Van tandpasta tot damesbezoek, alles heeft een prijs in de Peruaanse gevangenis. Drie Nederlanders zitten daar vast wegens drugssmokkel. Zij vertellen Wereldomroep-correspondent Carlos Cornejo over hun dagelijkse leven. 'Hier weet je nooit wanneer je eruit komt.'
 
De gevangenis in de stad El Callao is bedoeld voor 572 gevangenen, maar momenteel zitten er meer dan 2500. In een cel van drie bij vijf meter moeten 32 gevangenen het met elkaar zien uit te houden. In sommige paviljoens staan emmers in plaats van wc's.

Alle verdachten van drugshandel die op de internationale luchthaven van El Callao gepakt worden, komen hier terecht. Dat geldt ook voor de Nederlanders Behs Willie (45), Nico Schaper (40) en Anthonius Amie Delfstra (32). Zij zitten in het paviljoen voor buitenlanders omdat ze hebben geprobeerd cocaïne het land uit te smokkelen.
Willie spreekt het best Spaans. Hij wil het niet over zijn delict hebben: 'Ik was in Colombia, ik ken het al en ik ben niet bang.'

Kleren wassen
Willie, de oudste van de drie, kreeg zes jaar en 8 maanden celstraf aan zijn broek en is over twee maanden vrij man. Naar Nederland wil hij niet terug. Hij blijft liever in Latijns-Amerika, bij zijn dochter. Hij kon niet bij haar geboorte zijn omdat hij gevangen zit.

Delfstra wast de hele dag kleren. 'Alles kost hier geld en dat heb ik niet. Daarom doe ik de was voor anderen.' Schaper heeft meer armslag. 'Ik kan naar de gymzaal, trainen of een paar uur werken.'
 
Op de binnenplaats kunnen vierhonderd gevangenen terecht. Er is niet genoeg ruimte om te zitten, iedereen moet schouder aan schouder blijven staan. In de gangen, de gemeenschappelijke ruimtes en de werkplaatsen lopen honderden mannen van alle leeftijden.

Willekeur
De drie Nederlanders zijn verbaasd over de gang van zaken in deze gevangenis. Ook van het Peruaanse rechtssysteem begrijpen ze niets. 'Hoezo rechtssysteem, dat bestaat hier helemaal niet', zegt Willie. Schaper, die in ieder geval nog zes jaar vastzit, begrijpt niet dat er verschillende straffen bestaan voor hetzelfde delict.'Hier weet je alleen wanneer je binnenkomt, maar nooit wanneer je er uit komt.'

Amie Delfstra: 'Als je niet in de smaak valt bij de maatschappelijk werker ben je de klos. Als de psycholoog je niet sympathiek vindt, kom je niet vrij. Er heerst volledige willekeur.'
 
Hun familie missen ze het meest. Ze fantaseren dagelijks over hun weerziens na al die jaren. Maar de Peruaanse wet maakt het onmogelijk het land na hun vrijlating verlaten. Ze moeten nog een tijd ter beschikking blijven van justitie, dus hopen ze dat hun familie kan overkomen naar Peru.

Stapelbedden
Tot die tijd heeft alles een prijs: ze moeten betalen voor wc-papier, de cel, vrouwen, een tv in de cel, tandpasta, gerechtigheid. Je moet zelfs je medegevangenen betalen als je ongestoord een vrouw wilt ontvangen. Die -relatieve- privacy kost 2 dollar, een kapitaal in de gevangeniseconomie. Gordijnen om de stapelbedden moeten de resterende nieuwsgierige blikken frustreren.

En hebben ze last van de beroemdste Nederlandse gevangene in Peru, Joran van der Sloot? Nee, hij zit ergens anders, zegt Wiillie. 'Hij is gevaarlijk genoeg. Hij is geisoleerd en er is geen contact tussen ons.'