Luxe volkorenbrood volgens Nederlands recept verkopen in Oeganda. Het klinkt op het eerste gezicht als een niet al te realistisch plan. Toch is Renee Pater hard op weg om haar droom vorm te geven. Sterker nog, ze heeft de ambitie om de hele wereld over te gaan met haar BBROOD.

De eerste B is van het logo. Dat moet volgend Renee Pater een merk worden, net als de M van McDonald’s. De rest van het woord spreekt voor zich: brood. 'Ik wil iedereen de mogelijkheid bieden echt lekker brood te eten.'

Dat ze het bakkersvak is ingerold is niet vreemd: ze komt uit een bakkersfamilie. Renee is de vierde generatie die dit ambacht uitoefent. Toch had ze eerst heel andere plannen en studeerde bedrijfskunde.

Zoet en vet
Tijdens haar afstudeerscriptie over microfinanciering woonde Renee een paar maanden in Oeganda. Dat was in 2007. 'Wat ik merkte was dat ik nergens lekker brood kon krijgen.' Oeganda heeft een broodcultuur, maar het lokale brood is vooral zoet, vet en wit. Zo ontstond het idee. Het begin van haar missie.

Vandaag de dag heeft ze zes vestigingen in Amsterdam, twee in Haarlem, binnenkort opent ze een bakkerij in Den Haag en dan zijn er nog de twee vestigingen in Kampala, de hoofdstad van Oeganda.

Expats
De klandizie in Kampala bestaat vooral uit expats, mensen die in de olie-industrie werken, bij hotels of ambassadepersoneel. 'Daar moeten we het heel erg van hebben.' Het doel is om ook de lokale bevolking kennis te laten maken met gezond volkorenbrood.

Het volkorenbrood van BBROOD is misschien wat prijzig voor de lokale bevolking: 'Het is voor lokale mensen dan ook een statusproduct. Soms zie je dat alleen de vader iedere dag een plakje krijgt.'

Goedkoper
Het is dan ook een stuk duurder dan het lokale brood. Maar de prijs van BBROOD ligt in het Afrikaanse land altijd nog lager dan in Nederland. Het volkorenmeel moet weliswaar geïmporteerd worden vanuit Nederland omdat lokaal bijna alleen tarwemeel te krijgen is. Maar de lonen liggen in Oeganda een stuk lager. 'Arbeid is weer een stuk goedkoper in Oeganda, zodat de prijzen toch lager uitpakken.'

Er is geen bakkersschool in Oeganda. Vandaar dat Renee een paar Nederlandse bakkers naar Oeganda haalde om lokaal mensen te trainen en er zijn ook een paar Oegandezen naar Nederland gegaan om trainingen te volgen. 'De interesse om bakker te worden is er wel. Het is een goede baan en we betalen goed.'

Volgende stap
De volgende stap die ze wil zetten is waarschijnlijk richting Rwanda. Ook daar is sprake van een broodcultuur volgens Renee. Maar eigenlijk kijkt ze al naar heel Oost-Afrika. En verder.

Azië is ook zo'n plek waar kansen liggen voor BBROOD. Een groep studenten deed onderzoek voor Renee en ze vonden dat ze nu moest gaan. Ze kent China overigens ook persoonlijk. Ze woonde er een half jaar. Maar nu gaan betekent ook dat ze investeerders moet vinden om haar plannen te verwezenlijken. 'En ik wil het op mijn manier doen.'

Blog
Renee Pater houdt met nog een aantal andere zogenaamde Grensverleggers een blog bij over haar vorderingen voor MVO Nederland (en iedereen die het wil lezen). 'Alles is mogelijk als je het graag wilt', is de boodschap die ze wil overbrengen.

Maar ze is ook eerlijk over de hobbels die genomen moeten worden: corruptie (in Afrika), het vinden en houden van gemotiveerd personeel. En vooral de toevoer van stroom. Of eigenlijk vooral het gebrek daaraan.

Stroom
Twee Oegandese bakkers die onlangs naar Nederland gingen voor een training waren erg onder de indruk dat in de grote bakkerij van de vader van Renee Pater 24 uur per dag gewerkt kan worden. Misschien is dat over twintig jaar ook mogelijk in Oeganda, was het idee dat speelde bij Renee. De Oegandese bakkers hebben er weinig vertrouwen in: 'Nee we hebben niet altijd stroom.'

Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine!