de laatste tijd dergelijke tendensen op. Onze kinderen in Zweden verliezen hun thuis en hun ouders veel te vroeg. Daarom appelleer ik aan u, Duitse moeders: Red uw kinderen, in ieder geval de eerste drie jaar. Breng ze niet zonder noodzaak naar institutionele opvang. Geen enkele vreemde is in staat uw kind de liefde en de aandacht te geven, die overeenkomt met de liefdevolle verbinding tussen ouders en kinderen. Kinderen willen het gewone dagelijkse leven met hun ouders delen, niet alleen speciale momenten van twee korte uren aan het einde van de werkdag. Ze willen hun moeder, bereikbaar en aanwezig. De moeder is het belangrijkste “voedingsmiddel” voor een klein kind.
=======================
Ik ben het hartgrondig eens met dit artikel.
En drie jaar vind ik nog veel te vroeg, ik zou kiezen voor vijf jaar.
In gezinnen met werkende moeders wordt ook vaak heel slecht gegeten.
Vaak iets "makkelijks", terwijl juist kinderen recht hebben op een gezonde maaltijd als ze in de groei zijn.
Waar kom je aan dit artikel? Wie is die Anna Wahlgren? Lid van de Zweedse SGP? Met Google vind je deze persoon nauwelijks. Lekker rolmodel overigens: 7 keer getrouwd, 9 kinderen met 3 verschillende mannen. In plaats dat ze lekker haar eigen puinhoop van een leven op orde brengt heeft ze over anderen wat te blaten.
Veel is ook factueel onjuist. Moeders met kinderen onder de 3 jaar hebben hier een zware Mutterschutz, en kunnen niet gedwongen worden te gaan werken: niet door de sociale dienst en niet door bijvoorbeeld faillisementscuratoren. Dat werkt echter ook de andere kant op: een moeder die 1 ochtendje in de week ergens wil werken terwijl oma of vader oppast mag niet. Vrouwen worden hier in Beieren gedwongen thuis gehouden en hebben hier geen vrije keuze.
Ursula von der Leyen komt uit de conservatieve christelijke hoek, is van de CDU, zeer gelovig en zelf moeder van 7 kinderen. Ze zal nooit de wet willen veranderen of veranderd krijgen. Vooral hier in Beieren zal ze de zeer conservatieve CSU echt niet meekrijgen.
Het punt is hier dat er ook geen opvang is voor moeders die dat écht nodig hebben, omdat ze weduwe zijn, omdat de vader de benen heeft genomen, of omdat papa in coma in het ziekenhuis ligt. Ik ken alledrie de schrijnende gevallen, en die vrouwen moeten hun kinderen gedwongen zonder toezicht alleen thuis laten willen ze brood op de plank brengen. Dát is pas schrijnend en dat leidt pas tot ontheemde kinderen die zonder toezicht van volwassenen opgroeien. Lokale politici geven zelfs toe dat ze alleen maar scholen van 8 tot 11 willen, en geen langere schooltijden of overblijfscholen, omdat de moeders dan niet kúnnen gaan werken.
Of moeder (vader mag ook) blijft fijn thuis om zelf hun kinderen op te voeden ipv ze in de creche te dumpen.
Heel veel Nederlandse vrouwen met kinderen hebben een madido-baantje. Ze werken parttime: op maandag, dinsdag en donderdag.
Dat schiet niet op. In Scandinavische landen genieten vrouwen met kinderen een lang zwangerschapsverlof (min. een half jaar, vaak op eigen kosten uitgebreid naar 1 jaar), maar daarna werken ze fulltime. Kinderopvang en scholen zijn hier helemaal op ingericht. De prijs voor kinderopvang is een lachertje. Mijn zoontje ging 30 u p.week naar de crèche voor omgerekend €140 per maand.
Wil men in NL vrouwen carrière laten maken/ hun economische zelfstandigheid vergroten dan zullen de dames fulltime aan het werk moeten. Voorwaarde is wel dat er eerst een goede en betaalbare kinderopvang komt, ook op school. Hier is de buitenschoolse opvang ín de school gevestigd. Van 07:00-17:00 u kan een kind daar terecht. Ook in de vakanties.
En...Noorwegen kun je niet vergelijken met NL wat arbeidsparticipatie van vrouwen betreft. Het land heeft maar 4,5 milj. inwoners dus werknemers zijn nodig, ook ouderen. 50+'ers komen daar gemakkelijk aan het werk, in NL worden ze afgeserveerd. Met bijna 17 milj. inwoners heeft NL die "luxe".
Nieuwe reactie inzenden