's Werelds beste alpineskiër, de Oostenrijker Marcel Hirscher, heeft een Nederlands paspoort en spreekt zelfs Nederlands. Dat heeft hij te danken aan zijn Nederlandse moeder Sylvia. Tijdens een wintersportvakantie werd Sylvia verliefd op een Oostenrijkse skileraar, met wie ze trouwde en deze talentvolle zoon kreeg.

Het zijn spannende tijden voor de familie Hirscher. Alle ogen zijn dit seizoen gericht op zoon Marcel, die de sterren van de hemel skiet. Oostenrijk kende hem al als aanstormend talent. Maar deze winter lijkt alles op zijn plaats te vallen, met liefst 5 overwinningen en een (voorlopig) eerste plaats in het algemeen klassement in de Wereldbeker.

Ieder zijn taak
Het gezin kan de wedstrijden niet samen bekijken, want in het skiseizoen heeft ieder zijn eigen taak. Vader Ferdinand begeleidt Marcel al jarenlang bij diens wedstrijden en moeder Sylvia zorgt thuis in het Oostenrijkse skidorp Annaberg voor de jongste zoon, Leon.

Bovendien is er nog haar werk als skileraar in hun eigen skischool. Vijf dagen per week geeft Sylvia normaal gesproken les, maar nu even niet. Ze zit thuis met een gebroken been.

'Het is allemaal best zwaar' , zegt Sylvia, 'maar we doen het met liefde voor onze oudste zoon. Ik heb al gezegd dat als ik stop met werken en Leon ouder is, ik meega met mijn man. Maar dit is hoe het nu is. Drie maanden duurt het skiseizoen en daarna zijn we weer gezellig als gezin bij elkaar.'

Verliefd op de skileraar
Skiën, daar draait het al jarenlang om in het leven van Sylvia. Dat begon toen ze als 28-jarige voor het eerst op wintersport ging naar Annaberg. ' Onderweg sneeuwde en sneeuwde het maar, zo hard dat we in het dorp sneeuwkettingen moesten aanleggen. Terwijl we aan het klungelen waren met die kettingen, vroeg een Oostenrijker vriendelijk of hij kon helpen.' 

Die vriendelijke Oostenrijker was skileraar en houthakker Ferdinand Hirscher, op wie ze dezelfde week verliefd werd. 'Zoals dat gaat in een klein dorpje kwam ik hem nog een paar keer tegen, een knappe man, mooi gebruind natuurlijk, en hij kon ook nog eens goed skiën. Maar ik vond hem vooral ontzettend aardig.' 

Naar Oostenrijk verhuisd
De liefde hield ook na de vakantie stand. Ze reisden net zo lang op en neer met de trein - goedkope vliegtickets bestonden nog niet - tot ze besloten samen te wonen. Sylvia gaf haar baan als receptioniste bij het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag op en verhuisde naar Annaberg. ' Ik dacht: Oostenrijk is niet het andere eind van de wereld, dus als het niet gaat neem ik de trein terug.' 

Het ging wel en Sylvia voelde zich er al snel thuis. Ze werkte als serveerster in een restaurant en hielp Ferdinand mee toen hij in Zwitserland een seizoen lang in een omgewaaid bos takken moest ruimen.‘ Ik had geen last van heimwee, sprak aardig Duits en de mensen waren gastvrij en vriendelijk.’

Berghut zonder stroom
Een moeilijkere periode brak aan toen ze met haar echtgenoot in de zomer een berghut voor wandelaars ging runnen, iets wat ze uiteindelijk 20 jaar lang zouden volhouden. ' Het was allemaal erg primitief. In de hut was geen stroom, maar ik moest toch koken voor 30 man. Ik had net een baby gekregen, Marcel en die overgang van het dorp naar de berghut viel me zwaar. Soms dacht ik wel eens: wat doe ik hier? Ik wil terug naar Nederland.' 

In de wintermaanden werkten ze hard in de skischool die ze samen hadden opgezet. Daar bleek al snel dat zoon Marcel talent had. 'Al op 3-jarige leeftijd stond hij op de ski’s en vrijwel meteen skiede hij parallel. De meeste kleuters remmen eerst nog met de pizzapunt, maar hij trok meteen zijn skietje ernaast. En hij had er ook duidelijk plezier in. Viel hij om, dan hup, stond hij meteen weer rechtop. Altijd maar wilde hij skiën.' 

Oostenrijks skiteam
Vijf jaar geleden - Marcel was al een paar keer jeugdkampioen geworden - kregen ze een telefoontje waarin het talent van hun zoon werd bevestigd. ' We keken net een skiwedstrijd, toen de chef van het Oostenrijks skiteam belde en vroeg of Marcel wilde invallen bij een wereldbekerwedstrijd. Ineens werd het stil in onze huiskamer. Het is net zoiets als je in Nederland wordt gevraagd voor het Nederlands voetbalteam.' 

Toch, benadrukt Sylvia wel een paar keer, staat het leven van de Hirschers niet in het teken van Marcels prestaties, zelfs niet nu hij tot de beste skiërs ter wereld kan worden gerekend. ' We hebben altijd gezegd dat er meer is dan skiën. We hebben hem expres ook een opleiding, een soort hotelschool, laten doen zodat hij een vak heeft waarop hij kan terugvallen.' 

Heupziekte
Maar er is nog een reden dat niet alles om Marcel mag draaien. 'Onze jongste zoon Leon heeft een heupziekte gehad' , vertelt Sylvia. 'Ook hij had skitalent, maar door die ziekte heeft Leon niet dezelfde kansen gehad als zijn broer. Iedereen heeft het steeds maar over Marcel waar hij bij zit, en dat is best lastig voor hem. Echt, hij is Marcels grootste fan maar als het skiseizoen voorbij is, dan krijgt Leon weer alle aandacht.' 

Toch is ze natuurlijk wel erg trots op haar oudste zoon. 'Hier in Oostenrijk ben zelfs ik, als moeder van Marcel Hirscher, beroemd. Kranten willen foto’s en interviews, maar daar ben ik terughoudend in. Het gaat om hem, niet om mij. Het is nog steeds vreemd, hoor. Als hij daar op het podium staat en ze spelen het Oostenrijks volkslied, dan ben ik ontroerd. Kijk, denk ik dan, daar staat mijn kind.' 

(dit artikel is aangepast op maandag 16 januari 2012)

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!